ในที่สุดการก่อการร้ายของ 'วิหารรากษส' ก็ปะทุขึ้น

ทว่าสเกลของมันกลับเหนือจินตนาการไปไกลโข ต่อให้เป็นบอสที่สามารถวิวัฒนาการได้ แต่ใครจะไปนึกว่ามันจะไต่เต้าขึ้นไปถึงระดับ S ได้เชียว

-ชูรรรรรร...

ฉันหลับตาปี๋เมื่อเห็นภาพสัตว์ประหลาดมหึมากำลังเลื้อยพันตึกระฟ้า

.

.

.

ตึก ตึก ตึก ตึก

ทันทีที่ยืนยันการปรากฏตัวของ 'อีมูกิ' ร่างสมบูรณ์ ฉันก็พุ่งตัวออกจากสมาคมทันที

เพราะต้องรีบพาตัวเองไปอยู่ในเขตปลอดภัยให้เร็วที่สุด

'ต้องชิ่งออกจากเมืองนี้ด่วน!'

แต่พอออกมาข้างนอก ก็พบว่าสถานการณ์หน้าประตูสมาคมเข้าขั้นจลาจลไปเรียบร้อยแล้ว

"ช่วยอยู่ในความสงบด้วยค่ะ!"

"เฮ้ย ทำไมไม่ให้คนเข้าไปวะ!"

"ไอ้มอนสเตอร์ระดับ S นั่นมันตัวบ้าอะไรเนี่ย?"

"เรียกประธานสมาคมออกมาคุยดิ๊!"

ดูเหมือนข่าวการปรากฏตัวของมอนสเตอร์ระดับ S จะทำให้ชาวบ้านละแวกนี้เสียขวัญกันหมด

ซอนอูยอนชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อมองเห็นฝูงชนที่อออยู่หน้าประตู

"อะ-ดูเหมือนผู้คนจะตื่นตระหนกที่เห็นมอนสเตอร์ตัวนั้น เลยแห่กันมาที่สมาคมน่ะค่ะ"

"ทำไมต้องเจาะจงมาที่นี่ด้วย?"

"ก็เพราะเป็นสถานที่ที่มีฮันเตอร์เข้าออกเยอะยังไงล่ะคะ แต่ทางสมาคมก็ประกาศย้ำไปตั้งหลายรอบแล้วแท้ๆ ว่าที่นี่ไม่ใช่ศูนย์อพยพอย่างเป็นทางการ...!"

ต่อให้ตั้งกฎระเบียบไว้รัดกุมแค่ไหน จะไปมีความหมายอะไรเมื่ออยู่ต่อหน้า 'ดันเจี้ยนเบรกระดับ S'

วินาทีนี้ชาวบ้านต่างพากันปีนกำแพงสมาคมจนมืดฟ้ามัวดิน

พูดกันตามตรง ต่อให้ฝ่าดงมนุษย์ออกไปได้ ก็ใช่ว่าจะรอด

-ปรี๊น! ปรี๊นนนน!

-ปี๊บๆ!

-บรืนนนนน...!

สภาพการจราจรแบบนั้น อย่าว่าแต่รถส่วนตัวเลย การจะโบกแท็กซี่ว่างสักคันคงยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

'ซวยแล้วไง'

ฉันมองไปยังถนนฝั่งตรงข้ามที่เต็มไปด้วยเสียงแตรรถหนวกหูพลางครุ่นคิด

ถ้าเป็นแบบนี้ สู้ไม่ทำเรื่องเปล่าประโยชน์แล้วเกาะติดอยู่ที่สมาคมไม่ดีกว่าเหรอ?

'ใช่ ซอนอูยอนจัดว่าเป็นฮันเตอร์ระดับสูงนี่นา! เผลอๆ แค่เดินตามต้อยๆ อยู่ข้างหลังยัยนี่ อัตราการรอดชีวิตอาจจะพุ่งพรวดก็ได้'

ทว่าแผนการนั้นกลับพังทลายลงในพริบตา

"เอ๊ะ?"

ห้าวินาทีต่อจากนั้น

เจ้างูยักษ์อีมูกิที่อยู่ไกลลิบๆ ก็เริ่มเหาะเหินเดินอากาศพุ่งตรงมาทางนี้

"...บินได้, ด้วยแฮะ?"

ประชาชนที่ติดแหง็กอยู่หน้าประตูก็เริ่มหุบปากเงียบกริบเมื่อเห็นภาพนั้น

สัตว์มีชีวิตขนาดยักษ์ที่มนุษย์ไม่อาจเทียบติดกำลังบิดกายเลื้อยเข้ามาหา ราวกับฝันร้ายที่เป็นจริง

-ครืนนนน...

เมฆฝนก้อนย่อมๆ ก่อตัวขึ้นเหนือหัวพวกเรา

และในจังหวะที่แสงอาทิตย์ถูกบดบังด้วยเงาเมฆ เจ้างูยักษ์ก็อ้าปากกว้างเปล่งเสียงคำรามแรกออกมา

-ฟ่อออออออ!

"กรี๊ดดดดด!"

"อ๊ากกกกก!"

"ยะ-อย่าดันสิ...!"

"หนีเร็ว!"

ครึกโครม

ฝูงชนที่เกาะกลุ่มอยู่ริมกำแพงต่างวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่นเพื่อหลบหนีจากอีมูกิ

แต่ความเร็วในการเคลื่อนที่ของมันนั้นเทียบไม่ได้เลยกับการสับตีนแตกของมนุษย์

ทั้งที่มีร่างมหึมาขนาดนั้น แต่มันกลับใช้เวลาเพียง 9 วินาทีพุ่งมาถึงตึกสมาคม

"อึ้ก!"

เปรี้ยงงงงง!

สัตว์ประหลาดร่อนลงจอดเอาพุงกระแทกพื้นลานกว้างของสมาคมอย่างจัง

แรงกระแทกทำเอาถนนพังยับเยิน ฝุ่นควันฟุ้งกระจายจนมองไม่เห็นทาง

"แค่ก, แค่ก!"

"แม่! แม่จ๋าาาา!"

"กรี๊ดดดด."

ลานหน้าสมาคมกลายเป็นนรกบนดิน

แต่ซอนอูยอนยังคงตั้งสติได้อย่างมั่นคง ไม่ตื่นตระหนกและทำหน้าที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว

เธอรีบกางบาเรียเพื่อกันไม่ให้เศษซากจากการลงจอดของอีมูกิกระเด็นไปโดนชาวบ้าน

"ทุกคนตั้งสติไว้นะคะ!"

ซอนอูยอนใช้เวทลมพัดเศษฝุ่นออกไปพร้อมกับอพยพผู้คนอย่างใจเย็น

ทว่าการกระทำนั้นกลับกลายเป็นการตัดสินใจที่ผิดมหันต์สำหรับตัวเธอเอง

เพราะไอ้สัตว์ร้ายสีทมิฬนั่น มันตามกลิ่น 'มานา' ของผู้ตื่นรู้มาที่นี่น่ะสิ

"ชูรรรรร..."

[ความชั่วร้ายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง] ที่ขดตัวอยู่พลันตอบสนองต่อมานาของฮันเตอร์คนหนึ่งแล้วผงกหัวขึ้นมาทันควัน

ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ซอนอูยอน

"ฟ่ออออออ!"

แต่ไม่เป็นไร

ผู้ตื่นรู้ผมดำที่พุ่งเข้าไปหาเธอ ไม่ได้มีแค่เจ้าอีมูกิเสียหน่อย

"นี่คุณ!"

"เฮือก!"

หมับ!

ฉันถีบตัวพุ่งออกไปคว้าแขนเธอกระชากกลับมาอย่างไว

ส่งผลให้เขี้ยวของอีมูกิเฉียดร่างซอนอูยอนไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด

"เป็นอะไรไหม?"

"ขะ-ขอบคุณค่ะ!"

F-Rank อย่างฉันหลบการโจมตีระดับ S ได้อย่างเฉียดฉิว

นี่แหละผลลัพธ์ของเงิน 300 ล้านที่ลงทุนไปเริ่มออกดอกออกผล

[รองเท้าแห่งเฮอร์มีส]

[ระดับ : ยูนิค]

[คำอธิบาย : รองเท้าที่สถิตด้วยพลังเวทธาตุลม เมื่อสวมใส่จะเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่อย่างมหาศาล]

เรื่องหลบหลีกต้องยกให้เครื่องมือเวทชิ้นนี้จริงๆ

"ช่วยคนอื่นมันก็ดีหรอก แต่หัดดูตาม้าตาเรือรอบตัวบ้าง"

"อะ, ค่ะ...!"

ซอนอูยอนลูบอกด้วยความโล่งใจ

และในระหว่างที่เธอกำลังปรับลมหายใจ เหล่าผู้ตื่นรู้คนอื่นๆ ก็เข้ามารวมตัวกัน

"ตัวบ้าอะไรใหญ่ขนาดนี้!"

"ใครมีสกิลกางเขตแดนบ้าง?"

"ทำให้มันสลบก่อนเร็ว!"

เหล่าฮันเตอร์ในสมาคมเริ่มรับมือกับการปรากฏตัวของบอสแบบกะทันหันอย่างทุลักทุเล

แต่น่าเศร้า

ร่างที่วิวัฒนาการเป็นระดับ S ของอีมูกิทำให้การโจมตีธรรมดาไร้ผลโดยสิ้นเชิง

แม้แต่การโจมตีของระดับ A ที่เรียกว่าระดับหัวกะทิยังเด้งออกแทบทั้งหมด

"ขะ-แค่รอยขีดข่วนยังไม่มีเลยเรอะ...?"

เคร้ง!

หอกของฮันเตอร์ระดับ A หักสะบั้นเมื่อปะทะเกล็ดงู

จังหวะที่ฉันประเมินว่าพวกนั้นไม่มีทางชนะและเตรียมจะชิ่งหนี เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

วูบ...

"นั่นมันอะไรน่ะ?"

จงดูสัญลักษณ์สีม่วงที่ลอยอยู่เหนือหัวฮันเตอร์ระดับ A คนนั้นสิ

"คำสาปเหรอ?"

"ใครก็ได้ใช้สกิลลบล้างสถานะผิดปกติหน่อย!"

"เดี๋ยวฉันลองเอง"

คนอื่นดูงงเป็นไก่ตาแตก แต่มีแค่ฉันคนเดียวที่เข้าใจสถานการณ์นี้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ก็เจ้า [ความชั่วร้ายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง] เดิมทีมันเป็นบอสของดันเจี้ยนอ่างเก็บน้ำระดับ A นี่นา

"ไม่นะ นั่นมันลบล้างไม่ได้!"

แพทเทิร์นหลักของอีมูกิ

คือการประทับตราใส่สมาชิกปาร์ตี้ ที่ภาษาเกมเมอร์เรียกว่า 'ติดเครื่องหมาย'

สัญลักษณ์สีม่วงนี้ใช้สกิลอะไรลบก็ไม่ออก เพราะมันไม่มีผลเสียอะไรเลยไงล่ะ

แล้วทำไมอีมูกิถึงใช้เวทแปะป้ายที่ไม่มีดาเมจแบบนี้?

ฟังก์ชันของมันมีไว้อย่างอื่นต่างหาก

"มันคือสัญลักษณ์ล่อเป้าโว้ย!"

นั่นคือเครื่องหมายที่อีมูกิใช้ล็อกเป้า 'เหยื่ออันดับ 1' ไงเล่า!

"ครับ?"

ฮันเตอร์ระดับ A คนนั้นเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจตามเสียงตะโกนของฉัน แต่มันสายไปเสียแล้ว

"อ๊ากกกกกกก!"

"อึ้ก! ทุกคนถอยออกมา!"

"ทำไมถึง...!"

ในพริบตาเดียว มอนสเตอร์ยักษ์ก็เขมือบฮันเตอร์ระดับ A ที่กำลังดิ้นรนเข้าไปทั้งตัว

'ขนาดระดับ A ยังโดนแดกแบบไม่มีทางสู้เนี่ยนะ...!'

ช่างเป็นความห่างชั้นที่น่าสิ้นหวัง

แต่ความฉิบหายยังไม่จบแค่นั้น

อย่างที่บอก สัญลักษณ์สีม่วงคือวิธีเลือกเหยื่อของมัน

"..."

พอกินจานแรกเสร็จ อีมูกิก็เลียริมฝีปากเตรียมแปะป้ายรายต่อไป

และเป้าหมายที่สองก็คือ...

"เฮ้ย... อย่าบอกนะ"

ขวับ

ฉันแหงนหน้ามองเหนือหัวตัวเอง

สิ่งที่เห็นคือสัญลักษณ์สีม่วงสะท้อนแสงแสบตาชัดเจนแจ่มแจ้ง

'...'

ชิบหายแล้ว

ขอย้ำอีกครั้งว่าฉันชิบหายแล้ว

'กรี๊ดดดดด!'

ทำไมเหยื่อรายต่อไปของงูยักษ์สุดโหดต้องเป็น F-Rank บอบบางอย่างฉันด้วยวะ...

"ชูรรรรรร..."

หายนะสีทมิฬที่ชื่อว่า 'ความชั่วร้ายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง' ลดตัวต่ำลงจ้องเขม็งมาทางนี้

บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าอึดอัด

ในเมื่อระดับ A ยังตายในทีเดียว คนอื่นก็ไม่กล้าเสนอหน้าเข้ามา

"คุณคิมกิรยอ!"

ท่ามกลางความสิ้นหวัง มีเพียงคนเดียว

ซอนอูยอนมายืนขวางหน้าฉัน พยายามจะหยุดยั้งอีมูกิ

ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจกับภาพตรงหน้าอยู่แวบหนึ่ง

"คุณซอนอูยอน..."

แต่ก็นะ

ซึ้งก็ส่วนซึ้ง มาถึงขั้นนี้ก็ต้องทำตัวให้สมกับความเป็นจริง

ทางนี้คือนักวิชาการที่ยึดถือเหตุผลมากกว่าอารมณ์

ใช่ เพราะฉันคือ 'นักมาโดศาสตร์' นี่นา

"หลบไป"

"คะ?"

ฉันผลักเจ้าหน้าที่สมาคมที่ยืนขวางหน้าออกไปด้านข้างแล้วพูดสั้นๆ

"ถ้าไม่อยากตายฟรีก็ไสหัวไปจากเส้นทางของอีมูกิซะ"

"ก๊าซซซซ!"

ทันใดนั้นอีมูกิก็พุ่งสวนเข้ามาด้วยความเร็วสูง

ฉันสัมผัสได้ถึงปากขนาดมหึมาที่ใกล้เข้ามา จึงกดใช้ไอเทมในกระเป๋าเสื้อทันที

===================

☆ pixywiki

ชื่อไอเทม : แฝดผู้พิทักษ์

สถานที่ได้รับ : เขาวงกตสีขาว (EX)

ประเภท : อุปกรณ์สวมใส่

คำอธิบาย : ไอเทมรูปแบบกำไลข้อมือ ป้องกันความเสียหายทั้งหมดได้ 2 ครั้ง

===================

[แฝดผู้พิทักษ์] ทำงาน

และอย่างที่เคยเห็นสรรพคุณของมัน พลังป้องกันที่ยอดเยี่ยมเกินไปทำให้เกิดผลข้างเคียงบางอย่าง

เคร้ง!

นั่นคือการทำลายอาวุธของบอส!

อีมูกิกะจะฝังเขี้ยวพิษใส่ฉัน แต่กลับต้องซวยซ้ำซ้อน

เมื่อฟันกระทบเข้ากับเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งของไอเทม กลายเป็นว่าฝ่ายที่ได้รับความเสียหายกลับเป็นตัวมันเอง

"ก๊าซซซซ!"

ทันทีที่เห็นเขี้ยวซ้ายของอีมูกิหักสะบั้น ฉันก็ใส่เกียร์หมาวิ่งสุดฝีเท้า

---

"แฮ่ก, แฮ่ก!"

ขืนโดนอีมูกิกลืนเข้าไป บาเรียใช้แล้วทิ้งแค่นี้เอาไม่อยู่แน่

ฉันเลยใช้มันเพื่อเปิดจังหวะเสยหน้ามันก่อน แล้วอาศัยทีเผลอนี้ทิ้งระยะห่างให้มากที่สุด

ทิ้งระยะแล้วจะไปไหน?

แน่นอนว่ามีจุดหมายอยู่แล้ว แถมอยู่ใกล้ซะด้วย

'กลับบ้านโว้ย!'

ที่ห้องเช่าของคิมกิรยอมีเขตแดนที่ใช้ 'แกนพลังงานจลน์นิรันดร์' เป็นศูนย์กลางติดตั้งอยู่นี่นา

'ถ้าเข้าไปในเขตแดนได้ น่าจะพอยื้อเวลากับระดับ S ได้สักพัก ระหว่างนั้นก็รอเอสเธอร์มาช่วย...!'

ฉันกะจะกลับไปตั้งหลักที่บ้าน

แต่แผนนี้กลับมองข้ามสิ่งสำคัญไปอย่างหนึ่ง นั่นคือความสามารถในการไล่ล่าอันน่าสะพรึงของอีมูกิ

"อื๋ออ!"

สัมผัสมานาอันน่าขนลุกที่ไล่หลังมาทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก

ฟันหักขนาดนั้นน่าจะเจ็บเจียนตายแท้ๆ ทำไมตั้งตัวแล้วไล่ตามมาเร็วขนาดนี้วะ

'ช่วย F-Rank ด้วยคร้าบ!'

ชูรรรรร...

[ความชั่วร้ายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง] พ่นลมหายใจน่าสยดสยองรดต้นคอฉันติดๆ

"ไอ้สัตว์เลื้อยคลานเฮงซวย!"

ยังดีที่คาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้เลยซื้อไอเทมช่วยวิ่งเตรียมไว้...

"อึ้ก!"

แต่ไอเทมเทพแค่ไหนก็มีขีดจำกัด

ร่างกายขยะเปียกที่ปอดพังเพราะบุหรี่มันวิ่งทนได้ที่ไหนกัน

สุดท้ายแรงข้าวต้มก็หมดก่อนจะถึงบ้านซะงั้น

"อือออ!"

ไอ้เจ้าคิมกิรยอมันจะสูบบุหรี่หาพระแสงอะไรนักหนา

ไม่สิ ก่อนหน้านั้น ทำไมฉันต้องมาสิงอยู่ในร่างพรรค์นี้ด้วยวะเนี่ย

ฉันสบถคำหยาบสารพัดพลางหอบหายใจแฮ่กๆ จังหวะนั้นอีมูกิก็ราดน้ำมันลงบนกองเพลิง

ใครจะไปนึกว่าไอ้งูเวรนี่จะฉลาดถึงขั้นใช้วิธีดักทางเหยื่อแบบนี้

-ตึง!

มันใช้หางฟาดพื้นเต็มแรงจนถนนยางมะตอยที่ปูไว้อย่างดียุบตัวลงจนเสียรูปทรง

พอถนนแยกออกเป็นสองเสี่ยง การทรงตัวก็พังพินาศ...

พลั่ก!

ฉันที่กำลังมือสั่นพยายามกดโทรหาเอสเธอร์ ก็หน้าทิ่มลงไปจูบพื้นถนนเต็มรัก

'บัดซบ!'

มาล้มหัวทิ่มในสถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ?

รู้ไหมว่าการหยุดฝีเท้าโดยมีมอนสเตอร์ระดับ S ไล่กวดมันหายนะขนาดไหน?

เหงื่อเย็นๆ ไหลพรากทั่วร่าง ความหวาดกลัวระดับนี้เป็นครั้งที่สองในชีวิตนับตั้งแต่เกิดมา

ครั้งแรกก็ตอนเจอ 'บิกินเนอร์คิลเลอร์' นั่นแหละ นี่คือความกลัวที่แท้จริง

'ฉิบหายของแท้'

และก็เป็นไปตามคาด พอตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้ อีมูกิก็ประชิดตัวเข้ามาแล้ว

"ก๊าซซซซซ!"

สัตว์ประหลาดตัวมหึมาที่บดบังท้องฟ้าคำรามลั่นพร้อมพุ่งเข้ามาขย้ำ

'ชีวิตฉันคงจบแค่นี้สินะ...'

ทว่าในตอนนั้นเอง

ท่ามกลางเสียงคำรามของสัตว์ร้าย กลับมีเสียงรบกวนที่ผิดที่ผิดทางแทรกเข้ามา

บรืนนนนนน.

แรงสั่นสะเทือนจางๆ พร้อมกับเสียงนี้มัน... เสียงเครื่องยนต์?

'มอเตอร์ไซค์มาจากไหน?'

หาต้นตอของเสียงได้ไม่ยาก

ทันใดนั้น รถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากตรอกข้างๆ ราวกับกระสุนปืน

สิงห์นักบิดปริศนาบิดคันเร่งมุ่งหน้าตรงเข้ามายังถนนใหญ่ แล้วฉกตัวฉันขึ้นไปซ้อนท้ายอย่างแม่นยำ

"อึ้ก!"

บรืนนนนน!

ต้องขอบคุณไบค์เกอร์คนนี้ที่ทำให้รอดคมเขี้ยวอีมูกิมาได้อย่างเฉียดฉิว

'เอ๊ะ?'

ฉันเบิกตากว้างเมื่อตรวจสอบค่าการตื่นรู้ของคนคนนี้

พลังเวทมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในร่างกายแบบนี้ มันเป็นของฮันเตอร์ระดับ S ชัดๆ

"ข้างนอกโกลาหลขนาดนี้ ยังจะออกมาเดินเพ่นพ่านทำไมอีก?"

สิ้นเสียงนั้น เสียงอันเปี่ยมไปด้วยความผ่อนคลายของคังชางโฮก็ดังมาจากที่นั่งคนขับ