บ่ายวันศุกร์วันหนึ่ง

"เฮ้อ......"

ซอนอูยอน พนักงานของสมาคมฮันเตอร์ นั่งพักผ่อนอยู่ที่บ้านหลังจากเลิกงาน

มือข้างหนึ่งถือแก้วชาเขียว ส่วนอีกข้างจับเมาส์เพลิดเพลินกับเวลาว่าง

"หืม?"

เธอสะดุดตากับโพสต์หนึ่งในโซเชียลมีเดียจนต้องหยุดขยับเมาส์

━━━━━━━━━━━━━━━

เฮ้ย แบบนี้คนก็เข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นคนล่าบอสสิฟระ~~

พวกเราไม่ได้ฆ่าบารอนนะโว้ย!

━━━━━━━━━━━━━━━

โพสต์ที่เขียนโดยฮันเตอร์คนดังคนหนึ่ง พร้อมกับคอมเมนต์อีก 88 ข้อความที่ต่อท้าย

ถ้าพูดถึงบารอน ก็คงหมายถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้แน่ๆ....

'อืม'

กริก, กริก

ซอนอูยอนไล่อ่านความเห็นต่างๆ ในโพสต์อย่างละเอียด

แต่ไม่ว่าจะค้นหาในโซเชียลมีเดียมากแค่ไหน ก็ไม่มีชื่อของคิมกิรยอถูกกล่าวถึงเลย

โชคดีที่ดูเหมือนว่าประชาชนทั่วไปจะยังไม่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของนักประเมินคนนั้น

"ฮึ่ม"

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวว่า คนที่ชอบเก็บตัวเงียบๆ อย่างคิมกิรยอ คงรู้สึกอึดอัดกับความสนใจเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้แน่

'อุตส่าห์มาช่วยพวกเราแท้ๆ แต่กลับต้องมาตกเป็นเป้าสายตา......'

แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ

ถ้าจะหาคนผิด ก็ต้องโทษฮันเตอร์คนนั้นที่ทำตัวเองแท้ๆ

'โชว์ฝีมือขนาดนั้น จะไม่ให้สะดุดตาได้ยังไง'

ซู้ด

ซอนอูยอนจิบชาพลางหวนนึกถึงสถานการณ์ในตอนนั้นอีกครั้ง

ยอมรับเลยว่าเมื่อวานเธอตกใจมากจริงๆ

จู่ๆ ฮันเตอร์ระดับ F ที่หายหน้าหายตาไปพักใหญ่ ก็โผล่มาที่เกิดเหตุ

-นี่พวกคุณมัวแต่ยึกยักกับแค่เขตแดนอันเดียวไปถึงเมื่อไหร่ครับ?

ทันทีที่มาถึง ผู้ชายคนนั้นก็ตำหนิพวกเราว่ามัวแต่งกๆ เงิ่นๆ กับเรื่องง่ายๆ แค่นี้ได้ยังไง

พอได้ฟังคำอธิบายทีหลัง ถึงได้รู้ว่าวิกฤตการณ์กิลด์ฮันชินนั้น เป็นเรื่องง่ายดายจนน่าเหลือเชื่ออย่างที่เขาพูดจริงๆ

-คุณถามว่าจัดการบารอนสวนดอกไม้ได้ยังไงใช่ไหมครับ?

-ค่ะ

-มันตายเพราะต้องจ่ายค่าบำรุงรักษาเขตแดนครับ พอโดนแย่งหินมานาไป มานาก็เลยถูกดูดไปลงที่เขตแดนหมด

-เอ๊ะ? เป็นไปได้ยังไง.......

-ทำไมเหรอครับ?

-คือ... ที่ผ่านมาต่อให้กำจัดหินมานาไป ก็ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนั้นนี่คะ......

-งั้นสาเหตุก็คงมาจากการขยายอาณาเขตที่ฝืนเกินตัวมั้งครับ เจ้านั่นพอหลุดออกมาได้ก็ค่อยๆ ขยายเขตแดนออกไปเรื่อยๆ ไม่ใช่เหรอ?

ความจริงถ้าดูแค่การกระทำ อีกฝ่ายก็แค่เดินไปเก็บหินมานาที่ตกอยู่จริงๆ นั่นแหละ

แต่ซอนอูยอนกลับมองเห็นความเก่งกาจของคิมกิรยอจากสิ่งนั้น

'เฮอะ'

ผู้ชายคนนั้นแผ่บรรยากาศว่า 'เรื่องนี้กล้วยๆ' ออกมาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในที่เกิดเหตุแล้วไม่ใช่หรือไง

นั่นเป็นหลักฐานว่าคิมกิรยอมองทะลุสถานการณ์ทั้งหมดก่อนจะมาถึงเขตแดนเสียอีก

สรุปก็คือ การตายอย่างง่อยเปลี้ยของบารอน ก็คงเป็นไปตามการคำนวณของเขาแน่นอน

'ใช่ ตั้งแต่แรกแล้ว......'

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เรื่องนี้มันน่าทึ่งยิ่งกว่าการมีสกิลตรวจสอบเสียอีก

'ทำได้ยังไงกัน?'

แค่มองภาพเหตุการณ์สั้นๆ ที่ออกข่าวทีวี ก็มองเห็นจุดอ่อนของเขตแดนได้ในพริบตา

ตอนนี้เธอตามความคิดของเขาไม่ทันแม้แต่นิดเดียว

คิมกิรยอทำตัวเหมือนคนที่มองข้ามช็อตล่วงหน้าไป 2-3 ก้าวเสมอ

'มุมมองของเขาต่างจากพวกฮันเตอร์ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง'

มาถึงขั้นนี้แล้ว มันชักจะน่ากลัวขึ้นมาแล้วสิ

ใช่ ผู้ตื่นรู้คนนั้นช่างน่ากลัวจริงๆ ทำเอาคนอื่นรู้สึกตัวเล็กลีบไปหมด......

"ไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่"

แถมบางครั้ง เขาก็ยื่นมือเข้าช่วยเหลือคนอื่นโดยไม่หวังผลตอบแทน เป็นคนที่เดาใจยากชะมัด

"เฮ้อ"

ทำไมคิมกิรยอถึงเที่ยวทำความดีไปทั่วกันนะ? แค่ทำแก้เบื่อเหรอ?

แน่นอนว่าไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ความจริงที่ว่างานสำเร็จลุล่วงด้วยดีเพราะเขาก็ยังคงเหมือนเดิม

เพราะการล่าบารอนสวนดอกไม้อันเหนือชั้นของเขา ทำให้ทุกคนได้เลิกงานตรงเวลาอย่างปลอดภัย

'จะว่าไป ฉันขอบคุณเขาอย่างเป็นทางการหรือยังนะ?'

แต่พอลองคิดดูดีๆ มันไม่ใช่แค่เมื่อวานนี่นา

พอมีผู้ตื่นรู้ที่ชื่อคิมกิรยอเข้ามาเกี่ยวข้อง งานของเธอก็ราบรื่นเสมอมา

'.......'

ถ้าอย่างนั้น หรือว่า 'เรื่องนั้น' ก็จะเป็นเหมือนกันไหมนะ?

ซอนอูยอนวางถ้วยชาลงแล้วจมอยู่ในห้วงความคิดครู่หนึ่ง

---

เช้าวันต่อมา

"พูดจบหรือยังครับ?"

"ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่ใช้ได้จริงเรอะ?"

"คุณครับ อย่ามาถ่วงเวลาคุยเล่น......"

ผมกำลังเปิดศึกทะเลาะวิวาทตั้งแต่เช้าตรู่

ก็เพราะมีสิ่งมีชีวิตอันตรายที่ดูเหมือนเสือลายพาดกลอนมาเดินเตร่อยู่หน้าบ้านน่ะสิ

"เอ่อ... ก่อนอื่นก็ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ แต่บุกมาถึงบ้านแบบนี้มันก็น่าอึดอัดนะครับ"

ถึงจะอธิบายสถานการณ์ได้ยาก แต่ตอนนี้ผมกำลังโดนกดดันโดยอ้างเหตุผลเรื่องที่ผมโผล่ไปที่เกิดเหตุคดีบารอนสวนดอกไม้

เป็นเพราะคังชางโฮดุ่มๆ มาหาโดยอ้างว่าจะมาเช็กสภาพของผมนั่นแหละ

"ถ้านายไม่อยากให้ฉันมา ก็ไม่ควรทำตัวกล้าหาญขนาดนั้นสิ"

กล้าดียังไงมาดกดดันมหาจอมเวทอย่างฉัน ไอ้มนุษย์ยุคหิน!

ให้ตายสิ นักข่าวยังไม่ทันแห่มา แต่นายนี่กลับโผล่มาทันทีแบบนี้ แสดงว่าในสมาคมต้องมีสายข่าวของไอ้ระดับ S นี่อยู่แน่ๆ

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหาสายลับนั่น

"ฮันเตอร์คิมกิรยอ เปิดประตูดีๆ หน่อยสิ"

"ห้องยังรกอยู่ครับ คงไม่สะดวก......"

ผมพยายามทำให้ระดับ S หน้าประตูใจเย็นลงก่อน หรือจะพูดให้ถูกคือพยายามเกลี้ยกล่อมนั่นแหละ

"ไม่สิ ฟังผมนะ ก่อนไปที่เกิดเหตุผมก็โทรหาคุณล่วงหน้าแล้วไม่ใช่เหรอครับ? แค่คุณไม่ได้รับสายเอง"

"โอ้"

"แถมถ้าพลาดนิดเดียว บารอนมันอาจจะบุกมาถึงบ้านผมก็ได้ แล้วจะให้ผมนิ่งเฉยได้ยัง......"

ทว่าคังชางโฮกลับพูดแทรกขึ้นมาหน้าตาเฉย

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ วันหลังก็นั่งเฉยๆ จนกว่าฉันจะตอบกลับ ถ้านายคิดว่ามันอันตรายจริงๆ เดี๋ยวฉันจะรีบไปหาเอง"

ฉันจะบ้าเหรอ? ให้คาดหวังความช่วยเหลือจากแกเนี่ยนะ?

'นายคงจะรีบวิ่งแจ้นมาแน่ล่ะ เพราะต้องมาหักหลังฉันเพื่อกระตุ้น 'ความทะเยอทะยาน' ทำงานนี่หว่า!'

ความเชื่อใจที่ผมมีต่ออีกฝ่ายมันพังทลายไปนานแล้วตั้งแต่เรื่อง [คลังสมบัติแห่งมิติ] ครั้งก่อน

ผมรู้ทันแล้วว่าการพึ่งพาคังชางโฮเพื่อเอาชีวิตรอดมันมีความเสี่ยงมากเกินไป

"ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง? สัญญาเลย ฉันจะมาจริงๆ"

ผมเลยทำหูทวนลมใส่คำพูดของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

แต่ในจังหวะนั้นเอง

เสียงรบกวนที่ทำให้ตาสว่างวาบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

-กริ๊งงงงงงง, กริ๊งงงงงง

เวรละ

เสียงเรียกเข้าที่เปลี่ยนตอนงัวเงียดันเสียงดังกว่าที่คิดแฮะ

"รอเดี๋ยวนะครับ"

ผมวิ่งเข้าไปในห้องเพื่อดูชื่อคนโทรมา บนหน้าจอมือถือปรากฏชื่อสามพยางค์ที่คุ้นตา

'ซอนอูยอน?'

ถือว่าติดต่อมาเช้าพอสมควรสำหรับเธอ

---

1 ชั่วโมงต่อมา

ผมออกมาที่สวนสาธารณะหน้าบ้าน

จากการคุยโทรศัพท์เมื่อกี้ จู่ๆ ก็มีนัดวันหยุดขึ้นมากะทันหัน

ผมนั่งฆ่าเวลาบนม้านั่งสักพัก ไม่นานใบหน้าคนที่รอคอยก็ปรากฏตัวขึ้น

"ฮันเตอร์คิมกิรยอคะ?"

ผมหน้าม้าตัดตรงเป๊ะกับผมยาวสลวย

ผมลุกจากที่นั่งแล้วโค้งทักทายซอนอูยอน

"สวัสดีครับ"

"อ๊ะ สวัสดีค่ะ"

เอาล่ะ จากนี้ไปก็ถึงเวลาเข้าเรื่อง

"แล้วเอกสารล่ะครับ?"

ผมนั่งลงบนม้านั่งแล้วเป็นฝ่ายเปิดประเด็นก่อน

เพราะได้ฟังรายละเอียดคร่าวๆ มาแล้วจากการโทรคุยเมื่อกี้ว่าวันนี้จะคุยเรื่องอะไร

"นี่ค่ะ"

ซอนอูยอนหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าที่นำมาด้วยอย่างเงียบเชียบ

"อย่างที่บอกไปเมื่อกี้ นี่คือข้อมูลเกี่ยวกับเหตุก่อการร้ายที่วิหารรากษสก่อขึ้น ลองอ่านดูหน่อยค่ะ"

บนกระดาษที่ซอนอูยอนยื่นให้มีตัวหนังสือหมึกสีดำอัดแน่นเต็มไปหมด

และข้อมูลเหล่านั้นก็มีจุดร่วมบางอย่าง

[มิโนทอร์]

[ระดับ : B]

[ถิ่นกำเนิด : เขาวงกตลาไบรินธ์ (โซล เขตชุงกู ถนนเซจง ###-#)]

[มักใช้เครื่องมือเช่นขวาน พบตัวกลายพันธุ์ที่ใช้เวทมนตร์ได้เป็นบางครั้ง]

'หน้าหลังๆ มีแต่คำอธิบายมอนสเตอร์หมดเลยแฮะ?'

ข้อมูลพวกนี้ดูผ่านๆ เหมือนผลการค้นหามอนสเตอร์จากเครื่องวิเคราะห์

แต่พอดูดีๆ จะเห็นหัวข้อแปลกๆ ที่ชื่อว่า 'ถิ่นกำเนิด' เพิ่มเข้ามา

'ถิ่นกำเนิด?'

ผมเอียงคอด้วยความสงสัยในความหมายของหัวข้อนั้น ไม่นานซอนอูยอนก็อธิบายเสริม

"จำเหตุการณ์ดันเจี้ยนเบรกที่พวกผู้ก่อการร้ายทำตอนเดือนสิงหาคมได้ไหมคะ?"

'อ๋อ ที่จองฮาซองบาดเจ็บนั่น'

"คงเพราะเป็นอุบัติเหตุใหญ่ ทางสมาคมเลยเพิ่งสรุปสาเหตุที่แท้จริงเสร็จค่ะ"

"......."

"ในระหว่างตรวจสอบ เราพบจุดที่น่าสงสัยค่ะ"

เธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วพูดต่อเสียงเรียบ

"บอสที่ควรจะอยู่ ดันหายตัวไปไหนไม่รู้น่ะสิคะ"

บอสหายไป?

"เอ่อ... ปกติถ้าเกิดดันเจี้ยนเบรก มอนสเตอร์ที่อยู่ในเกตก็ต้องออกมาข้างนอกทั้งหมดไม่ใช่เหรอครับ?"

"ใช่ค่ะ"

"แต่พอมาตรวจสอบทีหลัง เหตุการณ์ก่อการร้ายเมื่อเดือนสิงหาฯ กลับแทบไม่พบศพของบอสมอนสเตอร์เลย"

"...!"

"เพราะเรื่องนี้ เราเลยตรวจสอบย้อนหลังพวกดันเจี้ยนเบรกที่เกิดจากฝีมือมนุษย์ทั้งหมด ก็พบกรณีที่บอสระเหยหายไปเยอะมากเหมือนกันค่ะ"

พอได้ฟังแบบนั้น ผมก็เข้าใจความหมายของเอกสารปึกนี้อย่างถ่องแท้

นี่คือรายชื่อบอสที่หายสาบสูญสินะ

แทจอน อุลซาน เชจู

แถมพื้นที่ที่เกิดการสูญหายก็หลากหลายกว่าที่คิด

"อืม"

พอผมเงียบ ซอนอูยอนก็พูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ขอบอกไว้ก่อนว่ามอนสเตอร์ที่อยู่ในเอกสารนี้ สกิล [เซิร์ชเชอร์] ของฉันก็แกะรอยไม่ได้ค่ะ"

"อ้อ"

"ทางสมาคมเลยสรุปว่า แทนที่จะมาตามหาบอสพวกนี้ เอาเวลาไปโฟกัสเรื่องอื่นดีกว่า แต่ว่า......"

ซอนอูยอนกระแทกกระเป๋าหนังลงบนม้านั่งเสียงดังปัง

"พูดตรงๆ นะคะ ปล่อยไว้แบบนี้มันคาใจชะมัด ฉันเลยเรียกคุณกิรยอมา เผื่อว่าในมุมมองของนักประเมินอาจจะรู้อะไรบ้าง"

ขนาดเซิร์ชเชอร์ยังหาไม่เจอ ผมจะไปทำอะไรได้

"คุณกิรยอเคยเจอบอสในรายชื่อนี้ข้างนอกบ้างไหมคะ?"

"ขอดูก่อนนะครับ"

ผมตรวจสอบเอกสารอย่างละเอียดเพื่อตอบคำถามของซอนอูยอน

"ที่แนบมาด้านข้างนี่คือรูปบอสเหรอครับ?"

"ใช่ค่ะ"

แน่นอนว่าเป็นไปตามคาด ผมเองก็ไม่เคยเจอบอสพวกนี้ตัวเป็นๆ เหมือนกัน แต่ว่า.......

มีอยู่เรื่องหนึ่ง

ที่พอจะเดาทางได้

[อีมูกี]

[ระดับ : A]

[ถิ่นกำเนิด : เกตอ่างเก็บน้ำ (แทจอน...)]

[มีความต้านทานธาตุน้ำสูง หากกินมอนสเตอร์ทั่วไปที่อยู่รอบๆ ค่าพลังเวทของบอสจะเติบโตขึ้น โปรดระวัง]

[ตะพาบยักษ์]

[ระดับ : B]

[ถิ่นกำเนิด : เกตหาดทรายขาว (คังนึง...)]

[เมื่อรับรู้ศัตรู จะอัญเชิญลูกสมุน (ตะพาบเล็ก) ทุกๆ 4 นาที]

ผมจ้องคำอธิบายของบอสสองตัวนั้นเขม็งอยู่ครู่ใหญ่

ทันใดนั้นเหงื่อเย็นก็ไหลพรากเต็มแผ่นหลัง

เพราะผมเริ่มจะสังหรณ์ใจแล้วว่าพวกมันกำลังทำเรื่องบ้าอะไรอยู่

"เป็นอะไรไปคะ?"

สัตว์ประหลาดที่จะเติบโตภายใต้เงื่อนไขเฉพาะ จู่ๆ ก็หายตัวไป

แถมยังหายไปพร้อมกับสัตว์ประหลาดอีกตัวที่สามารถตอบสนองเงื่อนไขนั้นได้เป็นระยะๆ

และตัวการของเรื่องทั้งหมดอย่างวิหารรากษส ก็มีเทคโนโลยีที่ลบทางเข้าออกดันเจี้ยนได้......

'เวรเอ๊ย'

ในที่สุดผมก็ตระหนักถึงเป้าหมายของผู้ก่อการร้าย

"อย่าบอกนะว่าไอ้พวกนี้กำลังเลี้ยงมอนสเตอร์ในเกต?"

ใช่แล้ว มิน่าล่ะที่ผ่านมาถึงได้ทดลองเกี่ยวกับเกตซ้ำแล้วซ้ำเล่า

'คิดจะใช้เกตที่ถูกปิดตาย เป็นอู่ฟักตัวสัตว์ประหลาดงั้นเหรอ......?'

แถมผมยังคาดการณ์ได้ด้วยว่าอีมูกีที่เติบโตเต็มที่แล้วจะถูกเอาไปใช้ทำอะไร

"มอนสเตอร์ที่ชื่ออีมูกีนี่ โดยพื้นฐานก็ระดับ A อยู่แล้ว ถ้าเริ่มเลี้ยงมาตั้งแต่เดือนสิงหาฯ...... เผลอๆ ตอนนี้มันอาจจะพัฒนาจนเกือบถึงระดับ S แล้วก็ได้"

"คะ?"

"ไอ้พวกนั้นกำลังเตรียมก่อการร้ายที่เทียบไม่ได้เลยกับเมื่อเดือนสิงหาคมอยู่นะครับ"

แต่สำหรับซอนอูยอน ข้อสันนิษฐานนี้ดูจะเหลือเชื่อเกินไปหน่อย เธอถามกลับด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"วิหารรากษสจะทำแบบนั้นไปทำไมคะ?"

"อ่า"

"ระ หรือว่าเจ้าลัทธินั่นจะเป็นสายลับที่ต่างชาติส่งมาเหมือนที่คนเขาพูดกันจริงๆ......?"

ทำไมวิหารรากษสถึงต้องก่อการร้าย

นี่เป็นข้อสงสัยที่ถูกถกเถียงมาตลอด

คงถึงเวลาต้องเปิดเผยเหตุผลนั้นสักที

"นั่นอาจจะเป็นเพราะ......."

ผมเอามือป้องปากพลางส่งเสียงครางในลำคอ

"คุณเคยเดินๆ อยู่แล้วได้รับใบปลิวของพวกงมงายนั่นบ้างไหมครับ?"

"อะไรนะคะ?"

"ลองดูดีๆ สิครับ ในนั้นมีหลักคำสอนของวิหารรากษสเขียนไว้อยู่"

"หลักคำสอน?"

"ดันเจี้ยนช็อกคือบทลงโทษจากสวรรค์ที่มีต่อมนุษยชาติ ส่วนสิ่งมีชีวิตในเกตคือเหล่าสาวกที่จะมาทำให้เราตาสว่าง อะไรทำนองนั้น"

"อ้อ"

"ดังนั้นเหล่าฮันเตอร์ที่กดขี่มอนสเตอร์ก็คือซาตานที่สมควรตาย อะไรประมาณนี้แหละครับ......."

บางทีสมาชิกส่วนหนึ่งของวิหารรากษส อาจจะคิดว่าหลักคำสอนนี้เป็นแค่สโลแกนแรงๆ ไว้เรียกร้องความสนใจเพื่อหาคนเข้าลัทธิก็ได้

ใช่ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงดี

ถ้ากลุ่มลัทธิเทียมนั่นแค่หน้ามืดตามัวเพราะเงินและผลประโยชน์อย่างที่ซอนอูยอนว่า ผมคงดีใจกว่านี้

แต่น่าเสียดาย ที่จุดจบของวิหารรากษสมีแต่จะต้องพุ่งชนความพินาศเท่านั้น

เพราะคนที่ควบคุมกลุ่มนั้นอยู่เบื้องหลังคือหมอนั่น

ตราบใดที่มันยังเป็นหัวเรือใหญ่ ไม่ว่าตอนนี้จะกอบโกยเงินทองหรือไขว่คว้าอำนาจ ทั้งหมดก็เป็นแค่ขั้นตอนระหว่างทางของความคิดวิปลาสนั่น

"ตอนที่ตรวจสอบพวกขี้เมาคราวก่อน ทำให้ผมรู้ว่าซูเยฮวีแห่งวิหารรากษสเป็นพวกร่างทรง 'สายส่งถ่ายอุดมการณ์' 100% เลยครับ"

"สายส่งถ่าย... คะ?"

"ใช้การล้างสมองแบบ Copy & Paste ความคิดของตัวเองใส่คนอื่นน่ะครับ"

เวทมนตร์ล้างสมองแบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ๆ

อย่างแรกคือ 'สายสั่งการอิสระ' ที่ป้อนคำสั่งได้ตามใจชอบ

และอีกอย่างคือ 'สายส่งถ่ายอุดมการณ์' ที่ว่านี้

โดยเฉพาะอย่างหลัง ใช้มานาน้อยมาก จึงเหมาะกับการล้างสมองคนจำนวนมาก

เพียงแต่มีข้อจำกัดคือ จะใช้ได้เฉพาะกับความคิดที่เจ้าตัวเชื่อว่าเป็นความจริงจากใจเท่านั้น

"ยังนึกภาพไม่ออกเหรอครับ? เอาเป็นว่า ซูเยฮวีคือผู้ตื่นรู้ที่แพร่เชื้อความคิดของตัวเองใส่คนอื่นครับ"

และข้อจำกัดนั้นแหละ ที่กลายเป็นปัจจัยแห่งความสยองขวัญในตอนนี้

"ทีนี้มาลองทายปัญหาดู"

"...."

"สาวกที่ถูกล้างสมองที่ผมเคยเจอ ทุกคนเชื่อในหลักคำสอนนี้อย่างบ้าคลั่ง นั่นหมายความว่ายังไงเอ่ย?"

"...."

"และข้อสอง บทบาทของซูเยฮวีในวิหารรากษสคืออะไร......?"