‘คิดไปเองรึเปล่านะ?’

ด้วยหน้าตาที่ดูธรรมดาซะขนาดนั้น คงจะเข้าใจผิดไปชั่ววูบล่ะมั้ง

เด็กใหม่ของกิลด์นีโอซิสเตอร์เอียงคอด้วยความสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสนใจการประมูลอีกครั้ง

“ไอเทมชิ้นนี้คือระดับยูนิค [ผ้าคลุมเหมันต์] ครับ เอฟเฟกต์ของมันคือการต้านทานความหนาวเย็นขั้นสูง เรียกได้ว่ายุคสมัยที่เราจะไม่รู้สึกหนาวแม้จะอยู่กลางทวีปแอนตาร์กติกาเพียงแค่มีผ้าคลุมผืนนี้ได้มาถึงแล้วครับ ราคาเริ่มต้นที่ 800 ล้านวอนครับ”

ขอบอกไว้ก่อนว่าการประมูลรอบนี้เป็นการนำไอเทมระดับยูนิคและระดับเอปิกมาประมูลรวมกัน

ตอนแรกก็กังวลอยู่เหมือนกันว่า ถ้ากำลังพูดถึงของระดับเอปิกอยู่ดีๆ แล้วมีของระดับต่ำกว่าโผล่ขึ้นมา บรรยากาศจะกร่อยลงไหม แต่กลายเป็นว่าการแข่งขันประมูลกลับดำเนินไปได้อย่างราบรื่นเกินคาด

ก็แหม พอเห็นแต่ของราคาเกินหมื่นล้านวอนมาตลอด พอตัวเลข 800 ล้านโผล่มา มันก็เลยเกิดความรู้สึกแปลกๆ ว่า ‘เฮ้ย ถูกว่ะ ราคานี้ซื้อไหว’ ขึ้นมาดื้อๆ ซะงั้น

‘ถูกจัง ซื้อไอ้นั่นไว้ใส่ลงดันเจี้ยนพวกวังน้ำแข็งสักอันดีไหมนะ?’

กล้าๆ กลัวๆ

ชาคยองมองซ้ายมองขวา ก่อนจะลองยกป้ายประมูลขึ้นเป็นครั้งแรก

แต่ทว่า... ป้ายที่เธอยกคือหมายเลข 32 แต่จู่ๆ คนที่นั่งข้างๆ ในที่นั่งหมายเลข 33 กลับมีปฏิกิริยาขึ้นมาทันควัน

“ซื้อไปเป็นของขวัญเหรอครับ?”

“คะ?”

“ไม่ได้ประมูลไปเป็นของขวัญเหรอครับ?”

ชายที่กดหมวกแก๊ปจนปิดบังใบหน้าเอ่ยถาม ชาคยองเลยตอบกลับไปแบบงงๆ

“เปล่านะคะ? ถ้าได้มาฉันก็คง... ใช้เองมั้งคะ?”

คนคนนี้ เพิ่งเจอกันแท้ๆ ทำไมถึงถามอะไรแบบนี้ล่ะ?

“ถ้าคิดแบบนั้น ผมว่าอย่าซื้อดีกว่าครับ”

“คะ?”

“ไอเทมชิ้นนั้นมีมวลมานาที่อัดแน่นอยู่หนักเกินไปครับ มันไม่ค่อยถูกโฉลกกับสายพลังจิตที่ต้องการความละเอียดอ่อนหรอกครับ คุณใช้สกิลสายนั้นอยู่ใช่ไหมล่ะ?”

“อะ... อ้อ ใช่ค่ะ ดูออกด้วยเหรอเนี่ย... เคยเห็นฉันในข่าวเหรอคะ...”

“...เอาเป็นว่าอย่าซื้ออันนั้นเลยครับ การร่ายสกิลจะช้าลงเปล่าๆ ถ้าคุณเป็นคนประเภทประสาทสัมผัสไว รับรองว่าหงุดหงิดแน่”

ดูเหมือนว่าการที่หมายเลข 33 ยอมเปิดปากพูดจะมีเหตุผลซ่อนอยู่

“สกิลจะช้าลงเหรอคะ? โห เรื่องแบบนั้นทางงานประมูลก็น่าจะแจ้งกันก่อนสิ!”

“คงเพราะมันเป็นข้อมูลด้านลบต่อราคาประมูลเลยปิดไว้มั้งครับ? ต้องขายให้แพงที่สุด พวกเขาถึงจะได้ค่าธรรมเนียมเยอะๆ ไง”

“เกือบโดนต้มซะแล้วสิเรา”

“ก็... แต่ถ้าปรับตัวได้ มันก็ไม่ได้ถึงกับแย่จนใช้ไม่ได้หรอกครับ... แค่มันเป็นเรื่องของการแพ้ทางกันนิดหน่อยอย่างที่ผมบอก”

เด็กใหม่ของนีโอซิสเตอร์ฟังคำอธิบายของชายหนุ่ม –ที่ดูเหมือนจะดัดเสียงให้ต่ำลงอย่างไม่เป็นธรรมชาติ– แล้วก็ทำหน้าตกใจ ก่อนจะกล่าวขอบคุณที่ช่วยเตือน

นั่นสินะ มิน่าล่ะลูกค้าที่มาที่นี่ถึงต้องพานักประเมินส่วนตัวมาด้วย ถ้าไม่รู้มูลค่าที่แท้จริงของสินค้า ก็คงต้องขาดทุนย่อยยับแบบเธอแน่ๆ

‘โชคดีจังที่เจอคนใจดี’

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางรู้สึกว่าในเกาหลีก็ยังมีน้ำใจหลงเหลืออยู่บ้าง

และในจังหวะนั้นเอง ผู้ดำเนินการประมูลก็แนะนำสินค้าชิ้นต่อไป

“สินค้าชิ้นนี้คือ [ต้นกล้าพฤกษาศักดิ์สิทธิ์] ครับ จะเริ่มประมูลที่ 1,500 ล้านวอน เพิ่มครั้งละ 10 ล้านวอนครับ”

อ้าว

ว่าแต่เจ้านั่นมันระดับเอปิกไม่ใช่เหรอ ทำไมราคาเริ่มต้นถึงได้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนั้นล่ะ

ชาคยองกระพริบตาปริบๆ มองไปรอบๆ

ไอ้เจ้า [ต้นกล้าพฤกษาศักดิ์สิทธิ์] นี่มันคืออะไรกันแน่ ทำไมผู้คนถึงได้ทำหน้าเซ็งกะตายขนาดนั้น

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะคิดจบ สถานการณ์ก็เปลี่ยนไป

“ครับ มีผู้เสนอราคา 1,510 ล้านแล้วครับ”

ฟึ่บ

หมายเลข 33 ยกป้ายขึ้นอย่างเงียบเชียบ

จะว่าไป นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เพื่อนบ้านนิรนามคนนี้เข้าร่วมการประมูล

“จะซื้อเหรอคะ? อันนั้นมันคืออะไรเหรอคะ?”

พอเห็นแบบนั้น ชาคยองก็เผลอชวนอีกฝ่ายคุยไปโดยไม่รู้ตัว

สินค้าที่ถูกนำขึ้นมาคือพืชสีงาช้างที่ปลูกอยู่ในกระถาง ดูยังไงก็ไม่น่าจะเอามาสวมใส่เป็นอุปกรณ์ได้แน่ๆ แต่ว่า...

“เครื่องฟอกอากาศครับ”

“คะ?”

ชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ เริ่มอธิบายต่อทันที

“เขาว่ากันว่า [ต้นกล้าพฤกษาศักดิ์สิทธิ์] ถ้าเอาไปวางตั้งไว้ มันมีความสามารถในการชำระล้างอากาศรอบๆ ครับ”

“หา?”

“สำหรับระดับเอปิกแล้วความสามารถมันอาจจะดูตลกไปหน่อย แต่ว่ากันว่ามันช่วยฆ่าเชื้อโรค แถมยังกรองพวกไอพิษของมอนสเตอร์ในวงกว้างได้ด้วยนะครับ ถือว่าดีกว่าที่คิดนะ”

เขาพูดจบก็ยกป้ายประมูลขึ้นอีกครั้ง

แต่ทว่า แม้จะอธิบายจบแล้ว สายตาจากคนข้างๆ ก็ยังไม่ละไปไหน

ชายสวมหมวกยกเครื่องดื่มขึ้นจิบอีกอึก ก่อนจะพูดต่อ

“ว่าแต่ทำไมคุณถึงดูสนใจมันจังเลยครับ หรือว่าจะร่วมประมูลด้วย?”

คำถามที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังถูกโยนออกมา แต่หญิงสาวกลับตอบด้วยรอยยิ้ม

“ความจริงมันก็เป็นของที่ฉันเล็งไว้แหละค่ะ เดิมทีฉันตั้งเป้าไว้ว่าจะลองซื้อของระดับเอปิกที่ราคาเริ่มต้นถูกที่สุดในงานกลับไปสักชิ้นน่ะค่ะ”

ใครบางคนเผลอกระตุกนิ้วโดยไม่รู้ตัว

“แต่ในเมื่อคุณหมายเลข 33 ลงสนามแล้ว งั้นฉันขอเป็นกำลังใจให้แทนแล้วกันค่ะ สู้ๆ นะคะ!”

แต่สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้น คือโชคลาภที่ใครก็นึกไม่ถึง

สมาชิกกิลด์นีโอซิสเตอร์รู้สึกขอบคุณในความจุ้นจ้านของคนข้างๆ อย่างคาดไม่ถึง และในที่สุดเธอก็ยอมเปลี่ยนแผนของตัวเอง

ผลตอบแทนของการทำความดี

นักประเมินนิรนามกำจัดคู่แข่งในการประมูลไปโดยไม่ได้ตั้งใจ และนั่นทำให้เขาได้ครอบครองของที่เล็งไว้ในราคาที่ถูกแสนถูก

“2,680 ล้าน 2,680 ล้าน 2,680 ล้าน [ต้นกล้าพฤกษาศักดิ์สิทธิ์] ตกเป็นของคุณหมายเลข 33 ครับ เราจะไปที่สินค้าชิ้นต่อไปกันเลยครับ”

ราคาลดลงจากราคาขายครั้งล่าสุดถึง 30%!

ทำไมถึงโชคดีขนาดนี้เนี่ย วันนี้ดวงกำลังขึ้นจริงๆ สินะ?

“ว่าแต่บ้านที่คุณอาศัยอยู่ต้องหรูขนาดไหนคะเนี่ย ถึงกับซื้อเครื่องฟอกอากาศแบบนั้นไปใช้? 100 พยอง? หรือว่า... อพาร์ตเมนต์ที่เขตซอโชนั่น? 180 พยอง?”

ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส เพราะความดีใจที่ประหยัดงบไปได้เยอะ

“5 พยองครับ”

ทันใดนั้น ตัวแทนจากกิลด์นีโอซิสเตอร์ก็ทำหน้าเหวอเหมือนมนุษย์ต่างดาวที่ได้เจอกับกระจุกดาราจักร

ห้องรูหนูขนาด 5 พยอง กับเครื่องฟอกอากาศราคา 2,680 ล้านวอนเนี่ยนะ...?

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

มุกตลกแน่ๆ หัวเราะตามน้ำไปก่อนแล้วกัน

“เอาเป็นว่าผมซื้อของครบแล้ว ถ้าคุณอยากรู้ เดี๋ยวผมช่วยอธิบายของประมูลชิ้นต่อๆ ไปให้ฟังนะครับ เห็นว่ามาคนเดียวไม่มีนักประเมินมาด้วย”

“ขอบคุณค่า!”

หลังจากนั้นไม่กี่นาที

คุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งการประมูลดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย

“ขอจบการประมูลระดับเอปิกครั้งที่ 14 แต่เพียงเท่านี้ครับ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่เข้าร่วม สำหรับผู้ชนะการประมูลกรุณาทำตามคำแนะนำ...”

ขณะที่ผู้คนในฮอลล์เริ่มทยอยลุกจากที่นั่ง

หญิงสาวหมายเลข 32 หันหน้าไปทางที่นั่งหมายเลข 33 เธอตั้งใจจะกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายกับคนที่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอด

แต่ทว่า...

แค่ละสายตาไปเพียงครู่เดียว บรรยากาศด้านข้างของชายหนุ่มกลับเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

“เอ๊ะ?”

เรือนผมสีทองตัดสั้น

ใบหน้าที่แผ่รังสีความเย็นยะเยือกดุจคมมีดที่ลับมาอย่างดี

ชายปริศนาที่กำลังหมุนขวดน้ำเปล่าเล่นอยู่ในมือ ค่อยๆ เคลื่อนสายตามาอย่างช้าๆ

“อ่า หลุดแล้วแฮะ”

ช่วงเวลาที่การปลอมแปลงถูกยกเลิก

เพราะก่อนจะเข้ามาในงานประมูล ทางนี้ได้ร่ายเวทมายาปกปิดส่วนที่มีผลต่อความจำมากที่สุดอย่างดวงตาและทรงผมเอาไว้

‘ถ้าเข้าร่วมประมูลด้วยรูปลักษณ์เดิมคงน่ารำคาญแย่ ก็เลยเปลี่ยนการแต่งตัวสักหน่อย’

แต่แค่คงสภาพภาพลวงตากระจอกๆ นั่นไม่กี่นาที กลับซดมานาโพชั่นไปตั้ง 3 ขวด การทำแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ทำได้บ่อยๆ สินะ

เขาถอดหมวกที่แสนเกะกะทิ้งแล้วลุกจากที่นั่ง ในเมื่อการประมูลจบลงแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องปลอมตัวอีกต่อไป

“คราวหน้าอย่าลืมพานักประเมินมาด้วยนะครับ”

คิมกิรยอทิ้งคำลาไว้แก่ผู้ประมูลหมายเลข 32 ด้วยน้ำเสียงปกติของเขา ก่อนจะหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

ทิ้งให้ผู้ประมูลสาวนั่งแข็งทื่อราวกับถูกหยุดเวลา และกว่าจะรู้ตัว เธอก็กรีดร้องเสียงหลงด้วยความตกตะลึงจนห้องแทบแตก

.

.

.

ไม่กี่นาทีต่อมา

ในขณะที่ใครบางคนตั้งใจจะเก็บการพบกันครั้งนี้ไว้เป็นความทรงจำชั่วชีวิต กิรยอกลับลืมเรื่องเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้นแล้ว

“ยู้ฮู!”

เขาถือกระถางต้นไม้ไว้ในมือพลางร้องตะโกนด้วยความปิติยินดี

[ต้นกล้าพฤกษาศักดิ์สิทธิ์]

[ระดับ : เอปิก]

[คำอธิบาย : ชำระล้างสภาพแวดล้อมในรัศมีกว้าง]

ของแบบนี้ราคา ‘แค่’ 2,000 กว่าล้านวอนเนี่ยนะ

ชาวโลกนี่ยังมีความรู้จำกัดจริงๆ ด้วย

ถ้าหากฟังก์ชันที่แท้จริงของมันถูกเปิดเผยล่ะก็ [ต้นกล้าพฤกษาศักดิ์สิทธิ์] คงถูกตั้งราคาไม่แพ้ของระดับเอปิกชิ้นอื่นแน่ๆ

“ได้ของระดับเอปิกมาในราคาถูกขนาดนี้”

จากเรื่องราวทั้งหมดนี้คงพอจะเดากันได้ว่า สิ่งที่กิรยอประมูลมาได้นั้นคือวัตถุที่มีความสามารถเฉพาะตัวซ่อนอยู่

[คำอธิบาย : ชำระล้างสภาพแวดล้อมในรัศมีกว้าง]

แต่ข้อมูลที่ได้จากสกิล [ตรวจสอบ] ของโลกนี้นั้นยังไม่สมบูรณ์

แถมชาวโลกยังมีแนวโน้มที่จะพึ่งพาผลลัพธ์จากสกิลที่ฉาบฉวยพวกนั้นอีกต่างหาก

-มวลมานาระดับเอปิกขั้นกลางแต่ทำได้แค่ฟอกอากาศเนี่ยนะ?

-แค่ลดพิษหรือแบคทีเรียได้หน่อยเดียวก็จบเหรอ? แถมต้นใหญ่ขนาดนี้จะแบกเข้าดันเจี้ยนยังไงไหว...

แน่นอนว่านักวิชาการบางคนแย้งว่าของที่มีพลังเวทมหาศาลขนาดนี้ไม่น่าจะมีแค่นี้แน่ ต้องมีฟังก์ชันอื่นซ่อนอยู่ และพยายามทำการทดลองต่างๆ นานา

แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครไขความลับของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์นี้ได้

ถ้าอย่างนั้น ความจริงของเจ้าสิ่งนี้ที่ถูกห่อหุ้มไว้ภายใต้ปริศนาคืออะไรกันแน่

“ฮึ่ม”

เปรี๊ยะ กร๊อบ

ทันทีที่ถึงบ้าน กิรยอก็หักกิ่งของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ออกมาหนึ่งกิ่ง จนกระทั่งเห็นท่อน้ำเลี้ยงสีเขียวสดภายใน

จากนั้นก็นำกิ่งที่หักไปแช่ในภาชนะอย่างแก้วน้ำที่เติมน้ำไว้

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คืออุณหภูมิ

ต้องใช้น้ำเย็นจัดจนเกือบจะเป็นน้ำแข็งเท่านั้น มันถึงจะทำงานได้ดี น่าจะนะ

‘โชคดีที่บ้านมีตู้เย็น’

หลังจากระวังเรื่องอุณหภูมิและแช่น้ำจากกิ่งไม้ทิ้งไว้ประมาณหนึ่งวัน เขาก็นำน้ำที่สกัดได้ไปเจือจางแล้วเทใส่ในอ่างอาบน้ำแบบพับได้...

-ตูม!

สักพักต่อมา

กิรยอมุดลงไปในถังที่เตรียมไว้จนมิดหัว โดยที่ไม่จำเป็นต้องถอดเสื้อผ้าออก

จากขั้นตอนเหล่านี้คงพอจะรู้แล้วว่า ต้นกล้าพฤกษาศักดิ์สิทธิ์คือไอเทมที่จะแสดงผลลัพธ์ก็ต่อเมื่อนำสารที่ไหลออกมาจากบาดแผลของต้นไม้มาชโลมร่างกาย

เห็นว่าที่โลกนี้ก็มีตำนานคล้ายๆ กันที่เรียกว่าแม่น้ำสติกซ์สินะ

‘ไม่ได้เล่นน้ำมานานแล้วแฮะ’

กิรยอจุ่มตัวลงไปให้ลึกที่สุดเพื่อไม่ให้มีจุดอ่อนเหมือนอคิลลีสในตำนาน

---

เอาล่ะ ทีนี้ก็ถึงเวลาทดสอบประสิทธิภาพของมันแล้ว

< ข้อความแจ้งเตือนภัยพิบัติฉุกเฉิน

[[ดันเจี้ยนเบรก] 25 มีนาคม 09:18 น.

แจ้งเตือนดันเจี้ยนเบรกบริเวณเขตมาโพ โซล]

การหาสนามทดสอบไม่ใช่เรื่องยาก

ต่อให้ความสามารถในการตรวจจับเกตจะพัฒนาไปแค่ไหน แต่ความแม่นยำของมันก็ยังเทียบพยากรณ์อากาศไม่ได้อยู่ดี

ดังนั้น มนุษยชาติจึงต้องเผชิญกับภัยพิบัติที่เรียกว่าดันเจี้ยนเบรกอยู่เสมอ

“เฮ้ยๆๆ กันไว้! กันไว้!”

“อ๊าก ขาฉัน!”

ณ สี่แยกแห่งหนึ่งในโซล

เหล่าฮันเตอร์ที่ถือดาบและหอกกำลังเผชิญหน้ากับกองทัพสัตว์ประหลาด

พวกเขาคือกองกำลังจู่โจมขนาดเล็กที่บังเอิญรู้ตัวเรื่องดันเจี้ยนเบรกระหว่างเดินทางผ่าน และเข้ามาทำการรับมือ

ปัญหาคือระดับของศัตรูสูงกว่าพวกเขา

ทางฝั่งนี้เป็นทีมเฉพาะกิจที่ผสมปนเปไประหว่างระดับ C และ D แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับมีระดับสูงถึงระดับ B เนี่ยสิ

“กำลังเสริมจากสมาคมจะมาถึงเมื่อไหร่? นี่แจ้งไป 5 นาทีแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“โธ่เว้ย ทำอะไรสักอย่างสิครับ!”

แต่ถึงกำลังรบจะเป็นรอง ก็ใช่ว่าจะถอยหนีไปได้ง่ายๆ

ขวับ

นายพรานถือธนูที่ยืนอยู่แนวหลังหันกลับไปมองด้านหลัง

ภาพที่เห็นคือโรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในโซลที่มีสนามหญ้าสีเขียวขจีเด่นสะดุดตา

“ไอ้บ้าเอ๊ย! ทำไมต้องมาระเบิดแถวนี้ด้วยวะเนี่ย!”

ถ้าถอยร่นไปแม้แต่ไม่กี่ก้าว สถานศึกษาของเด็กน้อยเหล่านั้นจะต้องกลายเป็นทุ่งสังหารแน่

พวกเขารู้ดีจึงไม่อาจวิ่งหนีไปได้ ต้องตรึงเท้าพวกสัตว์ประหลาดไว้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

“อ๊ากกก!”

ฉัวะ!

ทว่า ท่ามกลางความวุ่นวาย พลหอกที่คอยรักษาแนวหน้าก็ไม่อาจต้านทานไหวและล้มลง

กรงเล็บแหลมคมของสัตว์ประหลาดฉีกกระชากหนังของเหยื่ออย่างไร้ความปรานี พอเห็นเพื่อนร่วมทีมได้รับบาดเจ็บสาหัส เหล่าฮันเตอร์ก็พากันชะงักงัน

‘ทำยังไงดี?’

อย่างน้อยถ้ามีฮันเตอร์ระดับ B อยู่ที่นี่สักคน ก็คงพอจะทำอะไรได้บ้างแท้ๆ...!

“เอ๊ะ?”

แต่ในวินาทีนั้นเอง

พลหอกที่กำลังถูกพยุงถอยร่นออกมาก็เบิกตากว้างเหมือนค้นพบอะไรบางอย่าง

ตึก ตึก

ชายหนุ่มวัย 20 ปี ในชุดที่สะอาดสะอ้าน ซึ่งหาได้ยากยิ่งในโลกของนักล่าที่เลือดไหลนองดุจสายน้ำ

พลหอกจำได้ทันทีว่าผู้ที่แทรกตัวเข้ามาคือใคร จึงพึมพำออกมาเบาๆ

“คนคนนั้น...”

ฮันเตอร์ระดับ S, คิมกิรยอ

ผู้ตื่นรู้ระดับสูงสุดของเกาหลียืนอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ข้ามทางม้าลายเนี่ยนะ

ผู้ตื่นรู้ผมทองมองค้อนสัญญาณไฟจราจรที่พังยับเยิน ก่อนจะก้าวยาวๆ ตรงเข้ามา

และในทันใดนั้น เสียงตะโกนกึกก้องก็ดังขึ้นจากทิศทางของชายหนุ่ม

“—ทุกคน แยกย้าย!”

เขาประกาศก้องด้วยความมั่นใจอย่างเปี่ยมล้น

“กลับบ้านไปพักผ่อนกันได้เลยครับ จากนี้ไปผมจะจัดการเอง”

ราวกับว่ามี [พรพิทักษ์] อันสมบูรณ์แบบคอยหนุนหลังอยู่อย่างนั้น