'แกล้งทำเป็นออกแรงไปงั้นแหละ'

ก่อนอื่น ขอสรุปสถานการณ์ตอนนี้คร่าวๆ ก่อน

เมื่อวาน ฮันเตอร์ระดับ B ไปจนถึงระดับ A มารุมทึ้งยื้อยุดฉุดกระชากไอ้ศิลาจารึกนี่ทั้งวัน แต่ก็คว้าน้ำเหลว

เช้าวันนี้ จองฮาซองแวะมาลองของแป๊บหนึ่ง ก็วืดกลับไป

และสุดท้าย ซอเอสเธอร์เพิ่งจะประกาศยอมแพ้ไปหยกๆ ต่อหน้าต่อตาฉันนี่เอง

'มุมไหนนักข่าวถึงจะถ่ายรูปออกมาดูดีนะ...'

เพราะงั้น ต่อให้ฉันล้มเหลวตามไปอีกคน ชาวบ้านเขาก็คงไม่มองว่าแปลกประหลาดอะไรหรอก

"ไหนดูซิ"

ตุบ

ฉันวางมือทาบลงบนด้านหน้าของยอดเสาหิน

แต่ทว่า... ทันทีที่สัมผัสโดนหินสีดำนั่น จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกประหลาดวูบเข้ามา

'โอ๊ะ เจ็บ!'

สะดุ้ง

ปริมาณมันน้อยนิดเสียจนชาวโลกทั่วไปคงยากจะสังเกตเห็น แต่นี่มันความรู้สึกเฉพาะตัวเวลาถูกดูดมานาชัดๆ

'อะไรกัน?'

แปลกมาก

การมาดึงมานาออกไปแบบนี้ มันเหมือนกับการ...

เก็บหลักฐานระบุตัวตน อย่างพวกลายนิ้วมือหรือเลือดไม่ใช่หรือไง

"คุณกิรยอ เป็นอะไรไปคะ?"

เท่านี้ตัวจริงของศิลาสีดำก็กระจ่างชัด

'โธ่เว้ย นึกว่าหน้าตาเหมือนไอ้แท่งที่เคยโผล่มาที่บ้านเกิดฉัน แล้วมันจะทำหน้าที่เหมือนกันเสียอีก...'

ที่ไหนได้ เจ้าหินก้อนนี้มันคืออุปกรณ์สำหรับคัดเลือก 'ผู้ท้าชิง' ที่จะเข้าไปในดันเจี้ยนที่จะถูกสร้างขึ้นหลังจากนี้ต่างหาก

'คนละเรื่องเลยนี่หว่า!'

งานเข้าแล้วครับท่านผู้ชม

ตลอดมาฉันเข้าใจผิดว่าไอ้วัตถุนี้คือป้ายบอกทางเข้าเกตแห่งใหม่

แต่ความจริงที่เพิ่งเปิดเผยตอนนี้คือ ศิลานี่มันเป็นเครื่องมือเก็บข้อมูลคนที่มาสัมผัสเพื่อสุ่มเลือกผู้เข้าร่วมกิจกรรม!

'แม่เจ้า...'

อยู่ดีๆ ก็มีแววจะโดนลากเข้าดันเจี้ยนใหม่ซะงั้น

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น สมองฉันก็แล่นปรู้ดหาทางรอด

ถ้าตอนนี้รีบคว้าใครสักคนมาจับหินนี่ ตัวหารก็จะเพิ่มขึ้น โอกาสที่ฉันจะแจ็กพอตแตกก็จะลดลงไงล่ะ

"นะ... นี่ครับ! คุณซอนอูยอน! คุณเองก็ลองมาจับดูหน่อยไหม? หินนี่มันแข็งโป๊กเลย ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ดีนะครับ..."

ช่างเป็นความชั่วร้ายที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง!

ฉันหลอกล่อพนักงานสมาคมฯ ที่ยืนเฝ้าระวังอยู่ข้างๆ ให้มาร่วมจับฉลากมรณะอย่างหน้าด้านๆ

"ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อกี้ฉันลองจับดูแล้ว"

แต่ซอนอูยอนดันเคยแตะหินไปแล้วนี่สิ

แถมพนักงานคนอื่นยังเริ่มปรึกษากันว่า ขนาดระดับ S ยังล้มเหลว งั้นรีบกางเขตอาคมปิดล้อมที่นี่กันเถอะ

"เดี๋ยวก่อนครับ เคยลองเรียกฮันเตอร์ที่มีสกิลเทเลพอร์ตมาหรือยัง? อะ หรือไม่ก็รวบรวมผู้ตื่นรู้สายควบคุมแรงโน้มถ่วงมายกมันลอยขึ้นไปบนฟ้า..."

ฉันดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อหาเพื่อนร่วมชะตากรรมเพิ่ม

แต่ความพยายามทั้งหมดก็ลงเอยด้วยความล้มเหลว

-เปรี๊ยะ

ข้อสันนิษฐานที่ว่าตัวอักษรบนศิลาอาจสื่อถึงคาบการหมุนรอบตัวเองของโลกกลายเป็นเรื่องไร้สาระไปทันที เมื่อมันเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นในเวลาเพียง 21 ชั่วโมงเท่านั้น

"เอ๊ะ?"

เปรี๊ยะ, เปรี้ยะ

"เดี๋ยวสิ เฮ้ย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า..."

วาบ!

แสงสว่างวาบพุ่งออกมาจากรอยแตกของศิลาที่แหลกละเอียด

และแล้ว การคัดเลือกผู้ท้าชิงก็ได้เริ่มต้นขึ้น

"ว้าย!"

พึ่บ

คนแรกที่โดนเลือกคือซอเอสเธอร์ผู้ยืนอยู่ใกล้ศิลาที่สุด

จะว่าไปก็สมควรอยู่ เพราะยังไงเธอก็เป็นหนึ่งในคนที่ปล่อยพลังเวทสัมผัสกับศิลาไปแล้ว

"หือ?"

คนที่ได้รับเลือกรายถัดมา ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นพนักงานที่ยืนอยู่นอกเส้นกั้นของตำรวจ

ซอนอูยอนยืนตัวแข็งทื่อ มองดูสัญลักษณ์สีแดงที่ลอยขึ้นเหนือศีรษะของตน...

"เวรเอ๊ย"

พึ่บ

ฉันหลับตาปี๋ทันทีที่เห็นสัญลักษณ์แบบเดียวกันปรากฏขึ้นบนตัว

ตามมาด้วยสัมผัสของการเคลื่อนย้ายมิติที่คุ้นเคย

'เหมือนตอนเขาวงกตสีขาวที่ผลักยุนซึงออกไป แล้วโดนจับตัวมาแทนเปี๊ยบเลย'

พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เบื้องหน้าก็ปรากฏพื้นที่แปลกตาที่ดูยังไงก็ไม่ใช่เกาหลีแน่นอน

แสงไฟสลัว

อิฐเก่าคร่ำครึ

มองไปรอบๆ ดูเหมือนจะเป็นปราสาทในยุคกลางสักแห่ง

ฉันกวาดตามองสมาชิกที่มารวมตัวกันกลางห้อง แล้วก็ตระหนักได้ว่าการคัดเลือกผู้ท้าชิงนี้ไม่ใช่การสุ่มมั่วซั่ว

เพราะรายชื่อคนที่มารวมตัวกัน ดันเป็นสี่คนนี้พอดีเป๊ะ

"เฮ้อ"

ฉัน

ซอเอสเธอร์

ซอนอูยอน

และ...

"...?"

จองฮาซอง

ลองคิดดูดีๆ ฮันเตอร์ที่ถูกเรียกมาจัดการศิลา เริ่มจากระดับ B ในวันแรก ไล่เรียงมาจนถึงระดับ S ในวันนี้

และคนที่มารวมตัวกัน ณ ที่นี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นระดับ S...

นั่นหมายความว่า กลไกของศิลาคือการเลือก 4 คนล่าสุดที่สัมผัสมันสินะ

'อ๋อ... 'คราวนี้' จะเล่นแบบนี้สินะ'

ฉันกำลังวิเคราะห์เวทมนตร์ที่เกี่ยวข้องกับการคัดเลือกผู้ท้าชิงอย่างใจเย็น แต่ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากอีกฝั่ง

จองฮาซองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย? ผมกำลังพิชิตเกตอื่นอยู่แท้ๆ..."

"เกตเหรอคะ?"

"ตายจริง มิน่าล่ะคุณฮาซองถึงมีเลือดติดตัวมาด้วย"

ระดับ S ผมดำรีบยกนาฬิกาขึ้นมาดูทันที

[เกตที่ยังไม่ระบุตัวตน]

[คำอธิบาย : ไม่มีข้อมูลเกต]

[ระดับ : EX]

ตัวอักษรสีน้ำเงินปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ภาพแบบนี้... เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ

"ระดับ EX?"

"ต้องเป็นเพราะไอ้ก้อนหินนั่นแน่ๆ ค่ะ! ก่อนพวกเราจะโดนดูดเข้ามา จู่ๆ มันก็แตกแล้วส่องแสงออกมา!"

"สาเหตุมาจากที่ไปจับหินหรือเปล่าครับ...?"

"ผมไม่เคยแตะศิลานั่นโดยตรงนะครับ แค่ใช้สกิลจากระยะไกล"

เหล่าฮันเตอร์เริ่มสนทนากันเพื่อหาสาเหตุที่ถูกลากตัวมา

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง

ซอนอูยอนมองดูสมาชิกกลุ่มด้วยสายตาเหม่อลอย ก่อนจะโพล่งออกมา

"ดะ... เดี๋ยวนะคะ ทุกคน"

นัยน์ตาของเธอสั่นระริก

"อย่าบอกนะว่าตอนนี้... เป็นระดับ S กันหมดเลยเหรอคะ?"

พอได้ยินคำนั้น ฉันถึงเพิ่งเข้าใจสถานการณ์

"นอกจากฉันแล้ว... ทุกคนเลยเหรอ?"

นี่มันสถานการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ถ้ามองในมุมของเกาหลี นี่มันอุบัติเหตุร้ายแรงระดับชาติที่ระดับ S ถึง 3 ใน 4 คนหายสาบสูญไปพร้อมกันเลยนะ

"แถมคนที่เหลืออยู่ข้างนอก ดันเป็นไอ้คังชางโฮที่ไร้ประโยชน์คนนั้นซะได้!"

ซอเอสเธอร์ตะโกนลั่นเมื่อนึกขึ้นได้ แต่ปฏิกิริยาเกรี้ยวกราดนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน

เพราะสภาพของผู้ตื่นรู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอนั้น...

"เฮือก ตายแล้ว! ดูหน้าพนักงานคนนี้สิคะ ซีดเผือดไปหมดแล้ว สงสัยจะเมาคลื่นเพราะพวกเราแน่ๆ!"

ซอนอูยอนหน้าซีดไร้สีเลือดจนพูดไม่ออก

สั่นพั่บๆ

แค่ระดับ S คนเดียวก็น่าอึดอัดจะแย่ นี่เล่นมารวมตัวกันถึงสองคน พลังเวทคงกดทับจนแทบหายใจไม่ออกเลยสินะ

'ระดับ B ผู้บริสุทธิ์... ทำไมต้องมาซวยติดร่างแหไปด้วยนะ...'

แต่คนที่น่าสงสารที่สุดในกลุ่มนี้ ก็คือท่านคิมกิรยอผู้นี้ต่างหาก

ฉันคือแกะในคราบหมาป่า

หรือพูดให้ถูกคือ ฉันเป็นแค่ระดับ F ที่รับหน้าที่เป็นชนชั้นล่างสุดของสังคมฮันเตอร์ไงล่ะ

'กรรมของฉันล้วนๆ'

ใช่แล้ว

นี่คือข้อยกเว้นในสัญญาที่ทำไว้กับคังชางโฮ 'การเข้าเกตโดยไม่สมัครใจ'

ทั้งการติดอยู่ในเกตระดับ EX

ทั้งสมาชิกปาร์ตี้ที่มีแต่พวกสัตว์ประหลาด

'รู้งี้ไม่น่าอวดฉลาดแกล้งทำเท่เลย'

ทั้งหมดนี้ไม่ได้มาจากความตั้งใจของฉันเลยสักนิด

---

ในเวลาเดียวกัน

โลกภายนอกกำลังโกลาหลถึงขีดสุด

ตามเวลามาตรฐานกรีนิช ประมาณตี 4 จู่ๆ ฮันเตอร์จำนวนมากก็หายตัวไป แถมศิลาที่ไม่มีใครสัมผัสยังลากประชาชนทั่วไปเข้าไปอย่างไม่เลือกหน้า

"คนธรรมดาเข้าไปในเกต?"

"มีรายงานมาจากอังกฤษ ที่นั่นระดับ D สายตรวจสอบคนเดียวก็..."

"เกาหลีใต้เกิดความโกลาหลเพราะผู้ตื่นรู้ระดับสูงหายไปจำนวนมาก...!"

องค์กรความร่วมมือระหว่างประเทศมองว่าสถานการณ์นี้วิกฤต จึงทำการติดตามและตั้งชื่อเกตระดับ EX ที่เกิดขึ้นทันที

เกตที่ถูกขนานนามว่า 'เขาวงกตเดือนสิบสาม'

[เกตที่ยังไม่ระบุตัวตน]

[คำอธิบาย : ไม่มีข้อมูลเกต]

แต่สำหรับผู้พิชิตที่ติดอยู่ข้างใน พวกเขาไม่ได้รับข้อมูลอัปเดตใดๆ และต้องเผชิญหน้ากับความไม่รู้เพียงลำพัง

'ฮันเตอร์อันดับ 1 และอันดับ 2 มาอยู่ทีมเดียวกัน ถ้าโครงสร้างดันเจี้ยนไม่บังคับให้สู้กันเอง ก็คงไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว'

ถึงอย่างนั้น กิรยอก็ไม่ได้ตื่นตระหนกจนเสียสติ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ

โถงขนาดใหญ่

ประตูเหล็กจำนวนมากที่เรียงรายในระยะประชิด

และศิลาจารึกที่ตั้งอยู่ตรงกลาง

"นี่มันเหมือนกับอันที่ตั้งอยู่หน้ามาร์เก็ตเลยไม่ใช่เหรอครับ?"

ระหว่างที่ซอนอูยอนกำลังปรับลมหายใจอยู่มุมห้อง

จองฮาซองและเอสเธอร์ก็เข้าไปตรวจสอบศิลาสีดำนั้น

[ห้าม! ห้ามเกินห้องละ 2 คน จงรวบรวมกุญแจ เวลาจำกัด 86164]

อืม

รู้สึกว่าไวยากรณ์บนศิลามันดูแปร่งๆ ชอบกล...

"หรือว่าในประตูเหล็กพวกนั้น จะมีกุญแจที่ว่าเตรียมไว้ให้เหรอคะ?"

"ไม่รู้สิครับ"

"แล้วห้องต้องเข้าได้แค่ 2 คนเท่านั้น?"

"ถ้าคิดตามปกติ ก็คงเป็นอย่างนั้นแหละครับ"

เหล่าระดับ S ตกลงที่จะลุยเกตหลังจากปรึกษากันสั้นๆ

เวลาจำกัดก็เรื่องหนึ่ง แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตอย่างพวกเขา ปัญหาเรื่องความหิวโหยย่อมตามมา

"แบบนี้จะมัวโอ้เอ้ไม่ได้แล้วสิ~"

"ถูกต้องครับ"

"งั้นเริ่มจากส่งทีมลาดตระเวนไปก่อน 2 คนดีไหมคะ? อีก 2 คนรอที่โถงกลาง"

ขณะที่เอสเธอร์กับฮาซองกำลังหารือกัน

กิรยอที่สังเกตการณ์อยู่ก็เดินเข้าไปทักคนที่อยู่ตรงมุมห้อง

"ดีขึ้นหรือยังครับ?"

ซอนอูยอนพยักหน้าเงียบๆ

"ค่ะ ขอบคุณที่ช่วยดูแลนะคะ ตอนนี้เริ่มดีขึ้นเร็วมากเลย..."

พนักงานสมาคมฯ เริ่มปรับตัวเข้ากับคลื่นพลังเวทรอบข้างได้แล้ว

คิมกิรยอจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

อธิบายคร่าวๆ ว่าเกตนี้มีข้อจำกัดอะไร พวกเขาวางแผนกันยังไง อะไรทำนองนั้น

"อ๋า... ขอบคุณค่ะ"

นี่เหรอความแตกต่างระหว่างฮันเตอร์ชั้นยอดกับผู้ตื่นรู้ทั่วไป?

ซอนอูยอนรู้สึกนับถือในท่าทีที่ไม่ตื่นตระหนกของเขา ทั้งที่ถูกลากตัวมากะทันหัน

แถมคิมกิรยอยังสมกับเป็นระดับ S เพราะแม้จะเข้าใกล้ขนาดนี้ เธอกลับไม่สัมผัสถึงพลังเวทกดดันจากเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

'คนเดียวที่ทำให้รู้สึกหายใจโล่ง...'

ในสถานการณ์แบบนี้ ฮันเตอร์คนนี้ช่างเป็นที่พึ่งได้จริงๆ ซอนอูยอนแอบคิดในใจ

"ถ้าต้องแบ่งทีมละ 2 คน จะจัดทีมยังไงดีคะ?"

แต่หลังจากนั้นไม่นาน

เมื่อผู้ตื่นรู้ทั้งสี่มารวมตัวเพื่อหารือ

คิมกิรยอก็ประกาศจุดยืนชัดเจนกลางวง

ตัวเขากับเอสเธอร์

จองฮาซองกับซอนอูยอน

เขาเสนอให้แบ่งกลุ่มตามนี้

ระหว่างอันดับ 1 กับระดับ S คนที่ 4 เคยมีเรื่องราวกันมาเยอะ การจะเลี่ยงจองฮาซองก็พอเข้าใจได้ แต่...

ปัญหาคือจะเอายังไงกับระดับ B

ซอนอูยอนดูท่าทางอยากจะไปกับฮันเตอร์ที่เธอรู้สึกสบายใจด้วย แต่กิรยอไม่สามารถตามใจเธอได้

'ให้ SS คู่กับ BF มันดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ไหม?'

ความจริงแล้ว การที่เขาจับคู่กับซอนอูยอนต่างหาก คือหายนะของจริง

"พนักงานคนนี้ให้ไปกับอันดับ 1 น่าจะดีกว่าไหมครับ?"

"คะ?"

"ในที่นี้ คุณจองฮาซองมีประสบการณ์พิชิตเกตมากที่สุด น่าจะรับมือสถานการณ์ฉุกเฉินได้เชี่ยวชาญกว่า"

"..."

"สถานการณ์แบบนี้ เชื่อมือฮันเตอร์ที่มีผลงานเยอะๆ ไว้ก่อนน่าจะดีกว่านะครับ"

กิรยอพยายามหว่านล้อมอย่างสุดความสามารถ

ไม่นานทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

ยังไงซะ การจัดทีมตอนนี้ก็เปลี่ยนได้ตลอดตามสถานการณ์อยู่แล้ว

"เข้าใจแล้วครับ"

"ฝากตัวด้วยนะคะ"

"ค่ะ!"

ด้วยเหตุนี้ ผู้ท้าชิงทั้ง 4 จึงแบ่งทีมเป็น 2 ต่อ 2 ตามกฎของเกต

และเริ่มการพิชิต 'เขาวงกตเดือนสิบสาม' อย่างเป็นทางการ

'เฮ้อ! เกือบไปแล้วไหมล่ะ'

ระดับ F บางคนลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกทันทีที่ได้เพื่อนร่วมทาง

วีรบุรุษแห่งชาติ? ของพรรค์นั้นไม่จำเป็นหรอก

ไม่ว่าจะที่ 1 หรือที่ 2 ขอแค่เป็นคนที่ปกป้องฉันได้ก็ประเสริฐที่สุดแล้ว

'ถ้าได้เข้าห้องไปกับเอสเธอร์สองต่อสอง ฉันจะอ้างสารพัดเหตุผลเพื่อโดดการต่อสู้ให้ดู'

หึหึหึ

คิมกิรยอวางแผนในใจอย่างยิ้มแย้ม

ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลา

-แกร๊ก!

ต่อให้ดีใจที่ได้ระดับ S มาคุ้มกะลาหัว แต่ก็ไม่ควรลืมว่าที่นี่คือต่างมิติที่เต็มไปด้วยอันตราย

"เอ๊ะ"

"หือ?"

แกร๊ก?

เหล่าฮันเตอร์รีบหันขวับไปตามเสียงที่ดังมาจากพื้น

แต่มันสายไปเสียแล้ว

เสียงนั้นคือเสียงจองฮาซองผู้ยืนอยู่หน้าสุดเหยียบโดนกับดัก และมันคือกลไกเวทมนตร์ที่ชาวโลกไม่อาจต้านทาน

"เดี๋ยวสิ ดันเจี้ยนบ้าอะไรเล่นตุกติกตั้งแต่เริ่ม...!"

สิ้นเสียงโวยวายอันน่าเวทนาของกิรยอ

ฮันเตอร์ทั้งสองที่ถูกวงเวทกลืนกินก็หายวับไปในพริบตา

---

ตุบ

พอลืมตาขึ้น ภาพบรรยากาศชวนสยองก็ปรากฏแก่สายตา

ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ขนาดไม่เกิน 3 พยอง (ประมาณ 10 ตร.ม.) ที่ด้านหน้าถูกปิดกั้นด้วยลูกกรงเหล็ก

ถ้าเมื่อกี้คือปราสาทเก่าแก่ ที่นี่ก็คงเป็นคุกใต้ดินของปราสาทนั่นแหละ

"แค่กๆ"

คิมกิรยอลุกขึ้นพลางนึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ประมาทไปเพียงเสี้ยววินาที

แต่เรื่องน่าเสียใจมันยังไม่จบแค่นั้น

เพราะนี่คือกับดักที่ขัง '2 คน' ไว้ในพื้นที่แยกต่างหาก

"..."

"..."

กิรยอสบตากับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย

"อะ... สวัสดีครับ"

กิรยอลืมแผนข่มขวัญที่เตรียมไว้เสียสนิท และเอ่ยทักทายฮันเตอร์จองฮาซองอย่างสุภาพชน

เวลดัน, มีเดียม, แรร์

ทำไมสมองบ้านี่ต้องนึกถึงศัพท์พวกนี้ในเวลาแบบนี้ด้วยฟะ