"นี่ทำเพื่อการฝึกของนายทั้งนั้นแหละ"

"ก... การฝึกเหรอครับ?"

ตึก ตึก

ฉันเดินเข้าไปหาฮันเตอร์อันดับ 1 ของประเทศ แล้วยืนประจันหน้ากับเขา

จากนั้นก็ชูนิ้วชี้ขึ้นมา พร้อมกับเอ่ยปากถาม

"นายรู้ไหมว่าปัญหาโลกแตกของพวกระดับ S ในเกาหลีคืออะไร?"

"ครับ?"

"ทำงานเป็นทีมกันไม่ได้ไง"

"...!"

"เพราะเป็นระดับ S ที่มีค่าการตื่นรู้สูงมาแต่เกิด สกิลก็เลยรุนแรงจนสร้างความเสียหายให้เพื่อนร่วมทีมบ้างอะไรบ้าง ด้วยเหตุผลประมาณนั้น พวกนายเลยตั้งทีมกันจริงๆ จังๆ ไม่ได้สักทีใช่ไหมล่ะ"

ถึงจะมีระดับ S อยู่คนหนึ่งที่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่พลัง แต่อยู่ที่นิสัยเสียๆ ก็เถอะ... ช่างหัวหมอนั่นไปก่อน

"เพราะงั้น เรามาเริ่มซ้อมกัน ฉันปรับระดับเกราะคุ้มกันทางกายภาพให้อ่อนลงจนเท่ากับฮันเตอร์ระดับ F แล้ว"

วูบ

ฉันยื่นหลังมือที่มีรอยแผลไฟลวกให้เขาดู

"ต่อจากนี้ไป ทุกครั้งที่เจอกัน เราจะฝึกให้นายควบคุมพลังไม่ให้สกิลโดนฉัน เข้าใจไหม?"

แถมยังพูดสำทับด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจสุดขีด

"แน่นอนว่าฉันไม่ใช่ระดับ F ของจริง แผลแค่นี้ฉันไม่เจ็บหรอก ไม่ต้องห่วง"

ยอมทำตัวเป็นเป้านิ่งมีชีวิตเพื่อเพิ่มความแม่นยำของสกิลให้ศิษย์...

ถ้าอ้างเหตุผลนี้ เรื่องที่พลังป้องกันต่ำเตี้ยเรี่ยดินก็น่าจะพอแถไปได้

"ด... เดี๋ยวสิครับ! ถึงอย่างนั้นก็เถอะ จะเอาร่างกายมนุษย์มาทำเรื่องเสี่ยงอันตรายแบบนั้นได้ยังไง...!"

"นี่ นายกำลังเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า"

ฉันพูดแทรกขึ้นมา ตัดบทที่เขากำลังจะพูดทันที

"ขอบอกไว้ก่อนนะว่านี่ไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็น ไฟลต์บังคับ ขอโทษทีนะ แต่ฉันไม่มีความคิดที่จะร่วมงานกับฮันเตอร์ที่เรื่องพื้นฐานแค่นี้ยังทำไม่ได้"

"...!"

"ถ้านายอยากเข้าทีมกับฉันจริงๆ ก็ต้องรับผิดชอบแก้ไขจุดอ่อนห่วยๆ พวกนี้ให้ได้ อย่ามัวแต่หนีปัญหา"

ใช่ นี่แหละคือข้ออ้างที่ฉันเตรียมมา

"อีกอย่าง ฉันยังไม่ยอมรับในตัวนายแม้แต่ขี้เล็บ การที่จะให้ฉันเปิดเผยไพ่ตายทั้งหมดเพื่อคนแบบนี้น่ะ มันค่อนข้างจะ..."

"คุณฮันเตอร์"

"เข้าใจที่ฉันพูดไหม? ฉันหมายความว่ามันยังเร็วไปที่จะแสดงค่าการตื่นรู้ของจริงออกมาตอนนี้"

จนกว่านายจะก้าวขึ้นมาอยู่ในจุดที่ฉันยอมรับได้ ฉันจะไม่มีวันแสดงฝีมือที่แท้จริงให้ดูเด็ดขาด!

เป็นคำพูดที่ฟังดูอวดดีชะมัด แต่ท่านประธานหนุ่มอายุน้อยคนนี้น่าจะเข้าใจได้ใช่ไหม?

"เพราะงั้นอดทนหน่อย ถ้าวันไหนเราได้ร่วมงานกันจริงๆ ข้อมูลของฉัน นายก็จะได้รู้เองตามธรรมชาตินั่นแหละ"

เพราะเขาคือฮันเตอร์ผู้หยิ่งทะนง ที่ยอมคงสภาพกิลด์แบบวันแมนโชว์มาตลอด เพียงเพราะไม่มีใครเข้าตาไงล่ะ

---

พอลองคิดดูแล้ว ชีวิตของ จองฮาซอง นี่ก็น่าสงสารใช่ย่อย

เสียพ่อไปตั้งแต่เด็ก เติบโตมากับแม่เพียงลำพัง... แค่ภูมิหลังแค่นี้ก็น่าเห็นใจแล้ว

ถึงแม่ลูกจะรักใคร่กลมเกลียวกันดี จนไม่อาจเรียกว่าตกระกำลำบากได้เต็มปากก็เถอะ

แต่หลังจากเกตปรากฏขึ้น

เด็กนักเรียนที่ฝันอยากจะเป็นสัตวแพทย์ กลับต้องก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักล่าที่ต้องฆ่าสัตว์อสูรสารพัดชนิด

ซ้ำร้าย ครอบครัวเพียงคนเดียวอย่างแม่บังเกิดเกล้า ยังมาล้มป่วยด้วย 'โรคเสพติดมานา' ซึ่งเป็นโรคที่รักษาไม่หายในยุคปัจจุบัน จนต้องนอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา นั่นไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด

-ถ้าคุณฮาซองมีข่าวฉาวขึ้นมา บอกตามตรงว่าคนในประเทศนี้คงไม่มีใครนอนตาหลับได้หรอกครับ-

ไหนจะการควบคุมที่เข้มงวดจนแทบกระดิกตัวไม่ได้ที่เขาโดนกระทำมาตลอดนั่นอีก

สมาคมฮันเตอร์เกาหลีมักจะพ่นคำแก้ตัวสวยหรู เพื่อหลอกใช้พลังของระดับ S ให้คุ้มค่าที่สุด

'ถ้าคุณที่เป็นระดับ S ไม่ยอมเคลื่อนไหว เพื่อนบ้านตาดำๆ มากมายจะต้องตาย' การโยนความรับผิดชอบแบบนี้คือไม้ตายก้นหีบของพวกเขา

ทั้งที่ไอ้ตัวที่ฆ่าคนจริงๆ มันคือสัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนแท้ๆ แต่พวกนั้นกลับปั่นกระแสสังคมให้เชื่อว่า ความขี้เกียจของผู้ตื่นรู้ต่างหาก คือต้นเหตุของหายนะ

และพอเขาเพิ่งจะหลุดพ้นจากการถูกปั่นหัวแบบแก๊สไลท์ติ้งนั้นมาได้หมาดๆ... ตอนนี้ดันมีมนุษย์ต่างดาวตนหนึ่ง กำลังจ้องจะงาบเงินในสมุดบัญชีของระดับ S ตาเป็นมัน

"จองฮาซอง นายยังไม่รู้ถึงเจตนาของฉันสินะ"

ชีวิตแบบนี้จะไม่ให้เรียกว่าบัดซบได้ยังไงไหว

ถ้าจองฮาซองเป็นคนขี้ระแวงสักหน่อย สถานการณ์ของเขาคงดีกว่านี้

แต่เขาไม่ใช่คนแบบนั้น

ถ้าจะให้พูดตรงๆ เขาคือคนประเภทที่จะหลงเชื่อคำขู่คำลวงของ คิมกิรยอ ได้สนิทใจยิ่งกว่าใครเพื่อน

การข่มขู่ที่ถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

รวมถึงพฤติกรรมชวนช็อกที่แสดงให้เห็นใน เขาวงกตเดือนสิบสาม

ด้วยเมล็ดพันธุ์แห่งความกลัวที่หว่านไว้อย่างไม่หยุดหย่อน ภาพลักษณ์ของคิมกิรยอในสมองของฮาซอง จึงแข็งตัวกลายเป็นรูปร่างที่ชัดเจนไปเสียแล้ว

-ตั้งสติหน่อย ฮาซอง! แกมันกระจอก!-

-ฝีมือแค่นี้ยังจะกังวลว่าคนอื่นจะมองว่าเป็นตัวประหลาดอีกเหรอ หลงตัวเองไปหน่อยมั้ง?-

-มีพลังแค่นั้นอย่ามาทำซ่า-

นี่คือสิ่งที่จองฮาซองโดนอีกฝ่ายพ่นใส่หน้ามาตลอด

พอลองมาทบทวนดู ไม่มีประโยคไหนเลยที่ไม่ใช่คำด่าทอ แต่แปลกที่ฮาซองกลับรู้สึกดีกับอีกฝ่ายเพราะคำพูดพวกนี้

เมื่อเทียบกับพวกสอพลอที่เอาแต่เลียแข้งเลียขาเพราะเกรงกลัวบารมีอันดับ 1 แล้ว... การที่มีคนกล้าพูดตักเตือนแรงๆ แบบนี้สิ ถึงจะมีประโยชน์ต่อชีวิตจริงๆ

'คิดดูดีๆ ก็เพราะคำพูดตรงไปตรงมาของคุณคนนั้น เราถึงได้สติแล้วยอมเข้ารับการรักษา'

เป็นไปตามแผนของใครบางคนเป๊ะ

การกล้าต่อว่าฮันเตอร์ระดับ S อย่างไม่เกรงกลัว เป็นเทคนิคที่โคตรจะเหมาะเจาะในการสร้างภาพลักษณ์ให้คนอ่อนแอ

เพราะเขาไม่ใช่คนธรรมดา ถึงได้กล้าทำกับอันดับ 1 แบบนั้นไงล่ะ!

คนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง พอเห็นท่าทีอวดดีของระดับ F ก็มักจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่

และจองฮาซองเองก็หนีไม่พ้นแนวโน้มนี้เช่นกัน

คิมกิรยอต้องเป็นยอดฝีมือระดับสูงที่อยู่เหนือกว่า ถึงขนาดมองข้ามระดับ S ด้วยกันได้แน่ๆ

ถ้าไม่ตั้งสมมติฐานแบบนี้ ก็ไม่มีทางอธิบายพฤติกรรมที่ผ่านมาของอีกฝ่ายได้เลย

"เพราะงั้น เรามาเริ่มซ้อมกัน ฉันปรับระดับเกราะคุ้มกันทางกายภาพให้อ่อนลงจนเท่ากับฮันเตอร์ระดับ F แล้ว"

"...."

"ต่อจากนี้ไป ทุกครั้งที่เจอกัน เราจะฝึกให้นายควบคุมพลังไม่ให้สกิลโดนฉัน เข้าใจไหม?"

เหยื่อผู้เชื่ออย่างสนิทใจว่า ระดับ S คนที่สี่ คือผู้แข็งแกร่ง

ดังนั้น จองฮาซองจึงไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ ในบทสนทนาที่กำลังดำเนินอยู่

เขาไม่สงสัยเลยสักนิดกับคำพูดของกิรยอที่บอกว่า 'ลดระดับเกราะป้องกันเพื่อใช้ในการฝึก'

"ตะ... แต่ว่า ถ้าฝึกแบบนี้..."

แต่ถึงจะเป็นฮาซอง ก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่อาจวางใจได้

"คุณฮันเตอร์คิมกิรยอจะบาดเจ็บนะครับ... คุณจะโดนไฟลวกทุกครั้งเลยนะ"

วีรบุรุษคนนั้น ไม่เชื่อมั่นใน ตัวเอง

อย่างที่ฮันเตอร์ผมทองคนนั้นพร่ำบอก เขาคือผู้ตื่นรู้ที่มีทักษะในการควบคุมพลังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

'ทำแบบนี้มันบ้าชัดๆ'

แต่ใครมันจะอยากใช้ชีวิตในสภาพนี้กันล่ะ?

จองฮาซองทุ่มเทความพยายามอย่างหนักเพื่อควบคุมเวทมนตร์ที่ติดตัวมาตั้งแต่ตอนตื่นรู้

ถ้าลองนับเวลาที่ใช้ในการฝึกฝน คงไม่มีใครกล้าพูดว่าเขาพยายามไม่พอแน่

แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าความร้อนแรงดั่งภูเขาไฟปะทุนี่ก็ไม่ยอมอยู่ในการควบคุมเสียที

'แถมดูท่าทางคุณฮันเตอร์ก็ไม่ใช่สายธาตุเดียวกับเราด้วย'

ในสถานการณ์แบบนี้ การจะให้เขาควบคุมเปลวไฟไม่ให้เผาผลาญคนอ่อนแอที่มีร่างกายใกล้เคียงคนธรรมดา... มันจะเป็นเป้าหมายที่เป็นไปได้จริงๆ งั้นเหรอ?

ยิ่งเวลาผ่านไป ความไม่เชื่อมั่นในตัวเองก็ยิ่งทวีคูณ ฮาซองจึงเอ่ยถามออกไป

"แค่ได้รับถ่ายทอดเคล็ดลับจากคุณฮันเตอร์ ผมจะทำได้จริงๆ เหรอครับ?"

ทันใดนั้น ชายผมทองก็หันกลับมามองเขาอย่างเงียบเชียบ

---

ไม่ได้ก็ต้องได้สิวะ

กิรยอคิดในใจหลังจากได้ยินคำถามของฮาซอง

แผนการที่จะแก้ไขปัญหาของพวกระดับ S ที่มีค่าการตื่นรู้สูงเกินไปจนสกิลส่งผลกระทบต่อเพื่อนร่วมทีม ทำให้ตั้งปาร์ตี้ไม่ได้นั้น... อันนี้เขาไม่ได้โม้ มันเป็นเรื่องจริง

'แบบนั้นฉันเองก็ได้ประโยชน์ด้วย'

คิดว่าฉันยอมมาทำธุรกิจด้วยเพราะเห็นแก่เงินอย่างเดียวรึไง?

จริงๆ แล้ว การฝึกฝนระดับ S ถือเป็นหลักสูตร 'กึ่งบังคับ' ที่มนุษย์ต่างดาวบางคนต้องทำไม่ช้าก็เร็วอยู่แล้ว

ต่อให้เก่งกล้ามาจากไหน สุดท้ายจอมเวทของโลกนี้ก็เป็นแค่ทารกเพิ่งหย่านมเมื่ออยู่ต่อหน้ามหาจอมเวทอย่างเขา

ทว่า ต่อให้เขารักษาปอดจนหายดีและได้พลังคืนมา เขาก็ไม่มีความคิดที่จะลดตัวลงไปทำงานงกๆ เพื่อชาวโลกหรอกนะ

"อืม"

นี่คือการลงทุนรูปแบบหนึ่ง

ถ้าปั้นฮันเตอร์นิสัยแบบจองฮาซองเอาไว้ อนาคตการใช้ชีวิตในเกาหลีของเขาน่าจะปลอดภัยและมั่นคงขึ้นอีกเยอะ

'คิดๆ ดูแล้ว ปัญหาเรื่องเผ่าคีชิมเช ฉันก็ไม่เห็นจำเป็นต้องออกหน้าแก้เองเลยนี่หว่า ขืนเสนอหน้าไปคนเดียวเดี๋ยวจะปวดหัวเปล่าๆ...'

โยนภาระการพิชิตเกตให้พวกระดับ S คนอื่นทำไป ส่วนตัวเขาจะหนีไปกบดานอยู่ต่างจังหวัด ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์อย่างคนขี้เกียจ

ช่างเป็นแผนที่เพอร์เฟกต์

ดังนั้นกิรยอจึงตั้งปณิธานแน่วแน่ เขาต้องขัดเกลาเจ้าคนตรงหน้านี้ให้ใช้งานได้จริงให้ได้

และเพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้น ต้องจัดการเรื่องนี้เป็นอันดับแรก

"ฮาซอง นายรู้ไหมทำไมสกิลของพวกระดับ S ถึงสร้างความเสียหายวงกว้างแบบนั้น?"

กิรยอไม่ตอบคำถามของลูกศิษย์ แต่ยกหัวข้อใหม่ขึ้นมาแทน เป็นการเริ่มถ่ายทอดความรู้อย่างต่อเนื่อง

"นั่นเพราะนายเรียนรู้วิธีใช้มานาอันมหาศาลเกินมนุษย์ได้ในพริบตา แลกกับการที่ 'ความคมชัด' ของพลังมันต่ำกว่าคนอื่นไงล่ะ"

"ความคมชัดเหรอครับ?"

"ยกตัวอย่างนะ สมมติว่านายจะสร้างเปลวไฟขนาดเท่านี้"

กิรยอชูนิ้วชี้ขึ้นมา

"แต่มานาที่ปล่อยออกมาจริงๆ กลับมีขนาดเท่านี้"

เขาเอามือขวาทาบลงไปด้านหลังนิ้วชี้ที่ชูอยู่

นิ้วชี้กับฝ่ามือ ขนาดพื้นที่ที่ต่างกันอย่างชัดเจน

"นายกำลังใช้มานาโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่มันไม่จำเป็นต้องใช้ สิ้นเปลืองจนเกิดผลข้างเคียงไงล่ะ"

"สิ้นเปลือง..."

"หรือจะเรียกว่า 'การฟุ้งกระจาย' ก็ได้ คำนี้น่าจะเห็นภาพกว่า"

พูดจบ กิรยอก็ขยับคอเสื้อเชิ้ตเล่น ตรงนั้นมีอุปกรณ์เวทเกรดต่ำราคา 50 ล้านวอนห้อยอยู่

"ความเห็นส่วนตัวนะ แค่แก้ไอ้อาการฟุ้งกระจายนี่ได้ การจับคู่ทีมระหว่างระดับ S ก็ไม่ใช่เรื่องยากแล้ว"

ผู้ตื่นรู้ผมดำแสดงความสนใจในประโยคนั้นทันที

"แน่นอนว่าต่อให้เพิ่มความคมชัดจนสุดเพดาน แต่ถ้าตอนกำหนดขอบเขตสกิลนายพลาด นายก็จับเพื่อนร่วมทีมย่างสดอยู่ดี"

"...อึก"

"แต่ถ้าฝึกเทคนิคที่ฉันจะสอน มันก็จะช่วยป้องกันเรื่องนั้นได้บ้าง ไม่ต้องห่วง"

"จริงเหรอครับ?"

"ถ้านายประหยัดมานาที่เคยฟุ้งกระจายหายไปเปล่าๆ นายก็จะมีพลังงานส่วนเกินเหลือใช่ไหมล่ะ"

คำอธิบายของคิมกิรยอลื่นไหลไม่มีสะดุด มันแน่อยู่แล้ว

ทางนี้คือจอมเวทในอดีตผู้สร้างตำนานมานับไม่ถ้วน

แถมความรู้เรื่องเวทมนตร์ศาสตร์ ยังสั่งสมมามากจนคำว่า 'ปีศาจ' ยังน้อยไปสำหรับดวงวิญญาณนี้

"เอามานาที่สิ้นเปลืองพวกนั้นมาหมุนไปใช้ด้านการป้องกันซะ เท่านี้ระดับ S ก็จะไม่ทำร้ายเพื่อนร่วมทีม แถมยังป้องกันตัวเองจากลูกหลงของคนอื่นได้ด้วย วิน-วิน ทั้งคู่"

งั้นมาเริ่มก้าวแรกอย่างเป็นทางการกันเลยไหม

[คาบเรียนที่ 1 : การกำหนดพิกัดเวทอย่างมีสติ]

กิรยอเริ่มดำเนินการตามหลักสูตรที่เขาอุตส่าห์นอนคิดมาเพื่อวีรบุรุษของชาติ

และเมื่อเวลาผ่านไป อารมณ์ความรู้สึกของฮาซองก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

ทึ่ง และ คาดหวัง

โชคดีที่การสอนของมนุษย์ต่างดาวได้ผลดีเกินคาดกับฮาซอง

'อืม ว่าแต่ดูจากทรงแล้ว เงินสดเดือนละ 3,000 ล้านวอน ดูท่าจะหนักหนาไปหน่อยสำหรับระดับ S สินะ งั้นค่าเล่าเรียนคงดันเพดานได้เต็มที่สัก 5,000 ล้านวอนมั้ง'

ในขณะนั้นเอง

ฮันเตอร์ระดับ F ที่กำลังดีดลูกคิดรางแก้วในหัว ก็กลืนเสียงหัวเราะชั่วร้ายลงคอไปอย่างเงียบเชียบ

'รีบสูบเลือดสูบเนื้อสัก 6 เดือน หลังจากนั้นค่อยหาข้ออ้างร้อยแปดมาฉีกสัญญาตั้งทีมทิ้งซะ'

จากความคิดนี้เห็นได้ชัดเลยว่า คิมกิรยอไม่ได้มีความคิดที่จะรักษาสัญญาเรื่องร่วมทีมเลยแม้แต่น้อย

-อดทนหน่อย ถ้าวันไหนเราได้ร่วมงานกันจริงๆ ข้อมูลของฉัน นายก็จะได้รู้เองตามธรรมชาตินั่นแหละ-

ความจริงแล้ว นั่นมันคำโกหกคำโตทั้งเพ

ทำงานร่วมกับฮันเตอร์ระดับท็อปเนี่ยนะ?

โดยสามัญสำนึกแล้ว ระดับ F กระจอกๆ จะไปทำเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง

'ขืนแกล้งทำตัวเป็นระดับ S ต่อหน้าหมอนั่นไปเรื่อยๆ สักวันความแตกแน่ อันตรายชะมัด'

เงื่อนไขพื้นฐานของสัญญาการสอนนี้คือ จองฮาซองผู้เป็นลูกศิษย์จะต้องมีฝีมือถึงขั้นที่คิมกิรยอยอมรับเสียก่อน ถึงจะเริ่มตั้งทีมกันได้

แต่นั่นหมายความว่า ขอแค่เขาแกล้งทำเนียนเลื่อนไอ้การ 'ยอมรับ' นั่นออกไปเรื่อยๆ เขาก็ไม่ต้องมีภาระผูกพันที่จะต้องทำงานกับอีกฝ่ายไปตลอดชาติ

แถมพูดกันตามตรง ทำสัญญาแบบนี้จองฮาซองก็ไม่ได้ขาดทุนย่อยยับอะไร

ถึงจุดเริ่มต้นจะมาจากการต้มตุ๋น แต่ตอนจบของเรื่องนี้ก็คือ 'ในที่สุดผมก็ควบคุมพลังวิเศษของตัวเองได้อย่างปลอดภัยแล้วครับ' แฮปปี้เอนดิ้งสุดๆ

แน่นอน

'ใครบอกว่าจะไม่สอน? ฉันก็จะสอนให้คุ้มค่าจ้างที่รับมานั่นแหละ~ คนเรามันต้องมีจรรยาบรรณกันบ้าง'

พอฮาซองควบคุมพลังได้ดีพอจะร่วมทีมกับระดับ S คนอื่นได้ เขาก็จะจับคู่หมอนั่นส่งต่อให้คนเก่งๆ อย่าง ซอเอสเธอร์ แล้วตัวเองก็หาจังหวะชิ่งหนีแบบเนียนๆ

เป็นโรดแมปที่สมบูรณ์แบบ

กิรยอหาเหตุผลเข้าข้างความตลบตะแลงของตัวเอง พลางดื่มด่ำกับจินตนาการ

'แถมถ้าใช้ข้ออ้างว่าจะจับคู่ให้สองคนนั้นเป็นทีมเดียวกัน ทีนี้ฉันก็จะไถเงินจากเอสเธอร์ได้อีก... นี่มันหมดปัญหาเรื่องเงินถาวรเลยนี่หว่า!'

ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

ทว่า ณ เวลานั้น เขายังไม่รู้ตัว

ว่าการหลอกลวงที่เริ่มทำไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลังของตัวเอง จะนำมาซึ่งผลกระทบแบบไหน

ความลุ่มหลง และ ความกังวล

ลูกศิษย์คนใหม่ของเขา แม้ภายนอกจะดูซื่อตรงและมั่นคง แต่เนื้อแท้ข้างในกลับมียีนที่พร้อมจะดำดิ่งสู่ความคิดด้านลบได้อย่างน่าเหลือเชื่อ!