วันรุ่งขึ้น

“เอ้า เอาค่าน้ำมันไป แล้วก็รีบไสหัวไปซะ”

อันยุนซึงถูกไล่ตะเพิดกลับโซลโดยที่ยังไม่ได้ทันได้ร่วมโต๊ะกินข้าวกับญาติพี่น้องเลยสักมื้อ เหตุผลก็เพราะต่างฝ่ายต่างงานยุ่งจนหัวหมุน

หลังจากนั้น สองพี่น้องตระกูลชเวก็กลับเข้าสู่วงจรชีวิตปกติอย่างรวดเร็ว...

ชเวจิน... สมกับที่เป็นฮันเตอร์ระดับท็อปในหมู่แรงค์ A ทันทีที่ญาติกลับไป เธอก็ตรงดิ่งไปลุย ‘บลูเกต’ ต่อทันที

กว่าจะเคลียร์ดันเจี้ยนที่เข้าไปตอนกลางวันเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดสนิท

และหลังจากมื้อเย็น เธอก็เริ่มมหกรรม ‘ทำโอ’ ต่อทันที

วันนี้มี ‘เรดเกต’ ที่คาดว่าเป็นระดับสูงปรากฏขึ้นในละแวกใกล้เคียง และเนื่องจากกิลด์ของเธอทำสัญญาไว้กับเมืองชุนชอน หน้าที่ในการจัดการเรดเกตจึงตกเป็นของพวกเธออย่างเลี่ยงไม่ได้

“พี่คะ อันนี้ใหญ่เบิ้มเลยนะเนี่ย!”

“นั่นสิ น่าจะเป็นระดับ A จริงๆ ด้วย”

เมื่อมาถึงหน้างาน

เกตยังอยู่ในสภาพปิดสนิท ยังไม่เปิดปากออก

ในช่วงเวลาสั้นๆ ระหว่างรอ ชเวจินจึงถือโอกาสเช็กอุปกรณ์อีกรอบ แต่ทว่า... จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งเดินต๊อกแต๊กมาจากที่ไกลๆ ตรงดิ่งมาทางพวกเธอ

“โอ้ สวัสดีครับ”

ผู้ชายหัวทองที่ในมือถือไอศกรีมแท่งอยู่นั่นมัน...

“เจอกันอีกแล้วนะครับเนี่ย?”

มองมุมไหนนี่มันก็ไอ้แขกไม่ได้รับเชิญที่เจอเมื่อตอนกลางวันชัดๆ!

‘อะ... อะไรเนี่ย?’

ชเวจินตกใจจนตาแทบถลนเมื่อเห็นคิมกิรยอโผล่มาเงียบๆ โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

ก็เธอเข้าใจมาตลอดว่าหมอนี่กลับโซลไปพร้อมกับอันยุนซึงแล้วนี่นา

“เดี๋ยวสิคะ คุณฮันเตอร์ ทำไมยังอยู่ที่ชุนชอนอยู่อีก?”

ชเวจินเผลอโพล่งถามออกไปอย่างลืมตัว ฮันเตอร์หนุ่มผมทองจึงตอบกลับมาหน้าตาเฉย

“พอดีผมเพิ่งเคยมาทัวร์ชุนชอนครั้งแรกน่ะครับ ก็เลยอยากรู้ว่าทักคัลบีที่นี่มันอร่อยสมคำร่ำลือหรือเปล่า”

“คะ?”

“ก็เลยเดินสายทัวร์ร้านเด็ดคนเดียวอยู่น่ะครับ”

ก๊อบแก๊บ

กิรยอพูดพลางชูถุงห่อกลับบ้านที่บรรจุทักคัลบีให้ดู ประมาณว่าที่ยังไม่กลับบ้านกลับช่องป่านนี้ เพราะมัวแต่ตื่นเต้นกับของดีประจำจังหวัดอยู่

บอกตรงๆ นะ... นี่มันคนบ้าหรือเปล่าเนี่ย

“โห! หอมฉุยเลย!”

ท่ามกลางความงุนงง น้องสาวตัวดีดันจมูกไว ได้กลิ่นอาหารโชยมาจากถุงพลาสติก ก็เริ่มงอแงจะกินทักคัลบีหลังเลิกงานบ้างซะงั้น...

แต่ชเวจินไม่มีอารมณ์จะมาคุยเรื่องสัพเพเหระแบบนั้น

มันน่าหงุดหงิดจะตายชัก

ต่อให้อ้างว่าอยู่เที่ยวต่อก็เถอะ แต่การจะบังเอิญมาเจอกันจังๆ ในเมืองแบบนี้มันยากแค่ไหนเชียว หรือว่า... ไอ้เจ้า S ระดับคนนี้มันสะกดรอยตามพวกเรามาตลอด?

‘น่ารำคาญชะมัด...’

ใจจริงอยากจะเทงานแล้วสั่งถอนกำลังกลับมันเดี๋ยวนี้เลย แต่สถานการณ์มันไม่เอื้อให้ทำแบบนั้น

“นี่ คุณฮันเตอร์คิมคะ ฉันขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ห้ามคุณกระดิกนิ้วยุ่งกับเกตนี้เด็ดขาด ที่นี่มีเจ้าของกรรมสิทธิ์ในเรดเกต ไม่เหมือนกับที่โซลนะคะ”

ชเวจินชี้หน้าขู่ฟ่อ

“ครับผม”

แต่คิมกิรยอกลับพยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่าย แล้วก้มหน้าก้มตากินไอศกรีมต่อ

ชเวจินรู้สึกสับสนปนเปไปหมด อย่างน้อยคังชางโฮมันยังแผ่อราร่าอันตรายออกมาให้รู้ตัวบ้าง

“เฮ้อ”

แต่ตานี่ดูไม่ออกเลยว่าจะมาไม้ไหน ยิ่งดูหน้าซื่อๆ แบบนั้นยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่...

“พี่คะ เกตเปิดแล้ว!”

ชเวจินที่กำลังขมวดคิ้วนิ่วหน้าต้องรีบหันขวับกลับไปตามเสียงเรียก มอนสเตอร์เวฟเริ่มขึ้นแล้ว

แกรก แกรก แกรก

สัตว์ประหลาดรูปร่างเหมือนก้อนลวดหนามพันกันยุ่งเหยิงปรากฏตัวขึ้นบนพื้นดิน

สิ่งมีชีวิตที่ไร้เลือดเนื้อแบบนั้น พิษของไฮดราคงใช้ไม่ได้ผลไม่ว่ามันจะอยู่ระดับไหนก็ตาม แต่ไม่เป็นไร...

เพราะวันนี้คนที่จะปิดเกมไม่ใช่เขา

ฟู่วววววว...

เปลวเพลิงลูกใหญ่ลุกโชนขึ้นกลางลานกว้าง

แสงไฟที่จู่ๆ ก็ปะทุขึ้นมานั้นพุ่งเข้ากดดันศัตรูจากรอบทิศทาง ราวกับงูสามตัวกำลังแลบลิ้นเลียเหยื่อ

ผู้ตื่นรู้ที่กลืนกินหัวใจมังกรและควบคุมไฟได้ดั่งใจนึก...

ภาพลักษณ์นั้นช่างดูราวกับตัวตนในตำนานที่สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด แล้วพ่นหายนะเพลิงกาฬออกมาเผาผลาญทุกสรรพสิ่งไม่ใช่หรือ?

‘สายพลังที่ดาษดื่นที่สุดในโลก’

ตูมมมมมม!

ความร้อนแรงมหาศาลนี้คือความสามารถของผู้ตื่นรู้ของชเวจิน และมันยังเป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นดีว่าเธอพัฒนาตัวเองมาไกลแค่ไหน

ครั้งหนึ่ง ชเวจินเคยเป็นแค่ฮันเตอร์ปลายแถวที่คาบเกี่ยวอยู่ขอบล่างของระดับ B

แต่หลังจากได้ครอบครอง [หัวใจมังกร] โดยบังเอิญ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ตอนนี้เธอได้ก้าวขึ้นมายืนอยู่ในจุดของผู้แข็งแกร่งที่ใครก็ไม่อาจปฏิเสธได้

“ทางขวา มอนสเตอร์หลุด!”

“ผมกันเองครับ!”

เหล่าฮันเตอร์จากกิลด์มิ-ดึมแห่งชุนชอนเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียง

ในที่สุดการบุกทะลวงของสัตว์ประหลาดก็ถูกสกัดกั้น สถานการณ์ราบรื่นเหมือนปกติ ทุกอย่างกำลังไปได้สวย

“อึก”

แต่ทว่า...

ทำไมตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ใจมันถึงได้รู้สึกโหวงๆ ชอบกล

‘บ้าเอ๊ย’

ขวับ

ชเวจินหันขวับไปมองจุดหนึ่ง

และแล้ว ผ่านม่านความร้อนที่เต้นระริก สายตาปริศนาที่กำลังจ้องมองเธออย่างเงียบเชียบก็สบเข้าจังๆ

‘ปัดโธ่เว้ย! มองอยู่จริงๆ ด้วย...!’

ฮันเตอร์ระดับ S คิมกิรยอ

เขากำลังยืนดูการต่อสู้จากตำแหน่งที่ห่างออกไปเล็กน้อย

อันที่จริง กิรยอแค่อยากจะอยู่ต่อที่ชุนชอนเพื่อศึกษาดูให้ชัดๆ ว่า ‘หัวใจมังกร’ ส่งผลกระทบยังไงต่อผู้ใช้เวทกันแน่

แต่การกระทำที่ไม่ได้คิดอะไรของเขา กลับกลายเป็นฝันร้ายของฮันเตอร์ระดับ A บางคนเข้าอย่างจัง

‘ไหนบอกไม่สนิทกับคังชางโฮไง โกหกทั้งเพ! พฤติกรรมถอดแบบกันมาเป๊ะ!’

การที่ฮันเตอร์ระดับ S แสดงความสนใจ เป็นเรื่องที่สยดสยองที่สุดสำหรับชเวจิน

เพราะเธอเคยโดนคังชางโฮเพ่งเล็งด้วยความสามารถที่โดดเด่น จนต้องเจอเรื่องระยำตำบอนมาสารพัด เธอจึงมีปมฝังใจและต่อต้านการถูกจับตามองอย่างรุนแรง

ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปโดยอัตโนมัติ

ถ้าเผลอโชว์ความสามารถที่ ‘เข้าท่า’ ออกไปที่นี่... จะโดนหมายหัวเหมือนตอนนั้นอีกไหมนะ?

การเคลื่อนไหวเริ่มดูเกร็งและระมัดระวังตัวมากขึ้น

ชเวจินจำใจต้องงัดแค่ท่าพื้นฐานง่ายๆ ออกมาใช้ล่ามอนสเตอร์ เพราะใจจริงไม่อยากให้คิมกิรยอเห็นฝีมือที่แท้จริง

‘เพราะงี้แหละถึงเกลียดเรดเกต! ไม่ใช่ที่ดินตัวเอง จะไล่ตะเพิดไปไกลๆ ก็ทำไม่ได้ เฮ้อ หงุดหงิดว้ย’

เคร้ง!

ชเวจินใช้ปลายอาวุธฟาดใส่มอนสเตอร์เหล็กกล้าที่พุ่งเข้ามาใกล้

ถึงจะใช้แค่ท่าพื้นฐาน แต่เมื่อค่อยๆ กำจัดศัตรูไปเรื่อยๆ ในที่สุดเธอก็มาถึงตัวบอสได้แบบไม่ยากเย็นนัก

-กิ๊ซ กิ๊ซซซ...

หัวหน้าของเรดเกตคราวนี้คือยักษ์ใหญ่รูปร่างบิดเบี้ยวที่มีระฆังขนาดยักษ์ฝังอยู่กลางลำตัว

ทันทีที่บอสปรากฏตัว เหล่าฮันเตอร์ก็ระดมยิงสกิลใส่ราวกับรอเวลานี้มานาน แต่ปัญหามันเริ่มจากตรงนี้แหละ

เจ้าบอสตัวนี้มีพลังป้องกันสูงลิบลิ่วสมกับผิวหนังที่เป็นข้อต่อแข็งๆ ของมัน

และด้วยความอึดถึกทน มันจึงทนรับการระดมยิงของฮันเตอร์แล้วสวนกลับทันที

-หง่าง! หง่าง! หง่าง!

เสียงระฆังยักษ์ดังก้องกังวาน

ชเวจินเคยรับมือกับมอนสเตอร์ตัวนี้มาก่อน จึงรู้ดีว่ามันกำลังทำอะไร

‘การโจมตีทางจิต!’

แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดี

เว้นแต่จะเป็นพวกตัวพิเศษอย่างไซเรน การโจมตีทางจิตของมอนสเตอร์แทบจะทำอะไรฮันเตอร์ระดับเดียวกันไม่ได้เลย

พรึ่บ

ชเวจินเล็งสกิลไปที่จุดอ่อนของมัน เหล็กเส้นหนาเตอะที่เชื่อมระหว่างระฆังยักษ์กับหัวกะโหลก

ไม่นานนัก โครงสร้างที่ดูเปราะบางนั่นก็ถูกความร้อนหลอมละลายจนขาดสะบั้น ร่างของบอสก็ร่วงกราวลงมาราวกับสิ่งมีชีวิตที่ไร้กระดูกสันหลัง

เนื่องจากเคยสู้มาแล้ว เธอจึงจบงานโดยใช้มานาไปน้อยที่สุด

‘ได้เลิกงานสักที’

วูบ

เกตสีแดงที่เคยส่องแสงเจิดจ้าค่อยๆ ปิดลง เป็นสัญญาณยืนยันว่ามอนสเตอร์ทุกตัวถูกกำจัดหมดสิ้นแล้ว

ชเวจินล้วงสิ่วและกรรไกรสำหรับฮันเตอร์ออกมาจากอกเสื้อ การเคลียร์จบลงแล้ว ต่อไปก็ถึงเวลาชำแหละไอเทม

“จินฮี หลบไปก่อนนะ ตัวนี้มันแข็ง เดี๋ยวพี่จัดการเอง...”

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง

“โอ๊ย!”

ชเวจินที่กำลังเดินเข้าไปหาซากบอส กลับถูกโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว

น้องสาวที่ยืนอยู่ข้างหน้า จู่ๆ ก็หันมาข่วนแขนพี่สาวอย่างแรง

“จะ... จินฮี?”

ชเวจินเอามือกุมดั้งจมูกที่มีเลือดซึมด้วยความตกใจ แต่คนที่ดูจะช็อกกว่ากลับเป็นอีกฝ่าย

“-กรี๊ดดดดด!”

“จินฮี!”

พรึ่บ!

ฉับพลัน ปีกที่เป็นพังผืดก็กางออกจากแผ่นหลังของมนุษย์

ผู้ตื่นรู้สายแปลงร่างกรีดร้องลั่นพร้อมเปิดใช้งานสกิล ก่อนจะดีดตัวบินพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

ปฏิกิริยานั้นเหมือนคนกำลังหวาดกลัวและพยายามหนีสุดชีวิต แต่เดี๋ยวนะ ทางนั้นจะมีอะไรให้ต้องกลัวกันล่ะ?

“อ๊ะ!”

ชเวจินเพิ่งจะเข้าใจสถานการณ์ นี่มันคือผลกระทบจากเสียงระฆังของบอสเมื่อกี้

น้องสาวของเธอโดนสถานะผิดปกติ [สับสน] เข้าไปเต็มเปา!

‘คราวที่แล้วไม่เห็นเป็นแบบนี้นี่นา? หรือว่าเป็นเพราะฉันออมมือ? ก็เลยหยุดเสียงระฆังได้ไม่เร็วพอ?’

นี่แหละคือความน่ากลัวของเกตระดับ A

แค่ความประมาทเพียงนิดเดียว ความเสียหายก็บานปลายไปได้ไกลลิบ

แถมพอหันไปขอความช่วยเหลือ ด้านหลังก็เละเทะไม่ต่างกัน จริงอยู่ที่ทีมมีฮีลเลอร์ที่มีสกิลแก้สถานะผิดปกติ แต่ว่า...

“ว้าก! อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะเว้ย!”

“โว้ย จะบ้าตาย!”

“ฮีลเลอร์บ้าอะไร ไม่รักษาคนอื่นดันมาสติแตกซะเอง!”

อย่างที่เห็น ฮีลเลอร์ระดับ B คนนั้นก็ดวงซวยทะลุเรตต่ำเตี้ยเรี่ยดิน โดน [สับสน] ครอบงำไปอีกราย

ไม่นานฮีลเลอร์ประจำทีมก็เริ่มเหวี่ยงคทาใส่เพื่อนร่วมทีมมั่วซั่วไปหมด

แต่เนื่องจากเขาเป็นสายรักษาเพียวๆ การจับกุมตัวจึงทำได้ง่ายดาย

ปัญหาที่แท้จริงคือน้องสาวต่างหาก

ถ้าจินฮีงัดพรสวรรค์ออกมาใช้เต็มที่ เธอจะบินเร็วปานกระสุนปืนเลยไม่ใช่หรือไง

“ไม่นะ”

พอเงยหน้าขึ้นมอง นักแปลงร่างสาวก็บินสูงขึ้นไปจนแทบจะมองไม่เห็นตัวแล้ว

หนีไปทั้งที่โดนโจมตีทางจิตแบบนั้น... ถ้าเตลิดเข้าเมืองไปทำร้ายชาวบ้านจะทำยังไง?

หรือถ้าบินไปขวางทางเครื่องบินหรือเฮลิคอปเตอร์จนโดนชนเข้าล่ะก็...

“จินฮี! จินฮี! ลงมาเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า ขอร้องล่ะ!”

ไม่กี่วินาทีต่อมา

ชเวจินหน้าซีดเผือด ตะโกนเรียกสุดเสียงแข่งกับความสูง ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้ เธอคงเป็นบ้าตามน้องสาวไปแน่ๆ ด้วยความเป็นห่วง

แต่เงาร่างบนท้องฟ้านั้นดูเหมือนจะไม่รับรู้ความร้อนรนในใจพี่สาว ได้แต่กระพือปีกบินไปมาอย่างไร้จุดหมาย

“บอกให้ลงมาไง ชเวจินฮี!”

เหล่าฮันเตอร์เบื้องล่างได้แต่กระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความจนปัญญา

แต่พอนานเข้าๆ มันเริ่มมีอะไรแปลกๆ

ผิดคาดแฮะ นักแปลงร่างสาวไม่ได้บินหนีไปไหน แต่กลับบินวนเวียนอยู่เหนือหัวพวกเขาซ้ำไปซ้ำมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

“อะไรอ่ะ ทำไมเป็นงั้น?”

“หรือเพราะพี่สาวเขาอยู่ที่นี่ ก็เลยไม่ยอมไปไหนหรือเปล่าครับ?”

ฮันเตอร์จากกิลด์มิ-ดึมพากันคาดเดา คงเป็นเพราะสายใยครอบครัวแน่ๆ ที่รั้งเธอไว้ไม่ให้ไปไหน

แน่นอนว่าเป็นสมมติฐานที่ผิดถนัด ตอนนี้ยัยฮันเตอร์นั่นสติหลุดจนจำพ่อแม่ตัวเองไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

ดังนั้นพฤติกรรมนี้จึงตีความได้อยู่อย่างเดียว

ณ สวนสาธารณะแห่งนี้

มี ‘อะไรบางอย่าง’ ที่กำลังกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของสัตว์ดูดเลือดตนนั้นอยู่

---

งานเข้าแล้วไง

ไม่รู้ว่าปีนี้เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว แต่เอาเป็นว่า... ซวยแล้วครับ

‘ฉันก็แค่อยากจะดูหัวใจมังกรต่อนิดๆ หน่อยๆ เองนะ’

กร้วม

ผมเคี้ยวเศษไอศกรีมคำสุดท้ายเข้าปาก

ตอนนี้บนหัวผมมีมนุษย์โลกที่สติสตางค์ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกำลังบินวนเวียนไม่เลิก

‘สภาวะสับสนสินะ’

ขออธิบายหน่อยว่า ชเวจินฮี คือผู้ใช้เวทกลายพันธุ์ที่มีผลข้างเคียงจากการตื่นรู้คืออาการ ‘กระหายเลือด’

และถ้าสติหลุดไปขนาดนั้น เธอคงไม่เหลือสามัญสำนึกทางสังคมอะไรแล้วล่ะ

‘ยัยมนุษย์นั่น... ไม่ยอมไปจากหัวฉันสักที...’

สั่นพั่บๆ

ความรู้สึกของหนูนาที่เจอเหยี่ยวมันเป็นแบบนี้สินะ

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เมื่อตอนกลางวันไม่น่าให้กินเลือดเลย พอมองย้อนกลับไป นั่นมันเหมือนกับการแจกชิมฟรีเพื่อเรียกน้ำย่อยชัดๆ

ยัยฮันเตอร์นั่นกำลังถูกของว่างรสเลิศยั่วยวนจนต้องเฝ้าวนเวียนอยู่ในรัศมีนี้ไม่ยอมไปไหน

‘ท่านจอมเวทช่วยลูกช้างด้วย’

แน่นอน ตราบใดที่ผลเพิ่มพลังป้องกันของ [ต้นกล้าพฤกษาศักดิ์สิทธิ์] ยังทำงานอยู่ การโจมตีระดับ B ก็คงทำอะไรผมไม่ได้หรอก

แต่ปัญหามันอยู่ที่ความรู้สึกของผมนี่สิ

สมองน่ะรู้อยู่หรอกว่าเกราะมันหนา...

แต่พอโดนหมายหัวจะเอาชีวิตเข้าจริงๆ ใจคนเรามันก็อดระแวงไม่ได้ว่าจะมีเหตุสุดวิสัยอะไรโผล่มาหรือเปล่า

‘อืมมมม’

เผื่อไว้ก่อน ลองขอให้ชเวจินช่วยดีไหมนะ?

แต่ความคิดนี้ยังไม่ทันได้เริ่ม

ดูเหมือนใจจะตรงกัน ฝ่ายหญิงนั่นแหละที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาตะโกนใส่ผม

“คุณ... คุณคิมกิรยอคะ! ช่วยหน่อยได้ไหมคะ? ช่วยสักเดี๋ยวเถอะค่ะ ขืนปล่อยไว้แบบนี้ต้องเกิดอุบัติเหตุแน่ๆ... คุณเป็นฮันเตอร์ระดับ S นี่นา! ขอโทษนะคะ แต่ได้โปรด... ช่วยจับฮันเตอร์ชเวจินฮีให้หน่อยเถอะค่ะ!”

ดูด้วยสายตาก็รู้ว่าบินห่างออกไปเป็นร้อยเมตร จะให้จับเนี่ยนะ?

‘จะได้เรอะ?’

ถ้าผมเป็นระดับ S ตัวจริงล่ะก็...

เออ ก็คงกระโดดไต่ตึกแถวนี้ขึ้นไปลากคอลงมาได้แหละ

บอกตรงๆ ว่าพวกระดับนั้นมันเป็นสัตว์ประหลาดเหนือสามัญสำนึกกันทั้งนั้น

แต่ถึงจะทำได้จริง แล้วจะหาเรื่องใส่ตัวให้เหนื่อยทำซากอะไรล่ะ?

ในช่วงเวลาสั้นๆ

ผมรีบเค้นสมองของซากศพนี้เพื่อหาวิธีที่เข้าท่า และการตัดสินใจสุดท้ายของมหาจอมเวทก็คือ...

“คุณ... คุณคิมกิรยอ?”

ฟุ่บ ผมปลดกระดุมที่ข้อมือซ้ายแล้วถลกแขนเสื้อขึ้น

“มีวิธีที่ง่ายกว่านั้นครับ”

จากนั้น ผมก็อธิบายสั้นๆ แล้วยื่นมือขวาไปให้ชเวจิน

“เดี๋ยวผมจะเรียกน้องสาวคุณลงมาเอง แต่พอยัยนั่นเข้ามาใกล้ คุณต้องรับผิดชอบจับตัวไว้ให้ได้นะ นั่นคนในครอบครัวคุณนี่”

“คะ?”

“แล้วก็ขอยืมกรรไกรหน่อยครับ”

“กรรไกรเหรอคะ?”

“ครับ กรรไกรสำหรับชำแหละอันคมกริบในมือคุณนั่นแหละ”