“แต่ว่า จู่ๆ ทำไมถึงพูดเรื่องการลงทัณฑ์ส่วนตัวขึ้นมาล่ะคะ?”

ต่างจากซอนอูยอนที่มีสีหน้าเคร่งเครียด คิมกิรยอยังคงรักษาท่าทีสบายๆ ไม่ต่างจากปกติ

“อุ๊ย ผมยังไม่ได้อธิบายสินะครับ? ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ สิ่งที่ผมจะทำมันไม่ได้... รุนแรงขนาดนั้นหรอก”

เขาพูดพลางหมุนแก้วชามะลิบนโต๊ะเล่น

“งั้นผมขออธิบายก่อนแล้วกัน โดยส่วนตัวผมแบ่งสาวกของที่นั่นออกเป็นสามประเภทครับ”

“สามประเภท?”

“1. พวกศรัทธาแบบซื่อบริสุทธิ์, 2. พวกถูกล้างสมองทางอ้อม, 3. พวกถูกล้างสมองโดยตรง มีสามกลุ่มนี้ครับ”

ฮันเตอร์ระดับ F ยกนิ้วขึ้นมานับทีละนิ้วพร้อมเสริมคำอธิบาย

“ข้อ 1 ก็ตามตัวอักษรเลยครับ คือคนธรรมดาที่หลงใหลในคำสอนของลัทธิเทียม”

“ค่ะ”

“ส่วนพวกหลังคือกรณีที่เฟ้นหาบุคลากรที่มีความสามารถเหมาะสม แล้วจับมาล้างสมองเพื่อใช้งานตามความจำเป็น”

งั่มๆ

คิมกิรยอคีบหมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวานเข้าปากทุกครั้งที่มีจังหวะ

ท่าทีนั้นช่วยให้ซอนอูยอนผ่อนคลายความตึงเครียดลงและเอ่ยถามต่อได้

“ข้อ 2 กับข้อ 3 ต่างกันตรงไหนหรือคะ?”

ทว่าประโยคที่ตามมากลับเป็นข้อมูลสำคัญที่คาดไม่ถึง

“ต่างกันที่วิธีการล้างสมองครับ”

“อ๋อ”

“ข้อ 2 จะพึ่งพาไอเทมประเภท [ดวงตาแห่งการเย้ายวน] ในขณะที่ข้อ 3 คือการที่ผู้ตื่นรู้ลงมือลงแรงด้วยตัวเองครับ”

“ค่ะ”

“พวกประเภทที่ 3 ที่ถูกคนล้างสมอง จะใช้ไอเทมเพื่อสร้างพวกประเภทที่ 2 ขึ้นมา และพวกประเภทที่ 2 เหล่านี้ก็จะจงรักภักดีต่อลัทธิแล้วไปดึงพวกประเภทที่ 1 เข้ามา... โครงสร้างน่าจะประมาณแชร์ลูกโซ่นั่นแหละครับ...”

กริก

เขาพูดต่อพลางยัดสร้อยคอสีทองที่หลุดออกมานอกเสื้อเชิ้ตกลับเข้าไปข้างใน

“ตอนที่ผมตรวจสอบคนขององค์กรนั้นเมื่อคราวก่อน ผมรู้สึกได้เลยว่าพวกประเภทที่ 3 ทั้งหมดถูกล้างสมองโดยบุคคลคนเดียวกันแน่นอน”

“คะ?”

“สรุปก็คือ ในวิหารรากษสมี ‘ผู้ควบคุมการล้างสมอง’ อยู่เพียงคนเดียวครับ”

คิมกิรยอเอ่ยถ้อยคำที่น่าตกตะลึงออกมาโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

“และผมสามารถระบุตัวตนของผู้ควบคุมคนนั้นได้”

หากคำพูดนั้นเป็นจริง การจับกุมบุคคลที่เป็นศูนย์กลางของการล้างสมองได้ จะทำให้ระดับหัวหน้าพากันได้สติ และองค์กรย่อมได้รับความเสียหายอย่างหนักแน่นอน

“เรื่องแบบนั้นเป็นไปได้ด้วยเหรอคะ?”

แต่เป็นที่รู้กันว่าสกิลสายจิตใจนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะติดตามตัวผู้ใช้

ไม่ต้องพูดถึงตัวผู้ใช้ แค่จะตรวจสอบว่าถูกล้างสมองหรือไม่ เทคโนโลยีในปัจจุบันยังทำได้ยากเลยด้วยซ้ำ

แล้วคิมกิรยอรู้ได้ยังไง...

“ความลับทางการค้าครับ”

น่าเสียดายที่ไม่ได้รับคำอธิบายในส่วนนี้

ดูเหมือนฝ่ายตรงข้ามจะไม่อยากเปิดเผยความสามารถของตนเอง

ในห้องจึงเหลือเพียงเสียงกระทบกันเบาๆ ของช้อนส้อม

“นี่คุณ”

แน่นอนว่าในฐานะคนที่ต้องไหว้วาน จะให้นั่งเงียบอยู่เฉยๆ ก็คงไม่ได้

“คุณซอนอูยอน”

“ค่ะ”

ครู่ต่อมา

คิมกิรยอที่ทานอาหารเสร็จแล้วก็ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ยังไงก็ตาม อย่างที่บอกไปครับ ผมแค่อยากช่วยจับกุมตัวการคนสำคัญคนนั้น”

“....”

“เพื่อการนั้น ผมจำเป็นต้องได้พบกับสาวกของวิหารรากษสที่ถูกล้างสมอง และต้องการคนที่จะช่วยประสานงานกับตำรวจให้ครับ”

สรุปคือ ตอนนี้คิมกิรยอกำลังต้องการความช่วยเหลือจากซอนอูยอนอย่างยิ่ง

“พอจะช่วยหน่อยได้ไหมครับ?”

เดิมทีผู้ตื่นรู้นามว่าซอนอูยอน ไม่ใช่บุคคลที่เหมาะสมกับการมาขอร้องเรื่องส่วนตัวสักเท่าไหร่

ความบริสุทธิ์และความซื่อสัตย์

เธอคือคนที่ใช้ชีวิตโดยยึดมั่นในอุดมการณ์ของตัวเอง

‘การฝากฝังแบบนี้ ฉันควรจะปฏิเสธ’

ในหัวได้ข้อสรุปแบบนั้นชัดเจน แต่ทำไมไม่รู้ ซอนอูยอนกลับพูดไม่ออก

‘แต่ถ้า... ถ้าสิ่งนี้สามารถทำลายพวกตัวปัญหานั่นได้จริงๆ ล่ะ...?’

ต่อให้ตั้งเป้าหมายว่าจะซื่อสัตย์เพียงใด แต่ในโลกนี้จะมีสักกี่คนที่เที่ยงธรรมได้อย่างสมบูรณ์แบบ

นี่คือจุดอ่อนของซอนอูยอน

กับเรื่องจำพวกสินบน หรือการที่ตัวเองจะได้ทรัพย์สินมาโดยมิชอบ เธอจะเด็ดขาดมาก

แต่พอเอาผลประโยชน์ของส่วนรวมมาอ้างเพื่อโน้มน้าว ความย้อนแย้งในใจกลับทำให้เธอหวั่นไหวได้ง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ

‘เรื่องจริงงั้นเหรอ...?’

ในมุมมองของซอนอูยอนผู้มีใจรักความยุติธรรม คำพูดของกิรยอช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน

‘จริงสิ คนคนนี้ไม่มีเหตุผลต้องโกหกนี่นา’

แถมแผนการที่เล็งเป้าไปที่หัวหน้าผู้รับผิดชอบการล้างสมองแทนที่จะเป็นเจ้าลัทธิ ก็ถือเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดมาก

การเผยแผ่ศาสนาทั่วไปไม่สามารถเอาผิดได้ แต่การใช้สกิลล้างสมองใส่คนอื่นถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายอย่างร้ายแรง

‘อย่างน้อยก็คงไม่จบลงแบบคลุมเครือแน่’

ครั้งนี้แหละที่จะจับได้ แกนกลางของพวกผู้ก่อการร้าย

ดังนั้น หลังจากการไตร่ตรองอยู่นาน ซอนอูยอนจึงให้คำตอบนี้ออกมา

“เข้าใจแล้วค่ะ”

พร้อมกับข้อเสนอที่ประนีประนอมเล็กน้อย

“ถ้าได้เข้าร่วมการสืบสวนที่เกี่ยวข้องกับวิหารรากษส ฉันจะลองเสนอชื่อคุณให้เข้าร่วมในฐานะ ‘นักประเมิน’ ดูนะคะ”

“อ๋อ”

“ระหว่างนี้ช่วยรอไปก่อนนะคะ”

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

ทางนี้ก็ไม่ได้กะจะกอบโกยผลประโยชน์อะไรใหญ่โตอยู่แล้ว แค่อยากหาเรื่องให้วิหารรากษสมันปั่นป่วนเล่นๆ ถ้ามีโอกาสก็เท่านั้น

‘เยี่ยม!’

กิรยอถามด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวัง

“ไม่ทราบว่าต้องรอประมาณกี่วันครับ? ผมจะได้จัดตารางรอ”

ซอนอูยอนหยุดทานอาหารแล้วกลอกตาคิด

“ไม่รู้สิคะ ฉันเองก็ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะเลือกงานได้ เลยให้คำตอบที่แน่นอนไม่ได้ แต่ว่า...”

คำตอบที่ตามมานั้นช่างดูเบาสบาย

“เต็มที่ก็น่าจะสัก 3 เดือนมั้งคะ?”

---

[...แล้วสะดวกเมื่อไหร่คะ? ฉันจะรอจนกว่าคิวจะว่างเลย ฮ่าๆ]

[อีกสัก 3 เดือนข้างหน้าครับ]

ต๊อก ต๊อก ต๊อก

ผมขยับนิ้วโป้งอย่างชำนาญเพื่อตอบข้อความของเอสเธอร์

“แบตเตอรี่เหลือแค่ 3% เองแฮะ”

แถมด้วยเหตุผลสุดวิสัยที่ทำให้ต้องปิดเครื่อง ผมจึงแจ้งให้อีกฝ่ายทราบด้วยความหวังดี

[ยังไงก็ตาม ตอนนี้ไม่สะดวกตอบข้อความ รบกวนติดต่อมาใหม่ภายหลังนะครับ]

ช่างเป็นมารยาทและพิธีการที่สมบูรณ์แบบจริงๆ

ถ้าทำตัวแบบนี้ต่อไป รับรองว่าไม่มีทางไปกระตุกหนวดเสือผู้มีอำนาจแน่นอน

“เอาล่ะ ชาร์จมือถือทิ้งไว้ก่อน...”

หลังจากการสื่อสารอันประสบความสำเร็จกับมนุษย์โลกจบลง

ผมก็เลื่อนสายตากลับมาที่โต๊ะทำงานในห้องเช่า วันนี้ผมกำลังง่วนอยู่กับงานสำคัญเสียด้วยสิ

“เฮ้อ”

บนโต๊ะที่ผมหันไปมอง มีแบบร่างวงเวทย์ที่วาดด้วยดินสอกองระเกะระกะอยู่หลายสิบแผ่น

วงเวทย์พวกนี้คืออะไรน่ะเหรอ?

ก็ต้องเป็นเครื่องมือที่จะเอาไว้ดัดหลังวิหารรากษสอยู่แล้วสิ

“อืม”

แต่ด้วยความอนุเคราะห์จากร่างกายระดับ F อันเป็นแต้มต่อมหาศาล (ในทางลบ) ทำให้งานเจอปัญหาติดขัดอย่างคาดไม่ถึง

เพราะเวทมนตร์ส่วนใหญ่ไม่สามารถใช้งานได้เนื่องจากพลังเวทไม่พอ

‘ทำไงดีเนี่ย ดันพูดกับซอนอูยอนไปอย่างมั่นใจแล้วด้วยว่าจะหาตัวคนบงการล้างสมองเจอ’

ยังดีที่ตอนนี้คังชางโฮสั่งห้ามลงเรดเกต ผมเลยไม่มีอะไรทำนอกจากเรื่องนี้

“ก็จริงแฮะ ยังไงซอนอูยอนก็บอกให้รอสักสองสามเดือนอยู่แล้วนี่”

เอาเถอะ ทำใจให้สบายเข้าไว้

ผมลุกขึ้นจากที่นั่ง หลังจากหมกมุ่นมาประมาณ 10 ชั่วโมงโดยไม่ได้กินข้าว

ถึงเวลาเติมสารอาหารและพักผ่อนบ้างแล้ว...

-♪♭~ ♬~

อ๊ะ มีสายเข้า

“ฮัลโหล?”

ผมรับสายโดยคิดว่าคุยเสร็จแล้วค่อยพัก

เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย เป็นฮันเตอร์ระดับ B คนนั้นนั่นเอง

-ตอนนี้สะดวกคุยไหมคะ?

เริ่มด้วยคำทักทายตามมารยาท จากนั้นผมก็ได้ฟังเสียงซอนอูยอนอยู่พักใหญ่

“ครับ ครับๆ”

ดูจากคำขานรับตอนคุยโทรศัพท์ ผมนี่กลายเป็นมนุษย์โลกเต็มตัวแล้วสินะ

“ครับ”

เอาเป็นว่า...

“อ้อ ผมก็ผ่านเหรอครับ? ครับ รับทราบครับ”

หลังคุยกันอยู่หลายนาที จนฟังคำอธิบายของซอนอูยอนจบ ผมก็ปรับมือถือเป็นโหมดสลีปอีกครั้ง

แล้วเสียบมันลงบนแท่นชาร์จอย่างเรียบร้อย พร้อมสบถออกมาคำหนึ่ง

“ฮ่ะๆ ไอ้เวรเอ๊ย!”

คุณพนักงานสมาคมของเราดันดวงดีจัด ได้เข้าร่วมการสืบสวนเกี่ยวกับวิหารรากษสภายในวันเดียวซะงั้น

สรุปคือ ผมต้องปรับปรุงวงเวทย์ให้เสร็จภายใน 3 วัน ก่อนที่การสืบสวนจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

---

รู้จักสารที่ชื่อว่า บลูเชลล์ (Blueshell) ไหม?

มันคือผลไม้ที่มักพบในดันเจี้ยนที่มีมอนสเตอร์ประเภทพืชอาศัยอยู่

มีสรรพคุณช่วยเสริมความสามารถของผู้ตื่นรู้ได้ชั่วคราว

แต่ทว่า ตอนนี้ไอเทมชนิดนี้ถูกห้ามจำหน่าย

นอกจากผลข้างเคียงที่สร้างความเสียหายรุนแรงต่อร่างกายแล้ว

ความรู้สึกฮึกเหิมเปี่ยมพลังตอนที่ความสามารถถูกยกระดับขึ้น ยังทำให้มันมีฤทธิ์เสพติดสูงอีกด้วย

[(ข่าวด่วน) มีนาคมนี้ ตัดสินห้ามเก็บเกี่ยวนบลูเชลล์โดยเด็ดขาด...]

ท้ายที่สุด บลูเชลล์ก็ถูกจัดให้เป็นสารเสพติด

แต่ปัญหาก็คือ เจ้าบลูเชลล์ที่ว่านี่กำลังถูกแก๊งมาเฟียกลุ่มหนึ่งลักลอบจำหน่ายอยู่ในตลาดมืด

“ชื่อกลุ่มอะไรนะครับ?”

-แก๊งคายังค่ะ แก๊งคายัง

สิ่งที่ซอนอูยอนกำลังไล่ตามอยู่ คือส่วนหนึ่งของแก๊งคายังกลุ่มนี้นี่เอง

“อืม จะไปจับนักเลงเหรอครับ...”

มาถึงตรงนี้ก็เกิดคำถามที่สมเหตุสมผลขึ้นมา

เพราะฟังดูเผินๆ คดีนี้ไม่น่าจะเกี่ยวกับพวกสิบแปดมงกุฎลัทธิเทียมได้เลย

“แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับผมล่ะครับ?”

ผมกระชับมือถือแล้วถามกลับ ฮันเตอร์ระดับ B จึงอธิบายด้วยน้ำเสียงสุภาพอันเป็นเอกลักษณ์

-พ่อค้าคนกลางที่ปล่อยของบลูเชลล์ มีจุดเชื่อมโยงสำคัญกับวิหารรากษสค่ะ

จุดเชื่อมโยง?

-จำนักปีนเขาที่เราเจอในคดีคนหายที่เขตอึนพยองได้ไหมคะ?

อ๋อ

ฟังแค่นี้ก็พอจะจับต้นชนปลายได้แล้ว

จะว่าไป นักปีนเขาคนนั้น พอเคี้ยวอะไรสักอย่างในปาก พลังเวทก็เพิ่มขึ้นทันทีเลยนี่นา

“ตอนนั้นก็ใช้บลูเชลล์เหมือนกันสินะครับ?”

-ใช่ค่ะ มีเบาะแสว่าบลูเชลล์จำนวนมากไหลไปทางกลุ่มผู้ก่อการร้ายพวกนั้น ทั้งที่กลุ่มเดียวที่จัดการสินค้าล็อตใหญ่ขนาดนี้ได้มีแค่แก๊งคายังเท่านั้น

วิหารรากษสเป็นลูกค้า VIP สินะ

‘คงมีการติดต่อกันบ่อยแน่ๆ’

ดูเหมือนตำรวจจะกะแค่สอบปากคำพวกนี้เรื่องรูปพรรณสัณฐานของผู้ก่อการร้าย

แต่ผมคิดต่างออกไป

“บางทีคนของแก๊งคายังเอง อาจจะโดนสกิลล้างสมองเล่นงานไปด้วยก็ได้นะครับ”

ผมยืดเส้นยืดสายแก้เมื่อยคอพลางคุยโทรศัพท์ต่อ

“ผู้ตื่นรู้ที่มีความสามารถขนาดค้ำจุนศาสนาใหญ่โตแบบนั้นได้ คงไม่มานั่งเสียดายสกิลหรอกครับ”

กึก, กึก

เสียงกระดูกศพของคิมกิรยอขยับจนเกิดเสียงเสียดสีเล็กๆ ปนไปกับเสียงพูด

“ถ้าเป็นผม ผมคงฝังจิตสังหารใส่พวกคนส่งของไว้ด้วยระดับหนึ่งแน่นอน”

-งั้นเหรอคะ?

“แค่ปรับแต่งนิดหน่อยให้รู้สึกดีกับตัวเอง มันสะดวกจะตายไปครับ”

การซื้อขายคงไม่ได้ใช้เงินแค่บาทสองบาทแน่ๆ

“ช่วยจับคนส่งของให้ได้นะครับ ผมมีเรื่องต้องตรวจสอบแยกต่างหาก”

พอทางนี้พูดด้วยความมั่นใจ ซอนอูยอนก็ตอบรับเหมือนจะเข้าใจ

-รับทราบค่ะ

ว่าแต่คนคนนี้ก็ลำบากแย่

แค่เพราะเป็นพนักงานประจำของสมาคมฮันเตอร์ ก็เลยโดนลากไปทำงานระดับชาติโน่นนี่นั่นตลอด

‘น่าสงสารจริง’

ผมเป็นห่วงกลัวเขาจะทำงานหนักเกินไป เลยพูดแสดงความห่วงใยไปสองสามคำ

-ฮะๆๆ

แต่จู่ๆ มนุษย์โลกที่ปลายสายก็หัวเราะเบาๆ ทำไมล่ะ?

-ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ แต่จริงๆ ฉันแทบไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันเป็นคนนอกนี่คะ

ผมตั้งใจฟังคำพูดของเธออย่างเงียบเชียบ

ภายนอกดูเหมือนเป็นมารยาทการสนทนาที่ดี แต่ภายในใจกำลังคำนวณผลประโยชน์อย่างชั่วร้าย

-จุดที่อันตราย ตำรวจตัวจริงเขาเข้าไปจัดการหมดแล้วค่ะ ส่วนฉันมีหน้าที่แค่เป็นพยานในการค้นโกดัง

“โกดังเหรอครับ?”

-เดิมทีงานนี้ฉันไม่ต้องออกโรงด้วยซ้ำ แต่ปรากฏว่าโกดังเก็บสินค้าบลูเชลล์ดันมีเขตแดนกางไว้น่ะสิคะ

“...!”

-แค่ทำลายเขตแดนนั้น งานของฉันวันนี้ก็แทบจะจบแล้วค่ะ

โกดังที่มีบลูเชลล์กองพะเนินงั้นเหรอ

‘หืม’

สสารที่ช่วยเพิ่มพลังให้ผู้ตื่นรู้ได้อย่างมหาศาล แต่แลกมาด้วยความเสียหายร้ายแรงต่อร่างกาย จนใครๆ ก็ไม่กล้าใช้

แต่นั่นมันมุมมองของพวกมนุษย์โลก

สำหรับผมที่มีความสามารถในการซ่อมแซมร่างกายยอดเยี่ยม ก็น่าจะพอรับมือกับผลข้างเคียงนั้นได้บ้างไม่ใช่รึไง?

‘อยากรู้จังว่ามันส่งผลต่อร่างกายยังไง’

แถมต่อให้ไม่ต้องใช้เอง

บลูเชลล์ก็เพียงพอที่จะกระตุ้นความสนใจของนักเวทมนตร์ศาสตร์ได้แล้ว

บางทีในผลไม้ลึกลับนั่น อาจจะมีกุญแจไขปัญหาความซวยของผมอยู่ก็ได้

‘โอ้โฮ’

ต้องการตัวอย่างสินค้าด่วน

แต่เกาหลีเข้มงวดกับของอย่างบลูเชลล์มาก คงไม่ยอมให้หลุดลอดออกมาง่ายๆ แน่

“ฮันเตอร์ซอนอูยอนครับ”

ผมถามผ่านไมโครโฟนมือถือไปแบบเนียนๆ

“...ในการค้นโกดัง ไม่ทราบว่าต้องการผู้ช่วยเพิ่มสักคนไหมครับ?”