'แต่เอาจริงๆ ก็รู้สึกไม่ยุติธรรมนะ คนระดับฉันเนี่ย ถือว่าถ่อมตัวมากแล้วเมื่อเทียบกับพรสวรรค์ที่มี...'

อืม

อย่างว่าแหละ การที่คนมีความสามารถจะไม่ให้หยิ่งผยองเลย มันก็เป็นเรื่องยาก

ทางฝั่งนี้รำลึกถึงชาติก่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาสู่บทสนทนาในปัจจุบัน

“เอาเป็นว่าด้วยเหตุผลนั้นแหละครับ ในแง่ของสามัญสำนึกผมอาจจะขาดตกบกพร่องไปหน่อย ถ้าผมพูดอะไรแปลกๆ ออกมาบ้าง ก็ขอให้เข้าใจและมองผ่านไปเถอะนะครับ”

“อะ... ได้ ได้ค่ะ”

ในอีกด้านหนึ่ง ก็ได้แต่หวังว่าจอมเวทผู้มีพรสวรรค์คนนั้น จะไม่เดินซ้ำรอยเดิมเหมือนกับใครบางคน

---

ชีวิตที่ไม่มีใครเข้าใจเลยสักคนมันเป็นยังไงนะ?

อย่างน้อยผู้หญิงที่อยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ก็สามารถตอบหัวข้อนี้ได้อย่างชัดเจน

เธอบอกว่ามันเหมือนกับความรู้สึกที่ต้องไปตกลงบนดาวพฤหัสบดีด้วยร่างกายของมนุษย์โลก

เธอกล้าคิดเลยว่า มันเหมือนความรู้สึกที่ถูกพัดพาไปในทะเลไฮโดรเจนเหลวที่ไม่มีที่ให้หยั่งเท้าแม้แต่แห่งเดียว

ถ้าอย่างนั้น ทำไมตัวเธอถึงไม่ได้รับการเข้าใจล่ะ

ครั้งแรกที่รู้สึกถึงความผิดปกติคือตอนประถมศึกษาปีที่ 3

วันนั้นเป็นวันเปิดภาคเรียนใหม่ ทุกคนต้องจัดที่นั่งใหม่ และเด็กหญิงหน้าตาง่วงซึมคนนั้นก็บังเอิญได้นั่งคู่กับเพื่อนเก่าจากโรงเรียนอนุบาลภาษาอังกฤษ

ซอเอสเธอร์เป็นเด็กหน้าตาน่ารักที่มีขนตายาวงอนมาตั้งแต่เด็ก และประจวบเหมาะกับที่นักเรียนชายโต๊ะข้างๆ ก็มีผิวขาวและดั้งโด่งเป็นสันดูดี

เวลาเพื่อนในห้องเห็นเอสเธอร์อยู่กับเพื่อนข้างโต๊ะ ก็มักจะล้อเลียนว่าทั้งสองคนคบกันหรือเปล่า

“เฮ้ย! เอสเธอร์! เธอไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ ทำไมยังติดกิ๊บเพชรวิบวับมาอีก? ปัญญาอ่อนชะมัด แล้วชื่อเธอก็โคตรแปลกเลยด้วย”

ด้วยความเขินอาย เด็กชายจึงแกล้งทำตัวร้ายกาจใส่เพื่อนข้างโต๊ะกลบเกลื่อน

“กรี๊ดดดด!”

“แงงงงง”

“คุณครูคะ!”

ภาคเรียนใหม่อันสดใสของชั้น ป.3/2 จบลงด้วยภาพที่น่าตกตะลึงในทันที

ในวันพุธวันหนึ่ง

นักเรียนหญิงหางตาตกคนนั้น ได้ใช้ตะเกียบเหล็กที่แจกตอนมื้อเที่ยง เจาะทะลุหลังมือของเพื่อนร่วมโต๊ะไปเสียแล้ว

.

.

.

“ทำไมทำแบบนั้นล่ะจ๊ะ?”

เอสเธอร์ในวัยเด็กอยากจะเป็นคนถามคำถามนั้นเองมากกว่า

คุณครูคะ แล้วทำไมเพื่อนข้างโต๊ะหนูถึงทำแบบนั้นล่ะคะ?

บอกว่าอย่าทำก็ยังหาเรื่องไม่หยุด แถมยังหัวเราะเยาะชื่อของหนูอีก

ยิ่งไปกว่านั้น เด็กคนนั้นลืมความจริงที่ว่าตัวเองเคยฉีกสมุดวาดเขียนของคนอื่นตามใจชอบตอนอยู่อนุบาลไปจนหมดสิ้น

ถึงอย่างนั้น ทางนี้ก็อุตส่าห์อดทนและให้โอกาสไปตั้ง 3 ครั้งแล้วนะ

“หนูทนไม่ไหวแล้วค่ะ”

เอสเธอร์เริ่มตระหนักตั้งแต่ตอนนั้นว่า ขีดจำกัดความอดทนต่อความโกรธของเธอนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนเทียบกับคนอื่นไม่ได้

เธอได้เรียนรู้ว่าคนปกติเขาไม่โกรธแค้นเรื่องในอดีตที่ผ่านไปหลายปีอย่างเป็นวรรคเป็นเวร และถึงจะโมโห ก็ไม่ได้เอาตะเกียบแทงเพื่อนร่วมชั้นกัน

แต่ถึงจะเรียนรู้เรื่องนั้นไป แล้วมันเปลี่ยนแปลงอะไรได้ล่ะ?

ใช่ว่ารู้แล้วความทรงจำดีๆ มันจะแย่ลงเสียเมื่อไหร่

ความจริงแล้วปัญหาทั้งหมดที่เอสเธอร์ประสบ ล้วนเป็นลางบอกเหตุว่าเธอจะตื่นรู้พลังเวทสายคำสาป

อย่างที่มนุษย์ต่างดาวบางคนเคยกล่าวไว้ เหล่าผู้ใช้คำสาปนั้นมีนิสัยละเอียดอ่อนเปราะบางมาแต่กำเนิด และมักจะเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นฝังใจ

“เจ้าหญิงของแม่~ แม่วางข้าวเย็นไว้หน้าห้องนะลูก วันนี้อย่าลืมกินนะ เข้าใจไหม?”

คนทั่วไปมักจะแนะนำเอสเธอร์ว่าทำไมต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ให้ลืมๆ เรื่องเก่าๆ พวกนั้นไปเสียเถอะ แต่ความรู้สึกของเธอนั้นถูกสร้างมาให้ไม่สามารถละลายหายไปได้

ความรู้สึกของเอสเธอร์คือวัตถุที่เย็นเยียบและแข็งแกร่ง ซึ่งไม่สามารถย่อยสลายได้ด้วยกระแสธารของเวลา แล้วเธอจะพูดคำว่าให้อภัยได้ง่ายดายเหมือนคนอื่นได้อย่างไร

แม้ในใจจะรู้ว่ารักมากแค่ไหน แต่บางครั้งความทรงจำเก่าๆ ก็ทำให้เกลียดคนในครอบครัวขึ้นมา หากชีวิตมันยากลำบากขนาดนี้ สู้ไม่ได้รับพรสวรรค์ในการตื่นรู้มาเลยจะไม่ดีกว่าหรือ?

“.......”

แต่เอสเธอร์อยู่ในสถานะที่ไม่สามารถเลือกข้อมูลทางพันธุกรรมของตัวเองได้

ดังนั้นสิ่งที่เธอเลือกได้อย่างเดียวคือการถอยออกมาจากสังคมก้าวหนึ่ง ก่อนที่เธอจะเอาตะเกียบไปเสียบเพื่อนรุ่นเดียวกันอีก

เกมออนไลน์ [SOM]

โชคดีที่โลกใบใหม่ที่เธอเข้าไปตั้งรกรากนั้น พอจะให้เธอใช้ชีวิตอยู่ได้

เพราะในที่แห่งนั้น ต่อให้ฆ่าคนที่เกลียดให้ตายสักกี่รอบก็ไม่เป็นไร

‘พอเข้ามาในที่มืดๆ ทึมๆ แบบถ้ำนี่ทีไร ก็พาลนึกถึงสมัยนั้นขึ้นมาทุกที’

ซอเอสเธอร์หวนนึกถึงสมัยเรียนแล้วก็สลัดมันออกจากหัวไป

พอลองคิดดูแล้ว ดันเจี้ยนช็อกก็นับเป็นปรากฏการณ์ที่น่าขอบคุณสำหรับบางคน

ตัวเธอในตอนก่อนเกิดเหตุการณ์นั้น เป็นเพียงตัวประหลาดนิสัยเสีย แต่หลังจากที่คว้าพลังมาครอง เธอก็สามารถระบายความโกรธนั้นออกมาในทางที่ดูดีขึ้นหน่อย

แม้จะมีใครเป็นห่วง แต่เอสเธอร์ก็กลายเป็นจอมเวทผู้หยิ่งยโสอย่างถึงที่สุดไปแล้ว

เธอสั่งสมบารมีอย่างไม่สิ้นสุด โดยมีความฝันว่าสักวันจะได้เป็นบุคคลที่เป็นตัวแทนของเหล่าผู้มีพลังพิเศษทุกคน

พอมีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ ก็เลิกโกรธเรื่องจุกจิกอย่างการกลั่นแกล้งของเพื่อนข้างโต๊ะไปเอง ชีวิตก็กลับมามีชีวาตามธรรมชาติ

ทั้งการออกรายการโทรทัศน์เพื่อยกระดับภาพลักษณ์ของผู้ตื่นรู้ การบริหารหอคอยเวทมนตร์ นักโทษประหาร การพิชิตดันเจี้ยน และอื่นๆ อีกมากมาย

“.......”

ทุกอย่างทำไปด้วยความตั้งใจของตัวเอง จึงไม่มีความเสียใจใดๆ

“แค่ก”

เสียงไอ ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง

เอสเธอร์หลับตาแน่นแล้วหยุดเดิน

ตอนนี้พวกเธออยู่กลางถ้ำที่ไม่รู้ว่าจุดจบอยู่ตรงไหน แถมเธอกับเพื่อนร่วมทางก็เพิ่งลุกขึ้นมาเริ่มเดินต่อได้ประมาณ 30 นาที

ภาพของคนเลือดเย็นที่ดูเหมือนต่อให้เอาดาบสั้นกรีดเนื้อก็คงไม่มีเลือดไหลสักหยด กลับกำลังกระอักเลือดออกมาอย่างหนัก ปรากฏขึ้นในความเป็นจริง

‘นั่นคือผลข้างเคียงจากการทำงานเหรอ แสดงว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นในเกตระดับ S ของญี่ปุ่นแน่ๆ...’

ถ้าเป็นปกติ เธอคงจะแอบดีใจอย่างเจ้าเล่ห์ที่ได้รู้จุดอ่อนของผู้แข็งแกร่งจากสภาพแบบนั้น แต่สถานการณ์ตอนนี้กลับทำให้รู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก

ทำไมตอนนี้ถึงไม่รู้สึกแบบนั้นกันนะ?

-ยังไงก็เป็นห่วงครับ เห็นคุณเอสเธอร์ฮันเตอร์ดูหักโหมอยู่ตลอด

เพราะคิมกิรยอพูดแบบนี้เหรอ?

-วัยเด็ก? ถ้าเจาะลึกไปถึงตอนนั้นก็ไม่มีอะไรให้เล่ามากหรอกครับ เป็นเด็กกำพร้า ประสบการณ์เลยไม่ได้หลากหลายเท่าไหร่

หรือเพราะเกิดความสงสารจากคำพูดพรรค์นี้?

คงไม่ใช่ทั้งหมดนั่นหรอก

ความจริงแล้ว ท่าทีของเธอเปลี่ยนไปเพราะแววตาของเขาตอนที่เธอเล่าเรื่องสมัยเรียนให้ฟังต่างหาก

พอได้ยินว่าหัวหน้ากิลด์หอคอยเวทมนตร์เคยเป็นพวกเก็บตัวขลุกอยู่แต่ในห้อง ผู้คนมักจะตอบกลับด้วยคำประจบผสมความตกใจว่า ‘ก็เป็นไปได้นะครับ’ ‘ตอนนี้ร่าเริงก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอครับ’ ‘ผมเองก็ชอบเล่นเกมเหมือนกัน’

แต่คิมกิรยอนั้นต่างออกไป

เขา...

เขาได้ส่งสายตาที่แห้งผากอย่างถึงที่สุดมาให้ สายตาแบบที่แม้แต่ครอบครัวของผู้ใช้คำสาปคนหนึ่งยังไม่เคยส่งมาให้ด้วยซ้ำ

เป็นแค่สัญชาตญาณ แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงดูเหมือนจะเข้าใจช่วงชีวิตวัยเรียนที่ล้มเหลวของใครบางคนจากใจจริง ต่างจากมนุษย์มากมายพวกนั้น

“แค่ก, แค่ก”

ถ้าอย่างนั้น เอสเธอร์ประทับใจในความเข้าใจของกิรยอหรือเปล่า?

น่าเสียดายที่คำตอบคือไม่ แน่นอนว่าเอสเธอร์มักตั้งคำถามกับนิสัยขวางโลกของตัวเองบ่อยๆ แต่ก็ใช่ว่าจะต้องการคนเข้าใจเสียหน่อย

เอสเธอร์กลับรู้สึกไม่สบอารมณ์กับบทสนทนาเมื่อครู่ด้วยซ้ำ พออยู่ต่อหน้าคิมกิรยอทีไร จะรู้สึกเหมือนจุดอ่อนถูกเปิดโปงจนต้องระแวงและระวังตัว

อาจจะเป็นเพราะแบบนั้นก็ได้

ผู้ชายคนนั้นดูยังไงก็ไม่เหมือนคนอ่อนแอ เพราะไอ้ความหยั่งรู้ที่เหมือนสัตว์ประหลาดนั่น ถึงจะเห็นภาพเขากระอักเลือด ก็เลยไม่รู้สึกว่าเขามีจุดอ่อนเลยสักนิด

“อ่า ขอโทษครับ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว เดินต่อเถอะครับ...”

เอสเธอร์เดินหน้าพิชิตดันเจี้ยนต่อด้วยความรู้สึกซับซ้อน

เดินมา 1 ชั่วโมง 2 ชั่วโมง และยาวนานถึง 5 ชั่วโมง ก็ยังไม่เห็นทางออก จนเริ่มมีความกังวลอื่นเข้ามาแทนที่

‘เข้ามาโดยแทบไม่ได้คิดอะไร พกของมาแค่นิดเดียว ถ้าติดอยู่นานกว่านี้คงแย่แน่’

โครกกกก

ว่าแล้วความหิวก็เริ่มจู่โจม

ช่วงหลังมานี้ดันเจี้ยนมักจะมีระยะทางยาวไกล เทรนด์การพกเสบียงฉุกเฉินในหมู่ฮันเตอร์จึงเป็นที่นิยม แต่เพราะเป็นเกตระดับ F เธอเลยประมาทไป

หรือว่าเธอจะต้องอดตายก่อนจะได้เห็นหน้าบอสกันนะ?

“เอสเธอร์ฮันเตอร์ หิวหรือเปล่าครับ?”

“คะ คือว่า...”

ตอนนั้นเอง

ผู้ชายที่เดินตามมาเงียบๆ ก็เร่งฝีเท้าขึ้น แล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ

มันคือขนมช็อกโกแลตที่อยู่ในห่อ

“จำไม่ได้ว่าซื้อมาเมื่อไหร่ แต่พอลองค้นกระเป๋าดูมันก็มีอยู่น่ะครับ สงสัยจะเหมามาตอนร้านสะดวกซื้อลดราคา แล้วเสียดายค่าถุงเลยยัดใส่ไว้ในนี้มั้งครับ”

“คุณพระช่วย! โชคดีจังเลยค่ะ ว่าแต่ให้ฉันกินด้วยได้จริงๆ เหรอคะ?”

“ได้สิครับ มีอยู่เยอะพอสมควร แต่เผื่อไว้ก่อน ช่วยกินอย่างประหยัดหน่อยนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

จ๊อกกก

เอสเธอร์ค่อยๆ เล็มขนมที่เขาแบ่งให้ทีละนิดเพื่อสงบเสียงร้องของท้อง พอได้รับน้ำตาลเข้าไป อารมณ์ก็เริ่มดีขึ้น

---

...ทว่า หนึ่งวันหลังจากนั้น

“โอ๊ย! หงุดหงิดชะมัด!”

ตู้ม!

เสียงระเบิดกึกก้องดังสนั่นในถ้ำมืด

“คุณเอสเธอร์ เข้าใจความรู้สึกนะครับ แต่ถ้าอาละวาดแบบนั้นมันจะยิ่งเปลืองแรง...”

ผู้พิชิตที่ติดอยู่ในถ้ำเดินทัพมาเป็นเวลารวมกว่า 20 ชั่วโมงแล้ว และได้รู้ความจริงว่าถ้ำนี้มีความยาวมหาศาลจริงๆ

และจุดนี้เองที่กลายเป็นภัยคุกคามต่อชีวิตของฮันเตอร์ระดับ S ในทันที ความจริงแล้วผู้ตื่นรู้ระดับสูงของมนุษยชาตินั้นมีการเผาผลาญพลังงานสูงกว่าคนทั่วไป หรือพูดง่ายๆ ก็คือพวกเครื่องยนต์กินน้ำมันนั่นแหละ

‘หิว! แสบท้องจะตายอยู่แล้ว ถ้ำบ้านี่มันจะยาวไปถึงไหนกันเนี่ย ไปถึงไหน!’

เอสเธอร์ระบายอารมณ์ใส่สัตว์อสูรโครงกระดูกที่ขวางทางขณะเดินหน้าไป

กิรยอร่างกายไม่ค่อยดีต้องงดกิจกรรมที่ใช้แรงเยอะ ตอนนี้เลยต้องใช้แผนให้เธอแบกเพื่อนร่วมทีมแล้ววิ่งเต็มสปีดดู

ฮันเตอร์ระดับ S แค่วิ่งไม่ได้ใช้พลังกายเท่าไหร่ เอสเธอร์จึงดื่มแค่น้ำหวานแล้ววิ่งตะบึงมาถึง 2 ชั่วโมงเต็มๆ

“ฮือออ...”

อย่างที่เห็น วันนี้ก็ยังหาทางออกไม่เจอ

ไม่รู้เลยว่าจุดสิ้นสุดของถ้ำนี้อยู่ตรงไหน สถานการณ์ตอนนี้เริ่มสัมผัสได้ถึงความกลัวที่เลือนราง

แต่ยังพอไหว โครงสร้างของที่นี่มีน้ำพุวางไว้เป็นระยะๆ อย่างน้อยก็ไม่มีทางขาดน้ำตาย

-ป๊อก!

เอสเธอร์ตัดสินใจลองเติมพลังงานด้วยโพชั่นที่พกติดตัวตลอดเวลา อย่างน้อยก็น่าจะมีสารอาหารมากกว่าน้ำเปล่าล่ะนะ

เริ่มจากโพชั่นแก้พิษที่ราคาค่อนข้างถูก

ต่อมาคือมานาโพชั่น

...และสุดท้าย ตอนที่เปิดขวดยาฟื้นฟูระดับสูงสุดที่หวงแหนนักหนาออกมากิน คือช่วงเวลาที่ผ่านไปประมาณสองวันกับอีกสิบเจ็ดชั่วโมงนับตั้งแต่เข้ามาในดันเจี้ยน

“เหอะ”

ตอนนี้เอสเธอร์ขยับขาไปมาอย่างเหม่อลอยราวกับเครื่องจักร เธอมองผ่านดวงตาที่พร่ามัวพลางคิดในใจ

อยากฆ่าให้ตาย

ไม่รู้ว่าประธานของประโยคนี้คือตัวอะไร แต่ถ้าคนสร้างดันเจี้ยนนี้มีตัวตนล่ะก็ แม่จะฉีกร่างมันเป็นชิ้นๆ ให้ตายคามือเลย

“อ่า น้ำพุตรงนี้ก็น้ำสะอาดครับ ดื่มได้อย่างสบายใจเลย”

ตอนนี้การดื่มน้ำให้อิ่มมันก็ถึงขีดจำกัดแล้วนะ!

‘น้ำตาลตก สมองเหมือนถูกบีบจนตื้อไปหมด’

พอสารอาหารเริ่มขาดแคลน ร่างกายก็เริ่มกัดกินเนื้อตัวเองเพื่อรักษาชีวิต และความเจ็บปวดที่เกิดจากการกระทำนี้มันเหนือจินตนาการจริงๆ

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป จะกลายเป็นระดับ S คนแรกที่ตายในเกตระดับ F หรือเปล่านะ?

เอสเธอร์รู้สึกหน้ามืด เธออดทนอยู่พักใหญ่ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“เอ่อ คือว่า คุณกิรยอคะ ขอโทษจริงๆ นะคะ คุกกี้นั่นขอกินตอนนี้อีกสักชิ้นไม่ได้เหรอคะ? อึก ถึงจะได้รับส่วนของวันนี้มาแล้วก็เถอะ แต่ขอเบิกส่วนของรอบหน้ามาล่วงหน้า...”

เพื่อนร่วมทางที่อยู่ข้างๆ คอยแบ่งขนมช็อกโกแลตให้ทุกๆ 12 ชั่วโมง แต่คิดดูแล้ว ปริมาณแค่นี้มันทนไม่ไหวจริงๆ นี่นา

“ตอนนี้เกือบจะหมดแล้วนะครับ”

“คะ?!”

“ใจเย็นๆ ครับ ถึงยังไงก็ยังมีพอให้คุณเอสเธอร์อยู่ได้อีกวันหนึ่ง”

ช่วยไม่ได้นะ

ผู้ชายคนนั้นพึมพำสั้นๆ ก่อนจะล้วงกระเป๋าแล้วยื่นขนมที่เหลือทั้งหมดให้อีกฝ่าย

“เอ้านี่ครับ รวมมื้อเย็นกับมื้อเช้าพรุ่งนี้ นี่คือทั้งหมดแล้ว”

นี่คือสุดท้ายแล้วเหรอ

จะว่าไป แค่มีบิสกิตอยู่ในเสื้อคลุมของเขาก็นับว่าเป็นโชคดีมหาศาลแล้ว แต่ทว่า...

“เอ๊ะ”

ตอนนั้นเอง

เอสเธอร์ได้สติขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วพูดกับเพื่อนร่วมทาง

“เดี๋ยวก่อนนะคะ ถ้าให้ฉันมาทั้ง 2 อันแบบนี้จะทำยังไงคะ ส่วนของคุณกิรยอไม่มีแล้วนี่นา คุณกิรยอก็ต้องกินอันหนึ่งสิคะ”

ทันใดนั้น เสียงอันราบเรียบของระดับ S ลำดับที่สี่ก็ดังก้องไปทั่วถ้ำอย่างช้าๆ

“ไม่เป็นไรครับ เรื่องนั้นผมโกหก”

“คะ?”

“ผมคำนวณส่วนของคุณเอสเธอร์ไว้ตลอดอยู่แล้วครับ ไม่ได้คิดว่าเป็นของตัวเองตั้งแต่แรกแล้ว เพราะงั้นกินเถอะครับ”

“...?”

“ถ้าต้องมาเถียงกันเรื่องของกินทุกมื้อเดี๋ยวจะหมดแรงเปล่าๆ ผมเลยบอกว่าแบ่งกันกินไปส่งเดช... ไม่สิ เดี๋ยวครับ คุณจะมาสูญเสียเกลือแร่โดยใช่เหตุทำไม ตอนนี้คุณกำลังทำอะไร...”