ตึง! ตึง! ตึง!

ฉันเฝ้าสังเกตหุ่นศิลาเวทมนตร์ที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาด้วยท่าทีผ่อนคลาย

เป็นเพราะฉันเชื่อใจว่าอันยุนซึงจะจัดการให้งั้นเหรอ? เปล่าเลย ไม่ใช่แบบนั้น

‘เออ เอาเลย~ อยากตีก็ตีไป~ ฉันจะใช้เทวทูตผู้พิทักษ์ฝาแฝดทันทีที่แกขยับนั่นแหละ’

ในเมื่อมีอุปกรณ์ป้องกันอยู่ อย่างน้อยฉันก็ถ่วงเวลาคนเดียวได้ถึง 10 วินาที เรื่องความปลอดภัยน่ะหายห่วงได้เลย

“เหวอออ! ลูกพี่ครับ!”

แต่ดูเหมือนว่าโชคดีที่ฉันคงไม่ต้องเปลืองอุปกรณ์เวทมนตร์แล้วล่ะ

วินาทีต่อมา ยุนซึงที่เคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้าก็เปิดใช้งานทักษะการตื่นรู้ออกมา

[โล่แห่งการปกป้อง]

เคร้ง!

การโจมตีของหุ่นศิลาเวทมนตร์ถูกสกัดกั้นด้วยม่านพลังสีฟ้าโปร่งแสง

อันยุนซึงตกใจกับแรงปะทะจนมือไม้สั่นเทา แต่ฉันยังคงทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ

“3 วินาที, 2 วินาที...”

คลิก, คลิก คลิก คลิก

ฉันส่งสัญญาณแสงตามรหัสหยุดฉุกเฉินของหุ่นศิลาเวทมนตร์

—วูมมมม...

ในที่สุด หุ่นศิลาเวทมนตร์ร่างยักษ์ก็ไม่อาจต้านทานอัลกอริทึมได้และทรุดเข่าลง

ตึง! ทันทีที่เสียงกัมปนาทจากการล้มตึงดังขึ้น ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ

“หุ่นศิลาเวทมนตร์มัน...?”

“มันคือจุดอ่อนอย่างหนึ่งน่ะ เดี๋ยวฉันจะค่อยๆ อธิบายให้ฟัง แต่อย่าริอาจทำตามซี้ซั้วถ้ายังไม่เข้าใจมันอย่างถ่องแท้ล่ะ”

“แน่นอนครับ! ผมทำแบบลูกพี่ไม่ได้หรอก!”

ไม่หรอก นายก็น่าจะทำได้นะ?

“เอาละ ยุนซึง”

ในตอนที่ฮันเตอร์ระดับ A ผู้ถูกเรียกชื่อกำลังยืนเอ๋ออยู่นั้น ฉันก็ผายมือไปยังหุ่นศิลาเวทมนตร์ที่นอนกองอยู่บนพื้นอย่างนุ่มนวล

ตอนนี้เหลือสิ่งที่ต้องทำเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

“ซัดมันให้เละเลย!”

แววตาของอันยุนซึงสั่นไหวยิ่งกว่าตอนที่หุ่นศิลาเวทมนตร์ตื่นขึ้นมาเสียอีก

ตึง!

หุ่นศิลาเวทมนตร์ล้มลงอีกตัว

การรับมือกับหุ่นศิลาเวทมนตร์ที่หยุดทำงานไปแล้วนั้นเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าอะไรดี

โครม! เพล้ง!

อันยุนซึงเหวี่ยงเมซเข้าใส่สัตว์อสูรที่กำลังหลับใหล

จากนั้นเกราะนอกที่แสนภาคภูมิใจของหุ่นศิลาเวทมนตร์ก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ

“ง่ายใช่ไหมล่ะ?”

การล่าหุ่นศิลาเวทมนตร์ที่ถูกประเมินว่ารับมือยากเป็นพิเศษในบรรดาสัตว์อสูรระดับเดียวกัน เพราะมีพลังป้องกันกายภาพที่สูงส่ง...

กลับกลายมาเป็นเพียงงานใช้แรงงานธรรมดาๆ แบบนี้เนี่ยนะ!

“เหวอ...!”

อันยุนซึงอ้าปากค้างจนหุบไม่ลง

ทั้งที่เมื่อครู่เขายังเหงื่อตกเพราะความหวาดกลัวที่มีต่อหุ่นศิลาเวทมนตร์อยู่เลย

“เป็นไปไม่ได้”

เพียง 10 วินาที

กิรยอทำให้หุ่นศิลาเวทมนตร์หมดสภาพได้ในเวลาอันสั้นเพียงนั้น

ภาพของสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ที่สูญเสียการควบคุมและลงไปหมอบคลานกับพื้นเพียงเพราะการขยับมือครั้งเดียวของคนคนหนึ่ง...

มันช่างน่าตกใจเหลือเกิน

“พลิกตัวหุ่นศิลาเวทมนตร์หน่อยสิ ฉันจะเอาแกนพลังงานออกมา”

แต่คิมกิรยอกลับทำเพียงหน้าตาเบื่อหน่าย ราวกับว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร

‘เขาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน?’

การกระทำที่ระบุตำแหน่งของแกนพลังงานซึ่งถูกซ่อนไว้ลึกข้างในได้อย่างแม่นยำในครั้งเดียวนั้น ชวนให้นึกถึงผู้เชี่ยวชาญระดับสูง

เป็นการเคลื่อนไหวที่ไร้ซึ่งส่วนเกินโดยแท้

ถ้าเขามีทักษะที่ฝังรากลึกอยู่ในร่างกายขนาดนี้ เขาต้องฆ่าพวกสัตว์อสูรประเภทหุ่นศิลาเวทมนตร์มาแล้วกี่ตัวกันแน่?

“อันยุนซึง”

มันช่างทรงพลังเหนือชั้นจริงๆ

อันยุนซึงที่กำลังยืนอึ้งพลางคาดคะเนฝีมือของอีกฝ่ายในใจ ถูกเรียกชื่อซ้ำอีกครั้ง

“อันยุนซึง?”

“อะ ครับ!”

กิรยอที่นั่งยองๆ อยู่บนตัวหุ่นศิลาเวทมนตร์กวักมือเรียกเบาๆ ดูเหมือนจะบอกให้เข้าไปหา

“มี... มีอะไรเหรอครับ?”

“จะสอนวิธีเอาแกนพลังงานออกมาให้น่ะ”

อันยุนซึงไม่อาจกลั้นความอัศจรรย์ใจต่อคำอธิบายที่ตามมาได้เลย

เพราะกิรยอไม่ได้รู้แค่เพียงวิธีล้มมันเท่านั้น แต่เขารู้จักโครงสร้างของมันอย่างทะลุปรุโปร่ง

“ดูให้ดีนะ เอานิ้วสอดเข้าไปในช่องนี้แล้วง้างออก กดลงไปข้างในทีหนึ่งแล้วค่อยงัดขึ้นมาข้างบน”

“อ๊ะ!”

“ดีมาก”

“มันออกง่ายจริงๆ ด้วยครับ!”

“ปกติแล้วส่วนที่ใส่แกนพลังงานมันจะยึดติดกันไม่ค่อยแน่นน่ะ เอ่อ แต่บางตัวก็ไม่ใช่นะ”

เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำได้เพียงเพราะมีประสบการณ์การล่าโชกโชนเท่านั้น

เพราะการจะเข้าใจสัตว์อสูรสายพันธุ์หนึ่งได้อย่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้ จำเป็นต้องผ่านการทดลองและการวิเคราะห์มานับครั้งไม่ถ้วน

‘ฮันเตอร์คนอื่นๆ เวลาเจอหุ่นศิลาเวทมนตร์ก็มัวแต่รีบร้อนจะทำลายหรือล้มมันให้ได้ แต่ลูกพี่กลับมีเวลาว่างถึงขนาดมาชำแหละพวกมันดูเล่นเลยงั้นเหรอ...?’

แววตาของอันยุนซึงเป็นประกายขึ้นมา

ในสายตานั้นไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

ในเมื่อมีฮันเตอร์ที่จัดการหุ่นศิลาเวทมนตร์ได้เหมือนของเล่นอยู่ข้างๆ ขนาดนี้ เขาจะไปกลัวเศษเหล็กพวกนี้ต่อได้ยังไงกัน?

‘ลูกพี่สุดยอดจริงๆ!’

ยุนซึงมองฮันเตอร์ระดับ F คนนี้ด้วยความเคารพจากใจจริง

พอมาลองคิดดูตอนนี้ แม้แต่ไอเดียเรื่องการใช้เลเซอร์พอยเตอร์ก็น่าเลื่อมใสยิ่งนัก

“ผมประทับใจมากเลยครับ!”

“หือ?”

“ด้วยฝีมือของลูกพี่ ถึงไม่ใช้ทริคพวกนี้ก็น่าจะฆ่าหุ่นศิลาเวทมนตร์ได้แท้ๆ แต่เป็นเพราะไม่อยากพึ่งพาแต่ทักษะการตื่นรู้อย่างเดียว เลยคิดหาวิธีพิชิตใหม่ๆ ขึ้นมาใช่ไหมครับ?”

นั่นเป็นเพราะคิมกิรยอเป็นนักล่าที่มีอุดมการณ์แน่วแน่ซึ่งหาได้ยากยิ่ง

ไม่ว่าจะเป็นในชีวิตประจำวันหรือภายในเกต

เขาจะไม่พึ่งพาทักษะการตื่นรู้พร่ำเพรื่อถ้าไม่เจอสถานการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ

นั่นอาจเป็นเหตุผลที่เขาแข็งแกร่งขนาดนี้ก็ได้

‘ต่างกับพวกฮันเตอร์ที่ทิ้งการฝึกฝนแล้วมัวแต่พึ่งพิงพลังที่สวรรค์ประทานมาให้คนละชั้นเลย’

อันยุนซึงพยักหน้าพลางสรุปเอาเองเสร็จสรรพ

เขาจะรู้ไหมนะ

ว่าตัวเองกำลังเข้าใจผิดไปไกลโขเลยทีเดียว

‘อันยุนซึงพูดอะไรประหลาดๆ อีกแล้ว’

ความจริงคือด้วยมานาของระดับ F ฉันสามารถใช้เวทมนตร์แสงง่ายๆ นั่นได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ กิรยอจึงจำเป็นต้องพกเลเซอร์พอยเตอร์มาแทน...

“อืม ก็นะ นายพูดถูกแล้วละ”

แต่ฉันก็ไม่ได้อธิบายอะไรออกไปให้เสียเวลา

เพราะมันน่ารำคาญยังไงล่ะ

หลังจากนั้นการล่าก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น

ใช้เลเซอร์พอยเตอร์เปิดระบบหยุดฉุกเฉิน

จากนั้นก็ควักหัวใจของเจ้าหุ่นกระป๋องออกมา

มันเป็นการทำซ้ำไปซ้ำมาที่ไม่ได้มีอะไรเหนื่อยแรงเลยสักนิด

“เก็บเศษข้าวยังยากกว่านี้เลยครับ”

แผนการของกิรยอประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

อันยุนซึงสามารถสลัดความกลัวฝังใจที่มีต่อหุ่นศิลาเวทมนตร์ทิ้งไปได้อย่างง่ายดายจากการล่าฝ่ายเดียวซ้ำๆ

ตอนนี้แม้จะเห็นหุ่นศิลาเวทมนตร์อาละวาดอยู่ตรงหน้า เขาก็รู้สึกเพียงแค่ความเบื่อหน่ายเท่านั้น

“เป็นอย่างที่พี่กิรยอว่าจริงๆ ด้วยครับ ดูไปดูมา พวกนี้มันมีรูปแบบการเคลื่อนไหวที่เรียบง่ายสุดๆ ไปเลย”

“เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องไปกลัวมันเกินเหตุ”

ตึง!

ในขณะที่หุ่นศิลาเวทมนตร์ตัวที่ 28 กำลังหยุดการทำงานลง

กิรยอเก็บแกนพลังงานพลางให้คำแนะนำด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“แต่การดูถูกมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งนะ เพราะวิธีที่ฉันสอนให้น่ะมันใช้ได้แค่กับรุ่นนี้รุ่นเดียว”

“หุ่นศิลาเวทมนตร์ผู้พิทักษ์สินะครับ?”

“อย่าประมาทเวลาอยู่ต่อหน้าสัตว์อสูรนักล่ะ ถ้าเห็นว่าเป็นหุ่นศิลาเวทมนตร์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ก็ต้องระวังตัวเอาเองด้วย”

กิรยอลุกขึ้นยืนอย่างพอใจ

หีบไอเทมก็เต็มแล้ว การสอนก็นับว่าสมบูรณ์แบบ

เหลือเรื่องที่น่ากังวลอยู่อีกเพียงเรื่องเดียว...

‘เจ้าอันยุนซึงนี่ ลืมไปซะสนิทเลยแฮะว่าตัวเองกำลังทำผิดกฎหมายอยู่’

ตอนนี้ฮันเตอร์ระดับ F คนนี้กำลังอยู่ในเกตระดับสูงโดยไม่ได้รับอนุญาต

แถมยังไม่มีการแจ้งชื่อพนักงานขนส่งด้วยซ้ำ ถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายอย่างชัดเจน

แต่โดยเนื้อแท้แล้ว ความผิดน่ะ ถ้าไม่ถูกจับได้มันก็ไม่ผิดไม่ใช่หรือไง?

‘หึๆๆ ไม่มีทางโดนจับได้หรอก’

คิมกิรยอยิ้มอย่างมั่นใจ ครั้งนี้ฉันมีสิ่งที่ทำให้เชื่อมั่นได้อยู่

เนื่องจากหลังจากการปรากฏของเขาวงกตสีขาวระดับ EX เมื่อคราวก่อน

สถานการณ์ในเกาหลีตอนนี้มีทั้งอัตราการเกิดเกตและความยากที่พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด

‘พวกคนเหล่านั้นเองก็น่าจะลำบากแย่’

พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนนี้สมาคมฮันเตอร์กำลังประสบปัญหาขาดแคลนบุคลากรอย่างหนัก

ตามหลักการแล้วต้องมีผู้เฝ้าระวังประจำอยู่ที่หน้าทางเข้าเกตทุกแห่ง แต่ขนาดก่อนหน้านี้ก็ยังมีการดูแลที่ไม่ทั่วถึงอยู่ประปรายเลย

พนักงานตรวจคนเข้าเกตงั้นเหรอ อย่าได้หวัง

ตอนนี้เกตที่ผุดขึ้นมามากมายจนแม้แต่กล้องวงจรปิดยังติดไม่ทันนั้นมีอยู่ด่านหน้าเต็มไปหมด

‘ต้องขอบคุณเรื่องนั้นที่ทำให้คนลักลอบเข้าเกตอย่างฉันอยู่รอดปลอดภัย’

ดูเหมือนซอนอูยอนเองก็กำลังยุ่งอยู่กับเรื่องโน้นเรื่องนี้ด้วย คงไม่โผล่พรวดออกมาเหมือนคราวก่อนหรอก

“ใกล้จะถึงบอสแล้วหรือยัง?”

“ถึงเวลาแล้วเหรอครับ?”

“สัตว์อสูรทั่วไปน่าจะถูกจัดการไปเกือบหมดแล้ว...”

คิมกิรยอหมุนหีบไอเทมในมือเล่น

ในหัวกำลังครุ่นคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมอันยุนซึงยังไงดีเพื่อให้ได้ส่วนแบ่งจากบอสเยอะๆ

อาจจะเป็นเพราะแบบนั้นก็ได้

“หืม?”

เพราะมัวแต่คิดเรื่องไม่ดีอยู่ละมั้ง ถึงได้ถูกลงทัณฑ์สวรรค์แบบนี้...

“ไอ้เวรเอ๊ย นี่มันอะไรกัน!”

คำสบถพรั่งพรูออกมาจากปากกิรยอโดยไม่ทันตั้งตัว อันยุนซึงสะดุ้งโหยงโดยไม่รู้สาเหตุ และในขณะเดียวกันนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นยะเยือกขึ้นมา

สิ่งที่ตามมาคือสัมผัสที่แหลมคมและเย็นเฉียบที่เสียดสีผิวหนัง

ไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร

ฉับ! เคร้ง!

ความเย็นเยือกที่พุ่งออกมาจากอีกฝั่งของทางเดินเข้าจู่โจมกิรยอในพริบตา

กิรยอรับรู้ถึงเวทมนตร์ของอีกฝ่ายได้ล่วงหน้าจึงรีบโดดหลบไปข้างหลังอย่างเร่งรีบ แต่เขาก็ไม่สามารถป้องกันไม่ให้เท้าของตัวเองถูกแช่แข็งได้

“ลูกพี่!”

เพล้ง!

เท้าทั้งสองข้างถูกน้ำแข็งบนพื้นยึดไว้แน่น

กิรยอรีบจ้องมองไปข้างหน้าทันที

“คราวเคราะห์อะไรวะเนี่ย...!”

แต่แล้วเขาก็ต้องแปลกใจ เมื่อมองไปยังทิศทางที่เวทมนตร์พุ่งออกมามันยิ่งน่าเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่

“มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

“ให้ตายเถอะ”

“หุ่นศิลาเวทมนตร์ตายหมดเลยเหรอ...”

ไอ้พวกที่จู่โจมเข้ามาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยกลับทำสีหน้าสงสัยซะอย่างนั้น?

จากนั้น ผู้ตื่นรู้ปริศนา 3 คนก็ปรากฏตัวออกมาจากทางเดินฝั่งซ้าย

พวกเขากำลังยืนซุบซิบกันอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนของตัวเอง

กิรยอที่ทนไม่ไหวจึงตะโกนออกไปเสียงดัง

“พวกแกเป็นใครวะ!”

มันเป็นเรื่องที่น่าสงสัยจนทนเฉยอยู่ไม่ได้จริงๆ

เพราะแบบนี้เขาถึงได้บอกว่าการเงี่ยหูฟังเป็นเรื่องสำคัญเสมอ

“ช่วงนี้พวกจอมโจรขโมยบอสกำลังระบาดหนักอีกแล้วสินะ”

คำศัพท์คำนั้นที่แว่วเข้ามาในบทสนทนากับซอนอูยอน

พฤติกรรม 'ขโมย' (Steal)

อาชญากรรมนี้เป็นปัญหาที่ตามหลอกหลอนสังคมฮันเตอร์มาโดยตลอดตั้งแต่มีเกตเกิดขึ้น

ไอเทมราคาแพง, เกตยอดนิยม, สัตว์อสูรหายาก...

ตั้งแต่อดีตมา ข้อพิพาทเพื่อแย่งชิงสิ่งที่มีค่ามักจะไม่เคยจางหายไป

“เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?”

ภายนอกเกต [แดนทองคำ]

ผู้ตื่นรู้ 3 คนที่รวมตัวกันอยู่กระชับอาวุธในมือแน่นด้วยเจตนาที่จะแย่งชิงบอสในดันเจี้ยน

แต่ความจริงแล้ว...

ทางฝั่งนี้เองก็ไม่ได้มีความคิดที่จะก่ออาชญากรรมขโมยบอสมาตั้งแต่แรกหรอก

เพียงแต่การที่พวกเขารู้เรื่องการปรากฏของ [แดนทองคำ] ช้ากว่าคิมกิรยอไปก้าวหนึ่งนั่นแหละคือต้นเหตุของเรื่อง

“เตรียมตัวพร้อมหมดแล้วละครับ แต่ในระหว่างนั้นดูเหมือนจะมีฮันเตอร์คนอื่นเข้าไปก่อนแล้วแฮะ”

“นั่นสิครับ”

“ปกติแล้วหุ่นศิลาเวทมนตร์น่ะรับมือยาก เลยไม่ค่อยมีทีมไหนยอมเข้าไปล่ากันง่ายๆ แบบนี้หรอก”

ถ้าเป็นคนปกติก็คงยอมตัดใจจากเกตที่มีเจ้าของแล้ว แต่สำหรับพวกเขามันมีเหตุผลที่ถอยไม่ได้

“คงต้องหาจังหวะดักฉกเอากลางทางแล้วละครับ”

“ถูกแล้วครับ”

“จะทำเรื่องอกตัญญูกับท่านพ่อได้ยังไงล่ะ”

“ต้องเอาไอเดมบอสของดันเจี้ยนนี้ไปให้ได้”

คุณคิดว่าสาวกที่งมงายในลัทธิประหลาดจะเกรงกลัวต่อการก่ออาชญากรรมงั้นเหรอ?

ในหัวของพวกเขามีแต่คำสั่งของเจ้าลัทธิอัดแน่นอยู่เต็มไปหมดแล้ว

“แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ลำพังแค่พวกเราก็ยังกังวลเรื่องกำลังรบอยู่พอดี ถ้าพวกที่เข้าไปก่อนช่วยลดจำนวนสัตว์อสูรลงให้ละก็...”

จงกำจัดบอสของเกตที่มีหุ่นศิลาเวทมนตร์ปรากฏกายออกมาเสีย

แล้วจงนำ [คอร์พลังงานไร้ขีดจำกัด] ที่เป็นของรางวัลจากมันกลับมา

เพื่อให้ภารกิจนี้ลุล่วง พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะก่อเหตุขโมยบอสตามสูตรสำเร็จ

หนึ่ง.

รอจนกว่าฮันเตอร์ที่เข้าเกตอย่างถูกต้องจะบุกเบิกเกตไปได้ในระดับหนึ่ง

สอง.

แอบตามหลังไปอย่างเงียบเชียบ

สุดท้าย.

ในจังหวะวิกฤติที่พวกเขากำลังจะเข้าสู่ห้องบอส จงซุ่มโจมตีฮันเตอร์ที่กำลังเหนื่อยล้าแล้วชิงเกตนั้นมาเสีย

ช่างเป็นวิธีการที่ต่ำช้าอะไรขนาดนี้

“ทุกคน ตั้งสติให้ดี เรามีหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่ต้องแบกรับอยู่นะ”

แต่สำหรับคนที่ถูกล้างสมองจากกลุ่มลัทธิประหลาดที่เรียกว่าวิหารนาชัลเหล่านี้ พวกเขาไม่สามารถใช้วิจารณญาณทางศีลธรรมได้อีกต่อไปแล้ว

แน่นอนว่า ชีวิตของคนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างหัวมันสิ

“ไหนดูหน่อยสิ รอสักครู่นะครับ ตอนนี้คำพยากรณ์เพิ่งจะมาถึงพอดี”

สาวกลัทธิประหลาดที่เป็นหัวหน้ากลุ่มเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตรวจสอบบางอย่าง

สิ่งที่เขาเห็นอยู่ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นข้อมูลของผู้ที่กำลังพิชิตเกตแดนทองคำนั่นเอง

[(สถานะการเข้าเกต)]

[จำนวนผู้พิชิต : 1 คน ■ 2 คน □ 3 คน □ …]

[พนักงานขนส่ง : มี □ ไม่มี ■]

[ผู้พิชิต : อันยุนซึง (ระดับ : ระดับ A)]

ด้วยเงินทุนมหาศาลของวิหารนาชัล การติดสินบนเจ้าหน้าที่สมาคมฮันเตอร์สักคนสองคนนับเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย

“อืม”

ลุยเดี่ยวในดันเจี้ยนที่มีหุ่นศิลาเวทมนตร์เนี่ยนะ?

เป็นองค์ประกอบที่คาดไม่ถึง แต่แบบนี้ก็ไม่เลว เพราะยิ่งขนาดทีมเล็กเท่าไหร่ แรงต้านทานตอนที่ไปแย่งบอสก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น

“อีกสักชั่วโมงค่อยออกเดินทางแล้วกัน”

พวกเขาฆ่าเวลาเพื่อรอให้ฮันเตอร์ที่เข้าไปก่อนเป็นคนเปิดทางให้

และหลังจากนั้นไม่นาน

ในที่สุดพวกเขาก็ออกเดินทางไปยังดันเจี้ยนหลังจากสิ้นสุดการรอคอยที่แสนยาวนาน...

“เอ๊ะ?”

เพียงไม่กี่นาที พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

“นี่มันแปลกๆ นะ...?”

ไม่ว่าจะเดินไปไกลแค่ไหน ก็เจอแต่ซากหุ่นศิลาเวทมนตร์ที่พังยับเยิน แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาคนเลยสักนิด!

“เวลาแค่ชั่วโมงเดียว จัดการหุ่นศิลาเวทมนตร์ได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ? แถมยังตัวคนเดียวด้วยนะ?”

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่ชอบมาพากล พวกสาวกลัทธิประหลาดก็เริ่มออกวิ่งทันที

ฮันเตอร์อันยุนซึง

ไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีไหน แต่ที่แน่ๆ คือเขากำลังพิชิตดันเจี้ยนนี้ด้วยความเร็วที่ผิดปกติ

‘พระเจ้าช่วย!’

เป็นไปตามลางสังหรณ์ที่เลวร้าย ในตอนที่พวกเขาตามอันยุนซึงทัน ห้องบอสของดันเจี้ยนก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว

60 นาที ปกติแล้วควรจะเป็นเวลาที่ยังบุกไปไม่ถึงครึ่งทางของเกตด้วยซ้ำ

‘ไม่ได้อยู่คนเดียวนี่?’

แถมยังต่างจากข้อมูลที่ได้มาอย่างลับๆ เพราะข้างกายอันยุนซึงมีคนแปลกหน้ายืนอยู่ด้วยอีกคนหนึ่ง

ชายผมทองในชุดสีดำสนิท

ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ดูจากหน้าที่ไม่คุ้นตาแล้ว คงจะเป็นเพียงฮันเตอร์ปลายนกปลายเป็นกาที่ไร้ชื่อเสียงเท่านั้น

‘จะปล่อยให้เข้าถึงห้องบอสไม่ได้เด็ดขาด!’

เรื่องราวหลังจากนั้นก็เป็นอย่างที่เกิดขึ้น

มันคือการเริ่มต้นของการซุ่มโจมตี

ผู้ก่อการร้ายที่ตื่นรู้ในคุณสมบัติความเย็นปล่อยพลังโจมตีออกมาทันทีที่พบพวกเขา

เป้าหมายคือเพื่อนร่วมทางของอันยุนซึง

แผนเดิมคือจะแช่แข็งฝ่ายที่ดูอ่อนแอกว่าไว้ก่อน จากนั้นค่อยใช้จังหวะที่อีกฝ่ายกำลังลนลานเข้าโจมตีซ้ำ

“เอ๊ะ?”

แต่ท่าทีของอันยุนซึงกลับประหลาด

ถึงแม้เพื่อนร่วมทีมจะถูกโจมตีกะทันหัน แต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะห่วงใยเพื่อนคนนั้นเลยสักนิด

“อะไรกันเนี่ย พวกกบงั้นเหรอ? หึๆ ไอ้พวกโง่เอ๊ย! ไปหาเรื่องใครไม่หาเรื่อง ดันมาหาเรื่องลูกพี่ซะได้!”

ความมั่นใจนี่มันคืออะไรกัน?

พวกสาวกวิหารนาชัลเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่เพื่อล่ามนุษย์ด้วยกันอยู่แล้ว

ทว่าปฏิกิริยาของอันยุนซึงกลับสร้างความวิตกกังวลแปลกๆ ให้ก่อตัวขึ้นมา